MasukShare
บทที่ 167
Bab terbaru
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 168
ฉันพลันนึกถึงวันที่กู้อี้หานบอกว่าฉันเป็นแฟนของเขา จึงรีบอธิบายออกไปตามสัญชาตญาณ “ฉันกับกู้อี้หานไม่ได้เป็นแฟนกันนะคะ คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ”เสิ่นเยี่ยนโจวเพียงกระตุกยิ้มมุมปากเบา ๆ โดยไม่แสดงความเห็นอะไร ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรอีก พอสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว เขาก็ขับรถต่อไปนี่คือบทสนทนาเพียงประโยคเดียวระหว่างเราตลอดเส้นทางอันยาวนานนี้จนกระทั่งเขาขับมาส่งฉันถึงโรงพยาบาล ฉันถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก็แหม ออร่าของเขามันทรงพลังและกดดันเกินไป แค่นั่งข้าง ๆ เขาฉันก็รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกแล้วตอนที่กำลังจะเปิดประตูลงจากรถ จู่ ๆ เขาก็เรียกฉันไว้ “คุณหนูเยี่ย”ฉันหันกลับไป พลันนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ขอบคุณ จึงรีบพูด “คุณเสิ่นคะ ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งฉันวันนี้ รบกวนคุณแย่เลยค่ะ”เสิ่นเยี่ยนโจวยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดหน้าคิวอาร์โค้ดไลน์ แล้วพูดกับฉัน “แอดไว้หน่อย”ฉันชะงักไป นี่เขาจะมาไม้ไหนกันแน่?ยังไม่ทันได้คิดฟุ้งซ่านไปไกล ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลของชายหนุ่มดังขึ้น “คุณย่าให้ผมช่วยคุณฟ้องร้องคนที่ใส่ร้ายแม่ของคุณ แอดไลน์ไว้จะได้สะด
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 167
ทุกคนนั่งล้อมวงรำลึกถึงเรื่องราวสมัยที่เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับแม่ของฉัน พูดคุยกันไปได้สักพัก ต่างคนต่างก็น้ำตาซึมด้วยความสะเทือนใจตลอดทั้งวัน พวกเขาแทบไม่อยากจะลุกเดินจากไปไหนจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงพลบค่ำ คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นจึงเอ่ยขึ้นว่า “พวกเราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อเถอะนะ! ตอนนี้แต่ละคนแยกย้ายกันไปเติบโตอยู่คนละทิศละทาง ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะได้กลับมารวมตัวกันแบบนี้”ในฐานะคนที่ได้รับความช่วยเหลือ แน่นอนว่าฉันต้องไปร่วมโต๊ะอาหารมื้อนี้ด้วย เพื่อที่จะได้เอ่ยขอบคุณทุกคนด้วยตัวเองตอนแรกฉันคิดว่าคงจัดเลี้ยงที่โรงแรมสักแห่ง แต่กลับนึกไม่ถึงว่าคุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นจะเปิดบ้านตระกูลเสิ่นเพื่อจัดเลี้ยงต้อนรับและสิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ เสิ่นเหยียนโจวก็อยู่ที่นี่ด้วยคุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นกลับมามีรอยยิ้มสดใสอีกครั้งพลางเอ่ย “วันนี้ช่างประจวบเหมาะจริง ๆ ปกติเหยียนโจวแทบจะไม่อยู่บ้านเลย”สายตาของเสิ่นเหยียนโจวกวาดมองผ่านฉันไปอย่างเรียบเฉย ก่อนจะพยักหน้ารับเล็กน้อยฉันทำตัวไม่ค่อยถูก ได้แต่พยักหน้าตอบเขากลับไปอย่างเกร็ง ๆไม่นานนัก ทุกคนก็เริ่มทยอยกันนั่งประ
