ตอนที่ 2 ถอนหมั้น

สามวันต่อมา ผู้ใหญ่ตระกูลเสิ่นกับตระกูลหลู่นั่งอยู่ในห้องรับรองเดียวกัน

กลิ่นชาร้อนยังมิทันจาง บรรยากาศกลับเย็นกว่าลมภายนอก

จือเหยานั่งด้านหลังบิดา เสิ่นเหวินชางมิได้แสดงความพอใจต่อการตัดสินใจของบุตรี แต่เขาก็มิบังคับให้ถอนคำ เมื่อคืนก่อนเขาถามเพียงว่า “คิดดีแล้วหรือ”

นางตอบว่า “เจ้าค่ะ”

วันนี้เขาจึงนั่งเป็นผู้ใหญ่ของนาง

อีกฝั่ง หลู่ฉางเยี่ยนมาพร้อมบิดามารดา ฮูหยินหลู่สีหน้ามิดีนัก นางเคยวาง

จือเหยาเป็นลูกสะใภ้ในอนาคตมานาน ความผิดหวังต่อบุตรชายเห็นชัดแม้พยายามเก็บ

“เรื่องนี้ยังแก้ได้”

ฮูหยินหลู่กล่าว “ฉางเยี่ยนมิควรพาสตรีอื่นไปพูดกับจือเหยาตรง ๆ ข้ายอมรับว่าเขาทำไม่เหมาะสม แต่เรื่องรับอนุภรรยาหลังแต่งมิใช่สิ่งที่มิเคยเกิดในตระกูลขุนนาง”

เสิ่นเหวินชางมองบุตรี จือเหยาจึงตอบเอง “ข้ามิได้กล่าวว่าจวนหลู่ผิดประเพณีเจ้าค่ะ ข้าเพียงมิประสงค์จะแต่ง”

“เพราะหว่านโหรว?” หลู่ฉางเยี่ยนถาม

“เพราะท่าน”

คำตอบทำให้ห้องเงียบ

นางมิเปิดเรื่องรัก มิกล่าวหาซูหว่านโหรว มิทำให้การถอนหมั้นกลายเป็นการแย่งบุรุษ เพียงยืนยันว่าเงื่อนไขชีวิตคู่ของทั้งสองมิตรงกัน

ท้ายที่สุดผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายยอมจบ เพราะการบังคับแต่งต่อไปย่อมสร้างเรื่องใหญ่กว่า

เอกสารหมั้นเดิมถูกนำออกมา หนังสือแลกเปลี่ยนของหมั้นตรวจทีละรายการ

ชิงไต้กับพ่อบ้านจวนหลู่ยืนพยาน ของใดฝ่ายหนึ่งเคยมอบให้อีกฝ่ายถูกคืนตามสภาพ มิมีการเรียกค่าเสียหาย มิมีการรื้อของเล็กน้อยเพื่อเอาชนะกัน

เมื่อถึงหยกครึ่งเมฆ หลู่ฉางเยี่ยนหยิบอีกครึ่งออกจากแขนเสื้อ มือเขาหยุดก่อนวาง

“จือเหยา”

นางมอง

“ถ้าวันหนึ่งเจ้าคิดใหม่...”

“อย่าเก็บประตูไว้ให้สิ่งที่จบแล้วเลย”

เขาเม้มริมฝีปาก วางหยกลง

เอกสารยุติการหมั้นถูกลงชื่อ มิมีราชโองการ มิมีศาล มิมีการด่าทอ มีเพียงสองตระกูลซึ่งรับรองว่า การหมั้นที่ยาวนานสิบสองปีสิ้นสุดโดยความยินยอมของผู้ใหญ่และคู่หมั้น

จือเหยาลงชื่อท้ายกระดาษเอง ปลายพู่กันนิ่งกว่าที่คิด

เมื่อออกจากห้อง นางพบซูหว่านโหรวยืนไกลตรงประตูรอง อีกฝ่ายมิได้เข้าร่วมการถอนหมั้น แต่อาจมารอข่าว

สายตาสองคนพบกัน

หว่านโหรวค้อมศีรษะ

จือเหยาตอบตามมารยาทแล้วเดินผ่าน

มิมีคำว่า “ข้ายกเขาให้เจ้า” เพราะหลู่ฉางเยี่ยนมิใช่ทรัพย์สินของผู้ใดและมิมีคำว่า “เจ้าชนะ” เพราะจือเหยามิได้คิดว่าตนแพ้

หลังกลับเรือน นางให้ชิงไต้เก็บเอกสารยุติการหมั้นไว้กับทะเบียนส่วนตัว แล้วเปิดบัญชีสินเดิมของมารดาซึ่งค้างอยู่บนโต๊ะ

ชิงไต้ถาม “คุณหนูมิพักหรือเจ้าคะ”

“พักแล้วสิ่งที่ต้องทำจะหายหรือ”

สาวใช้เม้มปาก “มิเจ้าค่ะ”

จือเหยามองตัวเลขในบัญชี แปลกที่สิ่งซึ่งเคยคิดว่าจะทำหลังแต่งงาน...จัดร้าน

ดูที่นา ตรวจกองเรือ...กลับยังอยู่ทั้งหมด ต่างเพียงมิต้องนำมันไปผูกกับบ้านหลู่

ชีวิตมิได้ว่างเปล่าหลังถอนหมั้น

มันเพียงกลับมาเป็นของนางอีกครั้ง