ตอนที่ 3

เมื่อสองปีก่อน ลูก้าเริ่มกลับบ้านดึกกว่าปกติ

เขาบอกว่ากำลังขยายธุรกิจของตระกูลไปต่างประเทศ ว่างานมัน “ยุ่งนิดหน่อย”

แต่ตอนนี้ฉันรู้ความจริงแล้ว

ที่เขายุ่ง ไม่ใช่เพราะธุรกิจของตระกูล แต่เพราะเขากำลังสร้างอาณาจักรให้ เบียงก้า ริซโซ่

ความเจ็บปวดถาโถมใส่ฉันอย่างรุนแรงจนต้องกุมอกเอาไว้เพื่อหายใจ

“เป็นอะไรไป ที่รัก?” ลูก้าลุกขึ้นทันที เก้าอี้ครูดกับพื้นหินอ่อนเสียงดัง “คุณหน้าซีด ผมจะเรียกหมอ”

ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร เสียงของเบียงก้าก็เฉือนอากาศราวกับเศษแก้วแตก “ยังเล่นบทภรรยาสมบูรณ์แบบอยู่อีกเหรอ อย่าฝืนตัวเองนักเลย เขาเบื่อของเล่นเปราะบางได้เร็วจะตาย—”

เสียงฝ่ามือกระแทกดังพอจะทำให้ทั้งห้องเงียบงัน มือของลูก้าฟาดลงบนแก้มเธออย่างแรงจนแม้แต่ฉันยังสะดุ้ง “พูดอีกคำเดียว” เขาพูดเสียงเรียบ เย็นจนชวนขนลุก “แล้วผมจะทำให้แน่ใจว่าคุณจะไม่มีวันพูดได้อีก”

เบียงก้ายกมือกดแก้ม ดวงตาเป็นประกายแวววาวด้วยความโกรธ แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่ควรยั่วยุเขาต่อ เธอเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก

เสียงหัวเราะค่อย ๆ กลับคืนสู่โต๊ะอาหาร แต่ผิวกายของฉันกลับเย็นเฉียบ ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาของลูก้าที่มองมา มือของเขาทับมือฉันไว้ เสียงอ่อนลงด้วยความกังวล “ที่รัก เป็นอะไรไป ให้ผมพาคุณไปโรงพยาบาลนะ”

ฉันดึงมือออก “ฉันไม่เป็นไร แค่ขอไปเข้าห้องน้ำ”

แต่ทันทีที่ฉันก้าวออกไปในโถงทางเดิน เธอก็รออยู่ตรงนั้นแล้ว

เบียงก้า

“เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าตบเมื่อกี้มันมีความหมายอะไร” เธอแค่นเสียง “ใช่ เธอเป็นภรรยาเขา แต่ฉันต่างหากที่ให้ลูกแฝดกับเขา ถ้าฉันบอกว่าลูกไม่สบาย เขาจะรีบวิ่งมาหาฉันทันที พนันไหมล่ะ”

ฉันไม่ตอบ ไม่จำเป็นต้องตอบด้วยซ้ำ

เพราะทันทีที่ฉันกลับไปที่โต๊ะ ใบหน้าของลูก้าก็ซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก

เขารีบเข้ามาหา จูบหน้าผากฉัน “ที่รัก มีเรื่องด่วนที่งาน เดี๋ยวผมกลับมานะ ผู้จัดการดูแลทุกอย่างแล้ว คุณสนุกต่อเถอะ”

ฉันคว้าแขนเสื้อเขาไว้ “คุณไม่ได้สัญญาเหรอว่าจะอยู่กับฉันทั้งวันนี้ ได้โปรด ลูก้า… อย่าไป”

บางอย่างวาบขึ้นผ่านดวงตาของเขา—ความรู้สึกผิด ความลังเล หรืออาจเป็นความกลัว

เขามองฉันราวกับรู้ว่าการจากไปครั้งนี้จะทำให้เขาสูญเสียบางอย่างที่แม้แต่ตัวเองก็อธิบายไม่ได้ แต่แล้วเขาก็พูดเสียงเบา “ผมจะกลับบ้านคืนนี้ สัญญา”

