บทที่ 2

ฉันกับต้วนเยี่ยนตกอยู่ในภาวะตึงเครียดที่ต่างฝ่ายต่างเงียบใส่กัน

เขาไม่กลับบ้าน ฉันเองก็ไม่คิดจะเอ่ยปากถามอีก

เช้าวันที่สาม ผู้ช่วยของเขาก็เป็นฝ่ายส่งข้อความมารายงานฉันเอง

【คุณผู้หญิงครับ ช่วงนี้ ประธานต้วนยุ่งมาก วันนี้เพิ่งบินกลับมาจากประเทศ S ครับ】

ฉันตอบกลับไปว่า

【ไม่ต้องแล้วค่ะ ต่อไปก็ไม่ต้องรายงานฉันอีกแล้วนะ】

เมื่อเลื่อนหน้าจอขึ้นไปดู ด้านบนมีแต่ข้อความที่ฉันคอยเอ่ยถามเรื่องของต้วนเยี่ยนทั้งนั้น

จำนวนครั้งที่ฉันติดต่อหาผู้ช่วย ยังมากกว่าตัวเขาเองเสียอีก

ผ่านไปไม่นาน ข้อความจากผู้ช่วยก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

【 คุณผู้หญิงครับ พวกคุณทะเลาะกันอยู่หรือเปล่าครับ?】

ฉันไม่ได้ตอบ อีกฝ่ายจึงพิมพ์ส่งมาต่อ

【ในใจของประธานต้วนต้องมีคุณผู้หญิงอยู่แน่ๆ ครับ ไม่อย่างนั้นตามนิสัยของเขาแล้ว คงไม่เป็นฝ่ายเข้าหาและจีบก่อนหรอกครับ】

ฉันกระพริบตาปริบๆ

จริงอย่างที่เขาว่า การแต่งงานของเราเป็นเพราะเขาเริ่มต้นเข้าหาก่อน

เขาเป็นคนเย็นชา แต่ในอดีตก็มักจะคอยอยู่เป็นเพื่อนฉันเสมอ

สายตาของเขามักจะหยุดอยู่ที่ตัวฉัน คอยเอ่ยชมว่าฉันสวย

ทว่าผลลัพธ์ในวันนี้ กลับไม่เป็นอย่างที่คิดเอาเสียเลย

ข้อความจากผู้ช่วยยังคงส่งมาเรื่อยๆ

【ประธานต้วนรู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของคุณ จึงตั้งใจซื้อของขวัญให้ เป็นกำไลข้อมือรุ่นที่คุณอยากได้มาตลอดครับ】

เมื่อรูปภาพถูกส่งมา ก็เป็นกำไลวงนั้นจริงๆ

คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะยังจำได้

ในชั่วขณะนั้น หัวใจของฉันสั่นคลอนขึ้นมา

ฉันถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันหลังเดินเข้าครัวไปทำอาหารโปรดของเขา

ต้วนเยี่ยนกลับมาถึงบ้านในตอนเย็น

เขาดึงเนกไทหลวมๆ แล้วเดินตรงไปยังห้องหนังสือ

ฉันเอ่ยเรียกเขาไว้

ต้วนเยี่ยนขมวดคิ้วแล้วหันกลับมาในที่สุด "มีอะไร?"

น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนเคย

ลมหายใจของฉันเริ่มไม่เป็นจังหวะ ปลายนิ้วจิกขอบโต๊ะไว้แน่น

"คุณรู้ไหมว่าวันนี้เป็นวันอะไร?"

คิ้วของเขาขมวดแน่นขึ้นไปอีก

"วันอะไร?"

หัวใจฉันทั้งปวดร้าวทั้งขมขื่น ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"วันเกิดฉันไง"

ในที่สุดเขาก็พยักหน้ารับและพับแขนเสื้อลง

"วันนี้เหรอ?"

"ลืมไปเลย"

หลังจากนั้นก็ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาอีก

ลำคอของฉันพลันจุกแน่น

ราวกับมีผ้านวมที่เปียกชื้นคลุมทับบนตัวอยู่ ทั้งหนาและอึดอัดจนหายใจไม่ออก

เขาเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองฉันแวบหนึ่ง

"ไว้เดือนหน้าชดเชยให้แล้วกัน"

“ก็ไม่ใช่วันสำคัญอะไรที่จำเป็นต้องฉลองสักหน่อย ไม่ต้องสิ้นเปลืองมากหรอก”

แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ฉันก็เห็นโพสต์ในฟีดโซเชียลของหลูถังที่เพิ่งอัปเดตเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน