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 166
ซูจ้งผิงหมดสิ้นคราบความสง่างามภูมิฐานในอดีต ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัดเขาแค่นยิ้มเยาะอย่างประชดประชัน “คราวนี้ลูกพอใจแล้วใช่ไหม? เมื่อกี้มหาวิทยาลัยเมืองไห่เฉิงเพิ่งแจ้งให้พ่อไปให้ความร่วมมือในการสอบสวน พวกเขาตั้งคณะกรรมการตรวจสอบเรื่องนี้ขึ้นมาโดยเฉพาะ ท้ายที่สุด... ลูกก็ฉุดพวกเราตระกูลซูทุกคนลงเหวไปจนได้”ฉันตอบกลับไปอย่างเย็นชาไร้อารมณ์ “พวกคุณหาเรื่องกันเองต่างหาก! ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณแต่ละคนทำตัวเหมือนงูพิษที่คอยพันแข้งพันขาไม่ยอมปล่อย คิดเหรอว่าฉันจะอยากเหลือบตามองพวกคุณแม้แต่แวบเดียว?”“เอาล่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเราเอง”แววตาของซูจ้งผิงเต็มไปด้วยการอ้อนวอน “แต่ยังไงลูกก็ช่วยเห็นแก่สายเลือดเดียวกันบ้างเถอะ อย่าต้อนกันให้จนมุมขนาดนี้ได้ไหม? พ่อรู้ว่าลูกสนิทสนมกับคุณนายใหญ่ตระกูเสิ่น ขอแค่ลูกเปิดปากพูด ขอร้องให้ท่านยอมปล่อยพ่อไปสักครั้ง ท่านต้องเห็นแก่หน้าลูกแน่นอน”จังหวะนั้นเอง เสียงของคุณนายใหญ่ตระกูเสิ่นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง หนักแน่นและก้องกังวาน “ล้มเลิกความคิดนั้นไปซะเถอะ!”ซูจ้งผิงหันขวับกลับไปด้วยความตกใจ คุณนายใหญ่ตระกูเสิ่นกำลังเ
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 165
คณบดีวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยเมืองไห่เฉิง รีบกล่าวเสริมขึ้นมาทันที “เรื่องนี้ดิฉันเป็นพยานได้ พวกเราเคยไปร่วมงานแต่งงานด้วยตัวเองจริง ๆ ถ้าศาสตราจารย์ซูลืมไปแล้วล่ะก็ พวกเรามีรูปถ่ายเป็นหลักฐานค่ะ!”พูดจบ พวกเขาก็นำอัลบั้มรูปเก่าแก่เล่มหนึ่งออกมา ค่อย ๆ บรรจงเปิดทีละหน้าด้วยความทะนุถนอม ชูให้เห็นเด่นชัดต่อหน้ากล้องของเหล่านักข่าววันที่บนรูปถ่ายปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งในอดีต ซูจ้งผิงโอบกอดแม่ของฉันไว้พร้อมกับจุมพิตกันท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีของผู้คน บรรยากาศอบอวลไปด้วยความหวานชื่นซูจ้งผิงในวัยหนุ่มดูสง่างามเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น ส่วนแม่ของฉันก็งดงามหยาดเยิ้มจนเรียกได้ว่างามล่มเมืองและในภาพถ่ายรวมใบสุดท้าย พ่อแม่ของซูจ้งผิงก็มาร่วมเฟรมด้วย ทุกคนต่างยิ้มแย้มมีความสุขจนมองไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าจะมีโศกนาฏกรรมใดเกิดขึ้นในภายหลังเหล่านักข่าวต่างพากันส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึง มือก็รัวชัตเตอร์เก็บภาพกันไม่หยุดคุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นเอ่ยต่อ “จากการสืบหาข้อมูลของฉัน หวังรั่วฟางกับซูจ้งผิงจดทะเบียนสมรสกันหลังจากที่งานแต่งงานของลูกศิษย์ฉันกับซูจ้งผิงผ่าน
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 164
