ตอนที่ 8 บัญชีสิบสองเล่ม

การตรวจบัญชีสิบสองเล่มกินเวลาสามวันเต็ม จือเหยามิให้พ่อบ้านฉางยืนตอบเพียงคนเดียว นางเรียกคนคลัง คนครัว คนดูแลม้าและเสมียนเก่ามาถามแยกเวลา เพื่อดูว่าคำอธิบายตรงกันหรือไม่

ความผิดปกติแบ่งได้สามกลุ่ม

กลุ่มแรกมีหลักฐานชัดว่าเป็นค่าใช้จ่ายจริงแต่บันทึกมิดี เช่นงานศพใหญ่ซึ่งของถูกเบิกหลายครั้งจนทะเบียนตามมิทัน

กลุ่มสองเป็นความสูญหายจากการดูแลหย่อน เช่นผ้าชื้น ข้าวเสีย ถ่านหายระหว่างขน

กลุ่มสามมิมีคำอธิบายพอ เงินสองร้อยห้าสิบเหลียงกับของบางส่วนหายจากระบบโดยมิมีใบรับ

ชื่อพ่อบ้านฉางอยู่ท้ายรายการหลายใบ

ฮูหยินผู้เฒ่าเผยถาม “เจ้าคิดว่าเขาเอา?”

“คิดว่าเขาต้องรับผิดชอบต่อการควบคุม” จือเหยาตอบ “แต่ยังมิรู้ว่าเอาเองทั้งหมดหรือไม่”

พ่อบ้านฉางคุกเข่า “ข้าน้อยรับว่าบัญชีผิด แต่เงินบางส่วนข้าน้อยมิเคยแตะ”

“เช่นนั้นผู้ใดแตะ”

“คนดูแลคลังคนเก่าตายไปแล้วขอรับ บางรายการข้าน้อยเซ็นตามเอกสารที่เสมียนทำ”

จือเหยามิชอบคำว่าเซ็นตาม แต่รู้ว่าพบได้จริงในบ้านใหญ่

นางจึงตรวจทรัพย์ของพ่อบ้านเองผ่านบัญชีค่าจ้าง มิพบความมั่งคั่งผิดปกติ มิมีซื้อที่ มิมีบ้านใหม่ แต่ญาติห่างคนหนึ่งของเขามีหนี้ซึ่งถูกใช้คืนในช่วงเดียวกับเงินหาย

“เกี่ยว?” เผยจิ่งเช่อถามคืนหนึ่ง

“อาจ”

“เจ้าจะจับเขา?”

“ยัง”

“ถ้าเป็นกองทัพ ข้าคงคุมตัวก่อน”

“นี่มิใช่กองทัพ”

“ข้ารู้” เขาตอบและครั้งนี้มิได้เถียงต่อ

วันสุดท้าย จือเหยาพบใบเบิกเก่าซึ่งลายมือพ่อบ้านฉางมิตรงกับลายมือบนสมุดหลัก บางคนใช้ตราเขาในวันที่เขาออกไปสุสานตามทะเบียนรถม้า

แปลว่ามีอย่างน้อยบางรายการที่ถูกทำในชื่อเขา แต่ก็ยังมีหลายรายการที่เขาเซ็นเองโดยมิตรวจ

จือเหยาจึงสรุปต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่า พ่อบ้านฉางมีความผิดเรื่องละเลยและปล่อยให้ระบบใช้ตราตนง่ายเกิน มีเงินและของหายส่วนหนึ่งซึ่งพิสูจน์มิได้ว่าเขาเอาเองทั้งหมด จึงยังมิส่งทางการ แต่ต้องคืนส่วนซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบตามสมควรและหยุดถืออำนาจบัญชี

การลงโทษจริงจะประกาศวันถัดไปต่อคนทั้งจวน ข่าวนี้แพร่เร็วกว่าที่คิด

คืนนั้นมีคนแอบเข้าเรือนเก่าของเผยจิ่งเช่อ ค้นโต๊ะเอกสารแล้วออกไปก่อนยามจับได้ ของมีค่ามิหาย

จือเหยามองลิ้นชักซึ่งถูกเปิด “เขาหาอะไร”

เผยจิ่งเช่อซึ่งยืนหลังม่านตอบ “สิ่งที่มิควรอยู่ในมือคนอื่น”

“เช่น?”

เขาเงียบ

จือเหยาหัน “ถ้าจะให้ข้าปกป้องจวน ท่านต้องเริ่มบอกว่าของที่คนมาหาคืออะไร”

ชายหนุ่มมอง

การสอบบัญชีในบ้านเพิ่งเปิดคนละเลยหนึ่งคน

แต่คนที่ค้นห้องท่านโหวอาจกำลังเปิดประตูไปสู่เรื่องใหญ่กว่า