ในภาพมีกำไลข้อมือที่ฉันเฝ้าใฝ่ฝันถึงมาหลายเดือน รวมถึงสิ่งของอีกหลายอย่างที่ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด

เธอเขียนแคปชั่นไว้ว่า

【ขอบคุณนะคะสามี~ (จริงๆ คือเจ้านายนั่นแหละค่ะ)】

เขาเข้าไปตอบใต้โพสต์ว่า

"อย่าเล่นสิ"

"คุณสมควรได้รับแล้ว"

ฉันยกมุมปาก นึกถึงเมื่อก่อนที่ฉันเคยขอให้เขาช่วยมากดไลค์และโต้ตอบในโพสต์ของฉันบ้าง แต่เขาก็ปฏิเสธมาโดยตลอด

เขาบอกว่ามันดูเด็กน้อย ไม่เหมาะสม

ฉันไม่เข้าใจเลย แล้วสิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้มันคืออะไร?

มือที่กำโทรศัพท์ของฉันสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

“ต้วนเยี่ยน ที่แท้คุณก็รู้จักมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นเป็นเหมือนกันนี่”

"ของขวัญชิ้นนี้ คุณมอบให้เธออย่างมีความสุขสินะ?"

เขาขมวดคิ้ว ยื่นมือมาริบโทรศัพท์ไปจากมือฉัน แล้วก้มหน้าจัดการอะไรบางอย่างบนหน้าจอ

"ถ้าคุณไม่พอใจก็ปิดกั้นหรือไม่ต้องกดเข้าไปดูสิ"

“ของขวัญชิ้นนี้ก็เป็นแค่การแสดงความใส่ใจต่อลูกน้องเท่านั้น ต่อไปเธอจะได้ตั้งใจทำงานมากขึ้น”

“เธอตั้งใจทำงานมากขึ้นก็เป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ ไม่เหมือนคุณที่เอาแต่อยู่บ้านโดยไม่ทำอะไรเลยทั้งวัน”

ฉันนิ่งอึ้งไปโดยสิ้นเชิง ทั่วทั้งตัวเหมือนถูกฟ้าผ่าเข้าอย่างจัง

เขานอนดึกเป็นประจำ กินอาหารไม่เป็นเวลา จนมักจะปวดท้องอยู่บ่อยๆ

เป็นเพราะเขาบ่นว่าทรมาน และเป็นเพราะเขาเองที่เคยชมว่าซุปที่ฉันทำอร่อย

ฉันถึงได้ลาออกจากงานเพื่อเขา แล้วตั้งใจอยู่บ้านดูแลเขาโดยเฉพาะ

เรียนหนังสือมาตั้งหลายปี ฉันเป็นเด็กเรียนดีลำดับต้นๆที่อาจารย์ชื่นชมมาโดยตลอด

ฉันถึงขั้นเคยได้รับทุนไปเรียนต่อต่างประเทศด้วยซ้ำ เดิมทีเส้นทางชีวิตของฉันควรจะก้าวไปได้ไกลแท้ๆ

แต่ทำไม เรื่องราวถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้

เป็นเขาเองที่เอ่ยปากบอกว่ารักฉันก่อน

แล้วทำไมสุดท้าย คนที่ต้องมาถูกจองจำถึงมีแค่ฉันคนเดียว

ฉันกุมหน้าอก แล้วหอบหายใจเสียงเบา

ลำคอตึงแน่นจนไม่อาจเอ่ยอะไรออกมาได้

ต้วนเยี่ยนไม่ได้มองฉัน สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่โต๊ะ

สีหน้ายังคงแสดงความไม่พอใจ

“อีกอย่าง อยู่บ้านทั้งทีคุณฝึกฝีมือทำอาหารให้ดีๆหน่อยไม่ได้หรือไง?”

“ทำรสชาติจืดชืดขนาดนี้ แค่มองก็ไม่เจริญอาหารแล้ว”

ฉันยกมุมปากขึ้นนิดๆ หัวเราะออกมาด้วยความประชดประชัน

ก็จริงนี่นะ เขากับหลูถังกินอาหารเสฉวนข้างนอกจนชิน จะเห็นคุณค่าของอาหารที่ฉันทำได้อย่างไร

วินาทีต่อมา ฉันก็ได้ยินเสียงเขาปิดประตูห้องหนังสือ

ทั้งเด็ดขาดและหนักแน่น

ฉันยืนอยู่กลางห้องรับแขกที่ว่างเปล่า

ก้มหน้าลง แล้วยกมือขึ้นเทอาหารทั้งหมดลงถังขยะไป