LOGINอยู่ไกลอำนาจฮ่องเต้ หากเขาถูกเป่ยเฉินหยวนฆ่าทิ้ง ใครจะรู้เล่า?!เวินเฉวียนเซิ่งที่เข้าใจจุดนี้ได้ในที่สุดหลั่งเหงื่อเย็นเยียบออกมาทั่วร่างในทันใดไม่ได้ หากไม่มีองครักษ์อยู่ข้างกาย เขาไม่มีทางสู้เทพเจ้าแห่งความหายนะผู้นี้ได้เลย!เพื่อรักษาชีวิตของตนเอาไว้ เวินเฉวียนเซิ่งทำได้เพียงหลบอยู่ด้านหลังเอ้อถานหลัว คอยป้องกันเป่ยเฉินหยวนด้วยความระวังตัวและยำเกรงยิ่งนักส่วนคนอื่น ๆ ก็เป็นเช่นเดียวกันโดยเฉพาะชางชิงหลานขณะที่เขาเก็บดาบเข้าฝักด้วยท่าทางสุขุมเยือกเย็น เขามองดูเป่ยเฉินหยวนด้วยสายตาอันซับซ้อนเมื่อครู่ตอนที่ ‘องครักษ์’ ผู้นี้ลงมือ ท่วงท่านั้นรวดเร็วจนน่าตกใจดาบนั้น เขาตั้งตัวไม่ทันด้วยซ้ำ!โชคดีที่เมื่อครู่คนผู้นี้ไม่ได้ตวัดดาบใส่เขา มิเช่นนั้นตอนนี้ตนเองคงกลายเป็นศพบนพื้นไปแล้วคนอื่น ๆ ก็มีความคิดเช่นเดียวกับเขาแต่ละคนต่างจับจ้องไปที่เป่ยเฉินหยวน หรือพูดอีกนัยหนึ่งก็คือทุกคนต่างเกิดความยำเกรงเป่ยเฉินหยวนขึ้นมาแล้วดังนั้นในชั่วขณะหนึ่ง คนเหล่านี้กลับไม่มีใครสนใจหลานซื่อกระทั่งปาหย่าเอ่ยปาก ดึงความสนใจของพวกเขากลับมาอีกครั้ง“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ฝูหมิง! เจ้าหมายความว่
เสียงตวาดลั่นของเวินเฉวียนเซิ่งกลายเป็นการช่วยกอบกู้สถานการณ์ให้ไป๋เยวี่ยโหรวผู้คนทั้งหมดในที่นั้นต่างพากันหันไปมองหลานซื่อและเป่ยเฉินหยวนที่เพิ่งจะเดินเอ้อระเหยเข้ามาเดิมทีหลายคนก็สงสัยอยู่แล้วว่าเรื่องในวันนี้มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเกี่ยวข้องกับธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าหมิง ประจวบเหมาะกับเวินเฉวียนเซิ่งก็เป็นขุนนางต้าหมิงเช่นกัน ในเมื่อเขาก้าวออกมาชี้ตัว ชางชิงหลานและคนอื่น ๆ ย่อมสบายใจที่จะยืนดูอยู่เฉย ๆและการที่เวินเฉวียนเซิ่งโผล่พรวดออกมาอย่างกะทันหันในเวลานี้ ก็เป็นความตั้งใจของเขาเองเช่นกันประการแรกก็เพื่อล้างมลทินและปัดความน่าสงสัยของตนเองออกไปเสียก่อนเพราะถึงอย่างไรก็อยู่ในฐานะชาวต้าหมิงเช่นเดียวกับบุตรสาวอกตัญญูผู้นี้ หากบุตรสาวอกตัญญูผู้นี้ลงมือทำอะไรลงไปจริง ๆ ก็ไม่แน่ว่าจะลากเขาให้เดือดร้อนไปด้วยดังนั้นเวินเฉวียนเซิ่งจึงไม่ลังเลเลยที่จะชิงลงมือก่อนเพื่อความได้เปรียบประการที่สอง ด้วยที่เขารู้จักบุตรสาวอกตัญญูผู้นี้ดี เขากล้าพูดเลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่อ๋องปาเก๋อหลู่ถูกสังหาร หรือเรื่องการหายตัวไปของเสินอ๋องผู้เฒ่า ต่อให้บุตรสาวอกตัญญูผู้นี้จะไม่ได้เป็นคนลงมือเอง
