Share

บทที่ 4

Author: อุดมสมบูรณ์
การมาถึงของกู้สือซวี่ทำให้บทสนทนาของสองแม่ลูกขาดช่วง

เขายังคงมีท่าทีสุภาพเหมือนเดิม แต่กลับแฝงความหยิ่งทะนงโดยกำเนิดว่า “คุณพ่อ คุณแม่ ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ”

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่เขาไม่ได้ทำท่าทีเย็นชากับพ่อแม่ของฉัน หรือได้ทำให้พวกเขาอับอาย

“ไม่เลยๆ พวกเราก็เพิ่งมาถึง ได้คุยกับเจาเจาแป๊บเดียวเอง ไม่ได้รอนานเลย!”

“หากคุณยังทำงานไม่เสร็จก็ไปทำต่อได้เลย เดี๋ยวพวกเรานั่งคุยกันตรงนี้ก็ได้”

ฉันก้มหน้าลง “แม่ ไปกันเถอะค่ะ พวกเราไปกินข้าวกันก่อน”

กู้สือซวี่นั่งที่หัวโต๊ะอาหาร

พ่อ แม่ และฉันนั่งอยู่ในตำแหน่งรองลงมาจากเขา

พ่อของฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เหลือบมองสีหน้าของกู้สือซวี่อย่างระมัดระวัง

“สือซวี่อ่า…พ่อมีเรื่องจะขอร้องคุณ…”

คุณพ่อเยี่ยทำท่าทีก้มหน้าก้มตาจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี

กู้สือซวี่พูดเสียงเบาว่า “ผมรู้ ช่วงนี้เยี่ยซื่อกรุ๊ปคงประสบปัญหาบางอย่าง เรื่องเงินทุนพ่อไม่ต้องห่วง พ่อได้เอาสัญญามาด้วยหรือเปล่าครับ”

คุณพ่อเยี่ยรีบตอบรับ “เอามาแล้วๆ”

กู้สือซวี่พูดว่า “เดี๋ยวผมเซ็นให้ แล้วให้เจาเจาเอาไปส่งให้พ่อพรุ่งนี้ เงินจะโอนเข้าบัญชีของเยี่ยซื่อกรุ๊ปช้าที่สุดคือวันศุกร์นี้นะครับ”

คำพูดของเขาทำให้คุณพ่อเยี่ย คุณนายเยี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก

ใบหน้าทั้งสองคนประดับด้วยรอยยิ้มเหมือนสามารถยกภูเขาออกจากอกได้ พวกเขารีบพูดขอบคุณกู้สือซวี่ด้วยความซาบซึ้งใจ

“เจาเจาเป็นภรรยาของผม ตระกูลเยี่ยประสบปัญหา ผมก็ต้องให้ความช่วยเหลือ นี่เป็นเรื่องที่ผมสมควรทำอยู่แล้ว”

คำพูดของเขาทำให้ความสงสัยที่คุณนายเยี่ยมีก่อนหน้านี้จางหายไปทันที

นอกจากนี้ คุณนายเยี่ยก็เป็นคนที่ค่อนข้างตรงไปตรงมา พูดจาไม่เคยอ้อมค้อม

เธอยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “เห็นว่าคุณดีกับเจาเจาขนาดนี้ แม่ก็วางใจได้! เมื่อวานนี้ตอนที่อ่านข่าวเห็นเสี่ยเลี้ยงของซูหย่าซิน แม่ยังคิดว่าเป็นคุณอยู่เลย! ทำเอาแม่กังวลไปจนนอนไม่หลับทั้งคือนเลย!”

