บทที่ 5

โชคดีที่กู้สือซวี่เหมือนจะเชื่อใจฉันอยู่บ้าง ดังนั้นเขาจึงแค่เปิดหน้ากระดาษแล้วเซ็นชื่อลงไปในจุดที่กำหนดเอาไว้

เขาไม่ได้อ่านเนื้อหาข้างในมันด้วยซ้ำ

จนกระทั่งเขาเซ็นชื่อลงไปใน ‘สัญญาการหย่าร้าง’ แผ่นสุดท้าย ในที่สุดหัวใจของฉันก็สงบลง

ฉันกลัวว่าเขาจะจับได้

หลังจากเขาเซ็นเสร็จ ฉันก็รีบหยิบสัญญาแล้วเดินออกมาทันที

เมื่อกลับมาถึงที่ห้องนอนใหญ่ ฉันก็แอบหยิบข้อตกลงในการหย่าร้างที่กู้สือซวี่เพิ่งเซ็นเมื่อครู่นี้ออกมาสอดไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง

ระยะเวลาในการไกล่เกลี่ยการหย่าคือหนึ่งเดือน

……

คืนนั้นฉันเตรียมตัวย้ายห้องนอน

ตอนที่เขากลับเข้ามาในห้องนอน เขาก็เห็นว่าฉันกำลังเดินขากระเผลกเก็บของเพื่อหลีกทางให้ลูกกับเมียน้อยของเขา ตอนนั้นเขาจึงห้ามฉันไว้

“เรื่องแบบนี้ให้ป้าหลิวหรือไม่ก็สาวใช้มาทำก็ได้แล้ว”

เขายังพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีกว่า “หลังจากเรื่องนี้จบ ตอนที่พวกเธอย้ายออกไปแล้ว คุณก็ค่อยกลับมานอนที่ห้องเดิม”

“วางใจเถอะ พวกเธออยู่ที่นี่ไม่นานหรอก”

ฉันหัวเราะเยาะ พร้อมมองใบหน้าที่จริงจังของเขาแล้วพูดว่า “ฉันต้องขอบพระกรุณาธิคุณด้วยไหม”

ใบหน้าของกู้สือซวี่เย็นชาลงทันที

ฉันไม่ได้ย้ายบ้าน แค่ย้ายไปนอนห้องรับแขก ดังนั้นจึงขนของไปไม่เยอะ

ฉันหยิบไปแค่เสื้อผ้าและเครื่องประทินผิว แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดเลยก็คือ กล่องไม้ขนาดเล็กที่อยู่บนตู้เสื้อผ้า

ฉันปีนขึ้นไปบนเก้าอี้แล้วหยิบลงมาเองโดยไม่ขอความช่วยเหลือจากใคร ฉันยกกล่องลงมาด้วยความระมัดระวัง

 เด็กที่อยู่ในรูปคนนั้นคือแก้วตาดวงใจของกู้สือซวี่ แต่แก้วตาดวงใจของฉันคือกล่องใบนี้

เพียงแต่แก้วตาดวงใจของฉันไม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเหมือนเด็กคนอื่น เขาทำได้เพียงอาศัยอยู่ภายในกล่องใบนี้ ไม่เห็นแม้แต่แสงตะวัน

ตอนที่ฉันหยิบกล่องใบนี้ออกมา กู้สือซวี่ก็กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ที่ริมระเบียง เขากำลังสั่งให้ผู้ช่วยเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดที่จะพาซูหย่าซินและลูกสาวกลับมาที่นี่

 หลังจากเขาคุยโทรศัพท์เสร็จ เขาก็เห็นกล่องใบนั้นอยู่ในอ้อมกอดของฉัน จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ

 “คุณเอามันออกมาทำไม”

สายตาของเขามืดดำและเต็มไปด้วยความสับสน

ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าถ้าเด็กคนนี้ไม่ตาย

เขาจะนอกใจฉันหรือเปล่า

ลูกของเราจะเป็นแก้วตาดวงใจของกู้สือซวี่ด้วยใช่ไหม

เมื่อมีความคิดแบบนี้ปรากฏขึ้นในสมอง ฉันก็ไม่อยากเสียเวลากับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว

ในตอนที่ฉันกำลังจะเดินจากไป กู้สือซวี่ก็มาคว้าแขนของฉันเอาไว้แล้วพูดขึ้นว่า “ผมถามว่า ทำไมคุณต้องเอาของนี้ออกมา”

ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดว่า “เพราะนี่เป็นของสิ่งเดียวในบ้านหลังนี้ที่มันเป็นของฉันอย่างแท้จริง”

ไม่รู้ว่าคำพูดของฉันไปกระทบจิตใต้สำนึกของกู้สือซวี่เข้าหรือเปล่า ดังนั้นเขาจึงค่อย ๆ คลายมือออก

ฉันย้ายมานอนที่ห้องรับแขก จากนั้นก็วางกล่องใบนี้ไว้ในตำแหน่งที่ปลอดภัยที่สุด ก่อนจ้องมองมันอยู่นาน…

เที่ยงวันรุ่งขึ้นซูหย่าซินกับเด็กผู้หญิงคนนั้นก็ถูกรับมาที่คฤหาสน์

ป้าหลิวเพิ่งเตรียมอาหารกลางวันเสร็จ อาหารทั้งหมดล้วนเป็นมังสวิรัติ ต่อให้จะหลากหลายหรืองดงามมากแค่ไหน แต่มันก็ยังเป็นแค่อาหารมังสวิรัติ

ซูหย่าซินกับเด็กผู้หญิงคนนั้นยังไม่ค่อยคุ้นชิน แต่เธอก็ตั้งใจเอาใจกู้สือซวี่มาก ตอนที่เพิ่งเริ่มกินเธอยังทำหน้าเหมือนตัวเองชอบอาหารนั้นมาก และยังบังคับให้เด็กกินอาหารมังสวิรัติเหล่านั้นด้วย

ฉันหัวเราะเยาะ ดาราดังที่อยู่ในทีวีก็ไม่ได้มีอะไรแตกต่างจากคนทั่วไปเลย

โชคดีที่เธอไม่ได้เป็นดาราที่ฉันชอบ

หลังจากกู้สือซวี่กินอาหารไปหลายอย่าง เขาก็วางตะเกียบลงแล้วถามป้าหลิวอย่างไม่พอใจว่า “ผักพวกนี้เพิ่งส่งมาวันนี้เหรอ นอกจากนี้รสชาติของข้าวก็ยังไม่เหมือนเดิมด้วย”

ป้าหลิวมองฉันด้วยความลำบากใจ จากนั้นก็หันไปอธิบายกับซูหย่าซินว่า “เมื่อก่อนคุณนายเป็นคนทำอาหารเองทุกจานค่ะ นอกจากนี้คุณนายยังเลือกใช้ข้าวหอมจากประเทศไทย ข้าวบาร์เลย์ เห็ดทรัฟเฟิล และถั่วเฮเซลนัทตุรกี ทุกอย่างถูกนึ่งตามสัดส่วนที่กำหนดไว้ แต่วันนี้คุณนายไม่สบาย ดังนั้นป้าก็เลยทำตามสูตรเท่านั้น แต่ก็ไม่สามารถทำให้เหมือนรสมือคุณนายได้หรอกค่ะ”

กู้สือซวี่คิดไม่ถึงเลยว่าแค่เปลี่ยนคนทำ รสชาติอาหารก็แตกต่างออกไปแล้ว

เขาจ้องมองมาที่ฉันอยู่อย่างนั้น แต่สุดท้ายแล้วฉันก็ไม่ได้เป็นคนรับปากว่าหลังจากนี้ฉันจะเป็นคนทำอาหาร

 ท้ายที่สุดแล้ว ใครจะโง่เสียเวลาเสียแรงไปช่วยผู้หญิงคนอื่นเลี้ยงผู้ชายของเธอกันล่ะ