สายตาของกู้สือซวี่จับจ้องไปที่กล่องยาใบนั้น วินาทีนั้นฉันรู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดกระดอนออกมานอกอกโชคดีที่ชื่อยาบำรุงครรภ์ตัวนี้ไม่ได้เป็นชื่อทางการค้าที่เห็นกันทั่วไปพอพยาบาลเดินคล้อยหลังไป กู้สือซวี่ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย “นี่มันยาอะไร?”“ยาบำรุงเลือด”ฉันตอบออกไปหน้าตาเฉย หัวใจไม่แม้แต่จะเต้นผิดจังหวะแววตาของกู้สือซวี่อ่อนลงเล็กน้อยพลางถามต่อ “อาการโลหิตจางกำเริบอีกแล้วเหรอ?”ฉันเอ่ยเสียงเรียบ “ช่วงนี้เจอเรื่องน่าสะอิดสะเอียนจนเวียนหัว เลยไปให้หมอตรวจดูหน่อยน่ะ”กู้สือซวี่คิดว่าฉันเจตนาพูดเหน็บแนมเขา จึงไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ ก่อนจากไปเขายังทิ้งท้ายไว้ว่า “ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน”ฉันมองตามแผ่นหลังของเขาไปพลางแค่นหัวเราะเยาะในใจประโยคนั้นควรเป็นฉันต่างหากที่ต้องบอกว่า ‘พวกนายนั่นแหละ ดูแลตัวเองกันให้ดี!’แฟนคลับของซูหย่าซินได้นำเรื่องที่เธอมาโรงพยาบาลเพื่อช่วยแก้สถานการณ์ให้ฉัน พร้อมทั้งเกลี้ยกล่อมให้แฟนคลับสลายตัวกลับไป โพสต์ลงบนโลกอินเทอร์เน็ตการกระทำของซูหย่าซินได้รับทั้งเสียงชื่นชมและความเห็นอกเห็นใจจากชาวเน็ตอย่างล้นหลาม“ซึ้งจนน้ำตาจะไหล ทำไมถึงเป็นผู้หญิงที่จิตใจดี
หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก บทที่ 163
เมื่อเห็นถุงยาในมือฉัน แววตาคมลึกคู่นั้นก็ฉายแววเคลือบแคลงสงสัยขึ้นมาทันทีหัวใจฉันกระตุกวูบ รีบซ่อนถุงยาไว้ด้านหลังแล้วเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์ “นายไม่ได้ไปกับซูหย่าซินหรอกเหรอ?”“เมื่อกี้พ่อแม่ตระกูลเยี่ยโทรหาฉัน พวกเขากลัวว่าถ้าเธออยู่ต่อจะโดนชาวเน็ตถล่ม เลยขอร้องให้ฉันช่วย”กู้สือซวี่ไม่ได้มีท่าทีว่าจะปรึกษาหารือ แต่เอ่ยปากสั่งราวกับเป็นคำขาด “เครื่องบินส่วนตัวเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว โรงพยาบาลที่ต่างประเทศก็ติดต่อไว้แล้วเหมือนกัน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาเอาแต่ใจ”ฉันตอบกลับไปอย่างเย็นชา “ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น และแม่ฉันก็จะไม่ไปไหนเหมือนกัน”ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมคนที่ไม่ได้ทำผิดอะไรอย่างพวกเรา ถึงต้องเป็นฝ่ายหลบ ๆ ซ่อน ๆ ด้วย?กู้สือซวี่ยกมือขึ้นนวดหัวคิ้วคล้ายกำลังปวดประสาท “เยี่ยเจาเจา วันนี้ถึงหย่าซินจะช่วยเกลี้ยกล่อมให้แฟนคลับพวกนั้นยอมกลับไปได้ชั่วคราว แต่วันพรุ่งนี้หรือวันมะรืนพวกนั้นก็อาจจะแห่กันมาอีก พวกเธออยู่ที่นี่ ยังไงก็ไม่มีความปลอดภัยอยู่ดี”ฉันย้อนถาม “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วยล่ะ?”คำถามนั้นทำเอากู้สือซวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “ยังไงเธอ
Anda juga akan menyukai
ถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)68.9K Dibacaนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย158.4K Dibacaเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก407.9K Dibacaพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่237.7K Dibacaรอยแค้น แรงปรารถนา
H.O.Darkness49 Dibacaเพลิงพ่ายพิศวาส
ศรีปุรัม มณีปุรัม91 Dibacaเกมรักระหว่างสามีภรรยา
โรซา เคน391 Dibacaวิวาห์รักสามีเถื่อน
สายธารลับ75 Dibaca