พอคุณนายเยี่ยสิ้นคำพูด ทำให้ฉันกับกู้สือซวี่ต่างก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

หลังจากที่พวกเขากลับไป ฉันก็หยิบข้อตกลงการหย่าที่เตรียมไว้ แล้วเปิดไว้ในหน้าสุดท้ายของสัญญา ก่อนนำไปให้เขาที่ห้องทำงาน

……

ภายในห้องทำงาน กู้สือซวี่กำลังนั่งเช็คอีเมลงานอยู่

แสงไฟสีเหลืองที่อบอุ่นนั้น ทำให้ใบหน้าเย็นชาของเขาเฉียบคมมากยิ่งขึ้น ฉันเคยชอบหน้าตาที่เขาตั้งใจทำงานมากที่สุด

ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ หยิบสัญญาขึ้นมาแล้วพูดว่า “นี่คือสัญญาที่พ่อฉันเอามาให้ รบกวนเซ็นชื่อให้หน่อย”

เขาเหลือบสายตามองฉันเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้ชวนทะเลาะแล้ว เขาก็ยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “ที่แท้คุณก็รู้ ขอบเขตการเล่นตัวเหมือนกันสินะ”

“อืม เมื่อกี้นี้ขอบคุณมากที่ช่วยตระกูลเยี่ยของฉัน”

ฉันอดความเศร้าที่อยู่ในใจลง แล้วกล่าวคำขอบคุณกับเขา

ก่อนที่กู้สือซวี่จะเซ็นชื่อลงไป เขาก็หันมาพูดกับฉันว่า “จริงสิ ผมจะบอกอะไรให้ ช่วงนี้มีนักข่าวตามติดไม่เลิก ฉันเลยว่าจะรับหย่าซินกับตั่วตั่วมาอยู่ที่บ้านสักพัก เหิงหลงวานเป็นโซนคฤหาสน์ที่มีความเป็นส่วนตัวมากที่สุดในเมืองไห่เฉิง ให้พวกเธออยู่ที่นี่จะปลอดภัยกว่า”

ความรู้สึกอึดอัดจากใจของฉันถาโถมเข้ามา

ฉันลืมไปได้ยังไง

กู้สือซวี่เป็นนักธุรกิจที่ฉลาดมาก!

ของขวัญทุกชิ้นที่เขามอบให้ ล้วนต้องมีการตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อเสมอ

เขาไม่ได้ช่วยตระกูลเยี่ยโดยไม่คิดผลตอบแทนหรอก!

ฉันพูดออกมาแค่ว่า “ได้”

เขายังพูดต่ออีกว่า “และผมอยากให้หย่าซินกับตั๋วตั่วนอนที่ห้องนอนใหญ่ เพราะเราอยากจะสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีให้ตั๋วตั่ว...”

“พอแล้ว ไม่ต้องอธิบาย ฉันเข้าใจแล้ว!” เขายังพูดไม่ทันจบ แต่ฉันก็พูดแทรกขึ้นมา “ฉันจะย้ายไปนอนที่ห้องนอนแขก ห้องนอนใหญ่ก็ยกให้พวกคุณไปเลย”

ในเมื่อผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ของฉันอีกแล้ว ฉันยังจะสนใจห้องนอนใหญ่อีกทำไมเล่า

หลังจากที่ฉันยอมทำตามเงื่อนไขของกู้สือซวี่ ฉันก็หยิบสัญญาออกมาแล้วพูดว่า “ช่วยเซ็นสัญญาเลยได้ไหม พ่อฉันต้องรีบใช้”

กู้สือซวี่ไม่ได้พูดอะไร ก่อนเริ่มเซ็นชื่อ

ยิ่งใกล้ถึงหน้าสุดท้าย ฉันก็ยิ่งประหม่า

เพราะหน้าสุดท้ายนั้น คือข้อตกลงการหย่าที่ฉันเตรียมเอาไว้มาก่อน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 156