แล้วเขาก็จากไป… แค่นั้นเอง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา โทรศัพท์ฉันสั่น

ข้อความจากเบียงก้า

เป็นวิดีโอหนึ่งคลิป

ฉันกดเล่น มือสั่น

ในวิดีโอ ลูก้าอยู่ตรงนั้น กำลังป้อนข้าวให้ลูก ๆ ของพวกเขา

เสียงของเบียงก้าลอยมาในคลิป “คุณซื้อเกาะให้เธอ ลูก้า ฉันอิจฉา ฉันอยากได้มันเป็นของขวัญวันเกิดให้ลูกแฝดเรา”

เขาขมวดคิ้ว “ไม่ เกาะนั้นสำหรับวาเลเรียกับลูกของเรา”

“คุณให้เกาะกับเธอเป็นเรื่องราวความรัก” เบียงก้าพูดเสียงนุ่ม “ให้เกาะนี้กับฉันสิ เพื่อให้ลูกชายของเรารู้ว่าพวกเขาไม่ได้เกิดมาพร้อมความอับอาย”

และแล้ว—เขาก็พยักหน้า

เบียงก้ามองตรงเข้ากล้อง ยิ้มรอยยิ้มโหดร้ายแบบเดิม

“เห็นไหม แม้แต่สิ่งที่ตั้งใจให้เธอ พอฉันขอ มันก็เป็นของฉันทันที เธอแพ้”

ฉันนั่งแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น โทรศัพท์หนักอึ้งในมือ

ทุกความทรงจำเกี่ยวกับความอ่อนโยนของเขาแทงทะลุฉันราวกับเศษแก้ว

วิธีที่เขาเคยพันผ้าพันแผลให้มือฉัน วิธีที่เขาเคยอุ้มฉันฝ่าฝนกลับบ้าน—

ทุกอย่างที่เขาเคยทำให้ฉัน เขาก็สามารถทำให้เธอได้เช่นกัน

ฉันพอแล้ว

พรุ่งนี้ฉันจะไป และจะไปตลอดกาล

คืนนั้น ลูก้ากลับมาบ้านและพบว่าฉันนอนอยู่บนเตียงแล้ว

เราไม่เคยแยกกันนอนมาก่อน ไม่ว่าจะดึกแค่ไหน เราก็จะรอกันเสมอ

แต่ครั้งนี้ ฉันทนมองหน้าเขาไม่ไหว

เขานอนลงข้างฉัน ดึงฉันเข้าไปใกล้ ลมหายใจอุ่นรดที่ต้นคอ

“ผมคิดถึงคุณมาก” เขากระซิบ “แค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่มันเหมือนผ่านไปเป็นปี

ถ้าคุณจากผมไป ผมคิดว่าผมคงอยู่ไม่ได้”

“…จริงเหรอ” ฉันพึมพำ ทั้งที่หลับตาอยู่

เขาจูบไหล่ฉัน “ว่าแต่เรื่องเกาะนั่น ผมไปดูมาแล้ว มันไม่ค่อยเป็นมงคลสำหรับเรา ผมเลยซื้อเพิ่มมาอีกสองแห่ง เดี๋ยวเราเลือกด้วยกันนะ”

ฉันยิ้มจาง ๆ ในความมืด “ทำอะไรก็แล้วแต่คุณ”

เขาชะงัก ราวกับรับรู้ถึงความเย็นชาในน้ำเสียงของฉัน

“ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า” เขาถามเบา ๆ

“เปล่า ฉันแค่เหนื่อย” ฉันสูดลมหายใจสั่น ๆ “ใกล้ถึงวันครบรอบของเราแล้ว พรุ่งนี้บ่ายฉันจะบินไปด้วยเจ็ตส่วนตัว ฉันสั่งของขวัญให้คุณจากต่างประเทศ อยากไปรับมันด้วยตัวเอง”

“คุณท้องอยู่นะ ที่รัก นั่นมันบินตั้งสิบห้าชั่วโมง ให้ผมไปแทนเถอะ”

ฉันหันไปมองเขา แล้วยิ้ม—รอยยิ้มแบบที่ฉันเคยยิ้ม “ไม่ ฉันอยากทำเอง”

