ตอนที่ 2

คืนนั้นฉันไม่ได้นอนเลย

ทุกครั้งที่หลับตา ฉันจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมน้ำตา พอถึงยามเช้า ฉันก็แค่นั่งอยู่ตรงนั้น—กอดเข่าชิดอก จ้องมองความมืดนิ่ง ๆ จนกระทั่งท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเทา

เมื่อเช้าวันถัดมา ลูก้ากลับมาถึงบ้าน ฉันแกล้งทำเป็นหลับ

เขาถอดเสื้อโค้ท วางมันลง รอให้ความเย็นจากภายนอกจางหายไปจากร่างกาย ก่อนจะดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขน ฉันสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของเขา—หนักแน่น สม่ำเสมอ—แนบอยู่กับแผ่นหลังของฉัน

“ที่รัก ดูนี่สิ” เขาพูดเสียงอ่อน เปิดแท็บเล็ตขึ้นมา

ภาพของเกาะแห่งหนึ่งสว่างขึ้นบนหน้าจอ—หาดทรายขาว น้ำทะเลสีฟ้า สวรรค์แบบที่ผู้คนชอบเอาไปเขียนลงนิยาย

“ผมเพิ่งซื้อมา” เขาพูด น้ำเสียงแทบจะเหมือนเด็กผู้ชาย “เพื่อลูกของเรา และยังไม่หมดแค่นั้น—ผมเริ่มสร้างสวนสนุกไปทั่วประเทศแล้ว

ทุกแห่งจะใช้ชื่อของลูกเรา พอเรามีเขาจริง ๆ ผมจะจัดงานครบหนึ่งร้อยวัน ให้ทั้งเมืองมาร่วมฉลอง”

เขาดูภูมิใจกับตัวเองเหลือเกิน เต็มไปด้วยแผนการสำหรับอนาคตที่ฉันรู้ดีว่าจะไม่มีวันมาถึง

เขาพูดไม่หยุด จนใช้เวลานานเกือบนาทีถึงจะรู้ตัวว่าฉันไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ

แล้วเขาก็ได้ยินเสียงฉันสูดจมูก

เขาหันมาทางฉัน—แล้วก็ชะงัก ใบหน้าของฉันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา

“เฮ้ เป็นอะไรไป?”

เขาตื่นตระหนกทันที ลูก้า โมเร็ตติ—ชายที่เคยเผชิญหน้ากับมือปืนของตระกูลคู่แข่งโดยไม่กะพริบตา—กลับสั่นเพราะฉันกำลังร้องไห้

หากฉันเจ็บเพียงหนึ่งส่วน เขาจะรับมันไว้แทนร้อยส่วน นั่นคือคนที่เขาเป็น—หรืออย่างน้อย ก็เป็นคนที่ฉันเคยคิดว่าเขาเป็น

ฉันฝืนยิ้มบาง ๆ แล้วเช็ดน้ำตา

“ไม่เป็นอะไรหรอก” ฉันพูด “แค่ดูหนังมา เรื่องที่สามีนอกใจภรรยา”

เขาผ่อนคลายลง รอยยิ้มผุดที่มุมปาก “งั้นคุณก็ไม่ต้องกังวลอะไรเลย ทั้งโลกอาจนอกใจกันได้ แต่ไม่ใช่ผม ไม่มีวันเป็นผม”

เขาประคองใบหน้าฉันไว้ “ผมจะอยู่กับคุณทั้งวัน อยากกินอะไร บอกมา เดี๋ยวผมทำให้”

ฉันส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ฉันนัดเพื่อนไว้กินข้าวเที่ยง คุณไปทำงานเถอะ”

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ลูก้าไม่เคยชอบเถียงกับฉัน

สุดท้ายเขาจึงตามฉันไปแทน

ทันทีที่เราเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัว เสียงหัวเราะก็ดังก้องไปทั่ว

“รู้อยู่แล้ว!” เพื่อนคนหนึ่งแซว “ถ้าวาเลเรียมา ลูก้าก็ต้องมาด้วย เขาไม่เคยปล่อยเธอคลาดสายตาเลย”

ลูก้าหัวเราะอย่างสบาย ๆ มีเสน่ห์ ราวกับว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่น่ากลัวที่สุดในเมือง เขาหยิบของขวัญที่เตรียมมาแจกให้ผู้หญิงทุกคนที่โต๊ะทีละคน

เสียงอุทานดังตามมาไม่ขาดสาย

“พระเจ้า นี่มันเครื่องประดับคอลเลกชันใหม่ของ ล.ต—ชุดนี้ราคาหลักล้านเลยนะ!”

“ลูก้า คุณตามใจพวกเราทุกครั้งเลย! พวกเราถึงได้โชคดีแบบนี้ก็เพราะวาเลเรียนี่แหละ!”

พวกเธอพูดถูก ลูก้าทำทุกอย่างเพื่อให้เพื่อนของฉันชอบเขา เพราะเมื่อพวกเธอยิ้ม ฉันก็ยิ้ม และเขามักจะพูดเสมอว่าความสุขของฉันคืออากาศหายใจของเขา

ทุกคนบนโต๊ะมองมาที่ฉันด้วยสายตาอิจฉาอย่างเปิดเผย

“วาเลเรีย เธอโชคดีมากเลยนะ” หนึ่งในนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเพ้อฝัน “เขารักเธอมากจริง ๆ”

ฉันยิ้มตอบอย่างสุภาพ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ไปถึงดวงตา

พวกเธอมองไม่เห็นว่าโชคของฉันกำลังไหลออกไปช้า ๆ ทีละจังหวะหัวใจ

เสียงหัวเราะยังไม่ทันจาง เมื่อประตูก็เปิดออก

และเธอก็อยู่ตรงนั้น

เบียงก้า ริซโซ่ ใส่เครื่องประดับไข่มุกและความมั่นใจ เธอก้าวเข้ามาในห้องราวกับว่าอากาศทั้งหมดเป็นของเธอ

“โอ้—ฉันเข้าห้องผิดหรือเปล่าเนี่ย?” เธอถามพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ “เดี๋ยวนะ… นี่ไม่ใช่เพื่อนสมัยมหาลัยของฉันหรอกเหรอ?”

ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ ความตึงเครียดในห้องจับต้องได้

แต่เบียงก้าดูเหมือนไม่สังเกต—หรือไม่ก็ไม่แคร์

เธอขยับตัวนั่งลงตรงข้ามฉันพอดี แล้วเหลือบมองกล่องของขวัญในมือทุกคนอย่างไม่ใส่ใจ

“ล.ต” เธอพูด พลางยิ้มบาง ๆ “แบรนด์ดังนี่นา แต่ฉันเดาว่าพวกคุณคงไม่รู้—ว่ามันเป็นของฉัน”

เธอมองตรงมาที่ฉันขณะพูดต่อ “สามีของฉันทุ่มเงินเป็นพันล้านเริ่มมันเมื่อสองปีก่อน เขาทำงานหนักมาก—เปิดสาขาทั่วโลกไปแล้วถึงยี่สิบหกแห่ง เขาเป็นคู่ชีวิตที่ผู้หญิงคนไหนก็ใฝ่ฝัน”

สายตาของเธอเหลือบไปทางลูก้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับมาหาฉัน

รอยยิ้มที่ตามมาคมเหมือนมีด

ฉันอึดอัดแทบหายใจไม่ออก