    พอกู้อี้หานได้ยินคุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นพูดแบบนั้น นัยน์ตาของเขาก็เป็นประกายสว่างวาบขึ้นมาทันที เอ่ยว่า "คุณย่าเสิ่นครับ ก่อนหน้านี้ผมเคยไปขอร้องพี่เหยียนโจวแล้ว แต่เขาบอกว่างานยุ่งมาก ไม่ยอมสนใจผมเลย คุณย่าจะสั่งให้เขามาช่วยจัดการเรื่องนี้ได้จริง ๆ เหรอครับ?""แน่นอนสิ!"พอคุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นพูดถึงหลานชาย แววตาก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ "คำพูดของย่า ยังพอมีน้ำหนักในใจของเหยียนโจวอยู่บ้างแหละน่า"พวกเราพูดคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับ คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นก็เอ่ยเตือนสติฉัน "จริงสิ เจาเจา หนูไปลองตรวจสอบดูที่สำนักงานเขตดูก็ได้นะ ตามหลักแล้ว ที่นั่นน่าจะมีบันทึกประวัติการจดทะเบียนสมรสระหว่างแม่ของหนูกับซูจ้งผิงอยู่ ไม่ว่าแม่ของซูหย่าซินจะพล่ามอะไรยังไง หล่อนนั่นแหละที่ต้องเป็นมือที่สามแน่ ๆ ลำดับก่อนหลังของการจดทะเบียนสมรส เป็นหลักฐานที่ดิ้นไม่หลุดอยู่แล้ว"……เมื่อได้รับคำชี้แนะจากคุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่น เช้าวันรุ่งขึ้นฉันจึงรีบเดินทางไปที่สำนักงานเขตทันทีในตอนนั้น คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นยังอุตส่าห์ใช้เส้นสายคนรู้จัก ช่วยฝากฝังให้เจ้าหน้าที่คนหนึ่งมาช่วยฉันสืบค้นข้อมูลการจดทะ

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 155

    พอเล่ามาถึงตรงนี้ คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นก็น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ฝ่ามือเหี่ยวย่นเอื้อมไปลูบไล้เส้นผมของแม่ฉันบนเตียงคนไข้อย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังมองดูลูกในไส้ของตนเองแม้ว่าในใจของฉันจะเจ็บปวดรวดร้าวไม่แพ้กัน แต่ก็กลัวว่าคนแก่อายุมากขนาดนี้หากมีอารมณ์สะเทือนใจรุนแรงเกินไปจะไม่ดีต่อสุขภาพ ฉันจึงคอยเอ่ยปลอบประโลมท่านอยู่นานรอจนกระทั่งอารมณ์ของท่านค่อย ๆ สงบลง ฉันจึงเอ่ยถามขึ้น "ถ้าอย่างนั้น ตอนที่คุณนายใหญ่ไปร่วมงานแต่งงานของแม่หนูในตอนนั้น พอจะมีรูปถ่ายหรืออะไรเก็บไว้บ้างไหมคะ?"ถ้าหากมีภาพถ่ายหรือการ์ดเชิญอะไรทำนองนั้นเป็นหลักฐาน ก็จะสามารถพิสูจน์ได้ทันทีว่าซูจ้งผิงกำลังโกหกคำโต!คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นส่ายหน้าช้า ๆ พลางเอ่ย "ตอนนั้นแม้ว่าฉันจะได้รับการ์ดเชิญงานแต่งงานจากแม่ของหนูจริง ๆ แต่ช่วงเวลานั้นลูกชายของฉัน หรือก็คือพ่อของเหยียนโจว ดันมาเสียชีวิตกะทันหันจากอุบัติเหตุพอดี งานมงคลกับงานอัปมงคลมันประดังประเดเข้ามาพร้อมกัน ฉันก็เลยจำต้องเลือกไปจัดงานศพให้ลูกชายของฉันก่อน""ขอโทษด้วยนะคะคุณนายใหญ่ หนู... หนูไม่ทราบเรื่องมาก่อนเลย..."ฉันรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างจับใจ ที่เผลอไปสะกิดโดน