มันทำให้เขาพ่ายแพ้ทันที เหมือนทุกครั้ง “ได้สิ แล้วแต่คุณเลย”

เช้าวันถัดมา เขาทำอาหารเช้าให้ฉันก่อนออกไปทำงาน

ก่อนจะเดินออกจากประตู ฉันยื่นซองปิดผนึกให้เขา

“มันสำหรับคุณ” ฉันพูดเสียงเบา “แต่อย่าเปิดจนกว่าจะผ่านไปสองวัน”

ข้างในมีสองอย่าง

รายงานการตั้งท้องของฉัน

และวิดีโอของเบียงก้า

เมื่อข่าวไปถึงเขา—ว่าเจ็ตของฉันตกเหนือมหาสมุทรแอตแลนติก—เขาจะเปิดมัน

เขาจะรู้ว่าการทรยศของเขาทำให้เขาต้องสูญเสียอะไร

เขาจะรู้ว่าเขาเป็นคนฆ่าผู้หญิงที่เขาอ้างว่าอยู่ไม่ได้หากไม่มีเธอ

และฉันอยากให้เขามีชีวิตอยู่ไปทุกวันพร้อมกับความทรงจำนั้น

ทันทีที่เขาจากไป ฉันก็เก็บข้าวของและมุ่งหน้าไปสนามบิน

ระหว่างทาง โทรศัพท์ฉันสั่นอีกครั้ง

ข้อความจากเบียงก้า

“โรงแรมเดอลักซ์ เขาอยู่ที่นี่ อย่าพลาดการแสดงล่ะ”

ฉันไม่ควรไป ฉันรู้ดีว่าจะเห็นอะไร

แต่ฉันก็ไปอยู่ดี

มันเป็นวันเกิดของลูกแฝดพวกเขา

ผู้ใหญ่ของตระกูลโมเร็ตติ วงในของครอบครัว ทุกคนล้อมรอบเบียงก้า

พนักงานเรียกเธอว่า “คุณนายโมเร็ตติ”

ลูก้าไม่แก้ไขอะไร

เขาแค่ยิ้มให้เธอ—รอยยิ้มอ่อนโยนแบบที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของฉัน

แม้แต่พ่อแม่ของเขาก็ยิ้ม “ถ้าไม่มีเบียงก้า” แม่ของเขาพูดอย่างภาคภูมิใจ “ตระกูลโมเร็ตติก็คงไม่มีทายาทสืบสกุล ลูก้า สัญญากับแม่ว่าจะดูแลเธอให้ดี”

เขาหัวเราะอย่างสบายใจ “ผมเคยปฏิบัติกับเธอไม่ดีตอนไหนล่ะ สิ่งที่วาเลเรียมี เบียงก้าก็มีเหมือนกัน—เครื่องประดับ เสื้อผ้า ทุกอย่าง”

ฟางเส้นสุดท้ายของฉันขาด

คำพูดหวานทุกคำที่เขาเคยพูด จูบทุกครั้ง คำสัญญาทุกข้อ—

ทั้งหมดระเบิดอยู่ข้างใน เหลือเพียงเถ้าถ่าน

ทุกคนรู้กันหมด

ทุกคน… ยกเว้นฉัน

ไม่เหลืออะไรให้สู้

ไม่เหลืออะไรให้ให้อภัย

ขณะฉันหันหลังจะจากไป ฉันหันกลับไปมองเป็นครั้งสุดท้าย

เขากำลังหัวเราะ แขนโอบไหล่เธอไว้

ฉันพึมพำเบา ๆ “ลาก่อน ลูก้า โมเร็ตติ ไม่มีวันอีกแล้ว”

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ขณะที่เขากำลังเล่นกับลูกแฝด โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

“คุณโมเร็ตติ” เสียงผู้ช่วยของเขาสั่น “เครื่องบินเจ็ทของภรรยาคุณ—

มันตกแล้ว เหนือเขตแอตแลนติก

ไม่มีผู้รอดชีวิต”

ลูก้านิ่งชะงัก สีหน้าซีด

“คุณ… พูดว่าอะไรนะ?”