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 154

    ……เช้าวันรุ่งขึ้น กู้อี้หานก็เดินทางมาที่โรงพยาบาลฉันนึกถึงคำขอร้องของเซี่ยเสี่ยวฉินขึ้นมาได้ จึงแสร้งทำสีหน้าเย็นชาแล้วเอ่ยว่า "ต่อไปเรื่องของฉันนายไม่ต้องมายุ่งอีกแล้วนะ ความสัมพันธ์ของพวกเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น"กู้อี้หานหัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ย "แม่ฉันไปหาเธอมาใช่ไหมล่ะ?""เปล่าสักหน่อย"ฉันทำหน้านิ่งไร้อารมณ์ ไม่อยากให้เขาจับพิรุธได้กู้อี้หานล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ทำท่าทีกวน ๆ ตามแบบฉบับ "โอเค ในเมื่อเธอพูดแบบนี้ งั้นฉันไปจริง ๆ ละนะ! อุตส่าห์ไปตามหาคนที่จะมาช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้แม่ของเธอได้แล้วแท้ ๆ ในเมื่อเธอไม่ต้องการ งั้นฉันก็คงไม่ต้องเอาหน้าอุ่น ๆ ไปแนบก้นเย็นชาของใครแล้วล่ะ"พูดจบ เขาก็ทำท่าจะหมุนตัวเดินออกไปจริง ๆฉันรีบร้องเรียกทันควัน "เดี๋ยวก่อน! เมื่อกี้ว่าไงนะ?"ในจังหวะนั้นเอง ซ่งจินรั่วก็ประคองคุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นเดินเข้ามาในห้องฉันมองดูทั้งสองคนด้วยความตกตะลึง "คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่น?""โถ่เอ๋ย ทำไมตาถึงได้บวมช้ำขนาดนี้ล่ะเนี่ย?"คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นมองฉันด้วยความสงสารและเอ็นดู "ไม่กี่วันมานี้ ลำบากหนูจริง ๆ เลยนะลูก ไหนจะต้องคอยดูแลแม่ แล

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 153

    หัวใจของฉันดิ่งวูบลงอย่างรุนแรงคำก่นด่าสาปแช่งและข้อกล่าวหาในโลกออนไลน์เหล่านั้นทำได้เพียงจุดประกายความโกรธแค้นในใจฉัน แต่สำหรับกู้สือซวี่แล้ว เขากลับแทรกซึมเข้ามาในชีวิตของฉันได้ทุกซอกทุกมุมและทุกครั้งที่เขาปรากฏตัวขึ้น ก็เหมือนกับการลงมีดกรีดแทงซ้ำลงบนแผลเดิมของฉันอย่างเลือดเย็นตัวเขาเองไม่คิดจะยื่นมือเข้ามาช่วยฉัน ซ้ำร้ายยังคอยขัดขวางไม่ยอมให้คนอื่นเข้ามาช่วยฉันอีกด้วยเซี่ยเสี่ยวฉินเอ่ยต่อ "ตอนนั้น พ่อของอี้หานหย่าร้างกับแม่สามีของหนู เขายอมสละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง กว่าที่เขาจะผ่านความยากลำบากขวากหนามมาได้มากมายขนาดนี้ จนสามารถกลับมายืนหยัดในแวดวงธุรกิจได้อย่างมั่นคงอีกครั้ง สิ่งที่เขาจะหลงเหลือไว้ให้อี้หานได้ ก็มีเพียงแค่สิ่งที่มีอยู่ในมือตอนนี้เท่านั้น น้ากลัวมากจริง ๆ ว่าอี้หานเด็กคนนี้จะไม่รู้ประสีประสา ไม่รู้หนักรู้เบา จนเผลอไปล่วงเกินทำให้สือซวี่ขุ่นเคืองเข้า""หนูเข้าใจแล้วค่ะ น้าฉิน"ฉันพยักหน้ารับ พร้อมกับเอ่ยคำสัญญาเพื่อให้เธอวางใจ "หนูจะคุยกับทั้งกู้สือซวี่และกู้อี้หานให้ชัดเจนเองค่ะ คุณน้าวางใจเถอะนะคะ"……หลังจากเซี่ยเสี่ยวฉินกลับไปได้ไม่นาน กู้สือซวี่ก็เดินทา

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 152

    ซูจ้งผิงคิดว่าฉันใจอ่อนลงแล้ว แววตาของเขาจึงเป็นประกายสว่างวาบขึ้นมาทันทีเพื่อดึงให้เขายอมร่วมมือ ฉันจึงจงใจแสร้งพูดออกไป "ที่คุณบอกว่าคุณเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดฉัน มันเป็นแค่คำพูดลอย ๆ ไม่มีหลักฐาน เว้นเสียแต่ว่าพวกเราจะไปตรวจพิสูจน์ดีเอ็นเอหาความสัมพันธ์พ่อลูกกัน ถ้าผลตรวจออกมาพิสูจน์ได้ว่าพวกเราเป็นพ่อลูกแท้ ๆ กันจริง ฉันพ่อจจะลองเก็บข้อเสนอของคุณไปพิจารณาดู ยังไงเสียเลือดก็ข้นกว่าน้ำ ฉันเองก็ไม่ได้อยากจะบีบคุณให้ต้องจนมุมจนถึงทางตันหรอกค่ะ"ความดีอกดีใจฉายชัดบนใบหน้าของซูจ้งผิงอย่างปิดไม่มิด เขาดูมั่นใจในตัวเองมากพลางเอ่ย "เจาเจา ด้วยอายุของลูก ลูกต้องเป็นลูกของพ่อแน่นอน ไม่ผิดแน่ ๆ แต่ไปตรวจดูสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน แบบนี้ลูกจะได้กลับคืนสู่ตระกูลได้อย่างถูกต้องเสียที""ถ้าอย่างนั้นตอนนี้พวกเราก็ไปเจาะเลือดกันเถอะค่ะ รู้สึกว่าโรงพยาบาลแห่งนี้จะมีศูนย์ตรวจดีเอ็นเออยู่พอดี"ซูจ้งผิงไม่ได้คัดค้านใด ๆด้วยเหตุนี้ ฉันจึงพาเขาไปเจาะเลือดด้วยกันเจ้าหน้าที่ศูนย์ตรวจพิสูจน์ดีเอ็นเอแจ้งกับพวกเราว่า ช่วงนี้มีคนมาใช้บริการตรวจประเภทนี้เป็นจำนวนมาก ทางศูนย์ไม่มีบริการด่วน จึงรับรองได้เพียงว่า

  • หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก   บทที่ 151

    ฉันหลงคิดไปว่า อย่างน้อยเขาก็คงจะมีความเป็นลูกผู้ชาย กล้าหาญพอที่จะก้าวออกมายอมรับและชี้แจงความผิดพลาดที่ตนเองเคยก่อไว้ในอดีตแต่ฉันคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าคำตอบที่เขาให้กับฉันกลับกลายเป็นว่า "พ่อจะจัดการวางแผนส่งตัวลูกกับแม่ไปอยู่ต่างประเทศนะ พ่อได้ยินมาว่าตอนนั้นลูกเรียนจบปริญญาตรีก็แต่งงานเลย การไม่ได้ต่อปริญญาโทคงเป็นเรื่องน่าเสียดาย ถ้าอย่างนั้นลูกก็ไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศซะ พ่อจะช่วยติดต่ออาจารย์ให้ เรื่องค่าใช้จ่ายพ่อจัดการเองทั้งหมด ส่วนเรื่องแม่ของลูก พ่อเองก็ติดต่อหาโรงพยาบาลรองรับไว้ให้เรียบร้อยแล้ว""เหอะ! ศาสตราจารย์ซู เดิมทีฉันนึกว่าคุณจะแตกต่างจากภรรยาและลูก ๆ ของคุณ แต่ดูตอนนี้สิ คุณกับพวกเขาก็แค่น้ำเน่าในคูเดียวกันนั่นแหละ! ไร้ยางพ่อยและเจ้าเล่ห์ปลิ้นปล้อนไม่ต่างกันเลยสักนิด!"ฉันแค่นหัวเราะเยาะออกมา จ้องมองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อแท้ ๆ ของตัวเองด้วยสายตาผิดหวังอย่างถึงที่สุดซูจ้งผิงรีบละล่ำละลักแก้ตัว "ลูกเข้าใจผิดไปแล้วนะ พ่ออยากจะชดเชยให้พวกลูกจริง ๆ""การชดเชยของคุณ คือการทำให้ฉันกับแม่กลายเป็นหนูท่อที่ต้องหนีเตลิดไปซ่อนตัวอยู่ต่างประเทศงั้นเหรอคะ? ทำแบบนั้นมันก็

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status