“ถูกกับผีน่ะสิ!”ไป๋เยวี่ยโหรวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วพ่นคำใส่หน้าปาหย่าอย่างแรงนางแสยะยิ้มกล่าวว่า “หากมีเพียงคนใกล้ชิดที่เข้าใกล้และลอบสังหารเสินอ๋องผู้เฒ่าได้ แล้วเจ้าล่ะ? ธิดาแสนดีอย่างเจ้าเป็นที่โปรดปรานของพ่อเจ้ามากที่สุด หากเจ้าเข้าใกล้ตัว พ่อของเจ้าจะระวังตัวหรือ?”ปาหย่าโต้กลับด้วยสีหน้านิ่งเฉย “ท่านก็บอกเองว่าข้าเป็นที่โปรดปรานของเสด็จพ่อมากที่สุด แล้วข้าจะไปทำเรื่องลอบสังหารพ่อของตัวเองได้อย่างไร?”“มันก็ไม่แน่หรอก”ไป๋เยวี่ยโหรวหัวเราะอย่างดูแคลน “ถึงอย่างไรเมื่อวานเสินอ๋องผู้เฒ่าก็เพิ่งจะตัดหางปล่อยวัดเจ้าไป ทำให้เจ้าต้องเสียแขนไปหนึ่งข้าง และคนเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างเจ้า ก็ย่อมเป็นไปได้ที่จะแก้แค้นพ่อของตัวเอง เจ้าว่าถูกไหม? องค์หญิงปาหย่า?”ปาหย่าที่ถูกเปิดโปงเรื่องความคิดอันตรายบางอย่างเมื่อวาน ในที่สุดก็ทนไม่ไหวด่าทอไป๋เยวี่ยโหรวเสียยกใหญ่ “หุบปาก! ท่านกล้ามาพูดจาส่งเดชอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!”นางหันศีรษะไปสั่งการ “ทหาร! จับตัวหญิงชั่วผู้นี้ให้ข้าเดี๋ยวนี้!”“ใครกล้า!”ปาถูเอ่อร์ที่นิ่งเงียบมาตลอดก็บันดาลโทสะขึ้นมาทันใด สายตาอันดุดันของเขากวาดมองไปยังทหารองครั
“อะไรนะ?!”ไม่นานคนกลุ่มหนึ่งมาถึงด้านนอกรถม้าของปาเก๋อหลู่เวลานี้ปาถูเอ่อร์และไป๋เยวี่ยโหรวต่างอยู่ที่นี่กันพร้อมหน้าทั้งสองยืนอยู่ข้างรถม้า ปาถูเอ่อร์เลิกม่านขึ้น มองเข้าไปในตัวรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ส่วนไป๋เยวี่ยโหรวมีสีหน้าเย็นชา เมื่อเห็นกลุ่มของพวกเขามาถึง ก็เพียงปรายตามองแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไรเวินเฉวียนเซิ่งและพวกต่างลอบสังเกตท่าทีของปาถูเอ่อร์กับไป๋เยวี่ยโหรว ดูคล้ายจะไม่มีปัญหาอะไรแต่ปาหย่ากลับมองพวกเขาทั้งสองด้วยความระแวดระวังอย่างยิ่ง แววตายังแฝงไฟโทสะนิรนามไป๋เยวี่ยโหรวสังเกตเห็นความผิดปกติของนางได้อย่างฉับไว จึงหรี่ตาทั้งสองลงทันทีเกิดอะไรขึ้น สีหน้าของปาหย่าเช่นนี้คืออะไร?เพียงแค่กำลังสงสัยนางเท่านั้นหรือ?หรือว่าเมื่อคืนปาหย่าสังเกตเห็นอะไรเข้า?เวินเฉวียนเซิ่งและพวกสาวเท้ามาที่หน้ารถม้า ไป๋เยวี่ยโหรวและปาถูเอ่อร์จึงหลีกทางให้ เพื่อให้พวกเขาสามารถมองเห็นสภาพภายในรถม้าได้เพียงได้เห็น เสียงสูดลมหายใจก็ดังขึ้นทันที...“ซี้ด!”“นี่...ศพขององค์ชายปาเก๋อหลู่เหตุใดจึงกลายเป็นสภาพเช่นนี้ไปได้?!”เวินเฉวียนเซิ่งมองเข้าไปในตัวรถด้วยความตื่นตระหนก ร่างที่ถ
สุดท้ายเหลือเพียงกู่กั้นขุนเขาไว้ที่นี่ เพื่อเป็นเกราะกำบังจนกระทั่งรุ่งสางส่วนหลังจากฟ้าสางแล้ว นั่นก็ไม่ใช่เรื่องของพวกเขาอีกทั้งสองเร่งเก็บกวาดสถานที่ จากนั้นก็ตามขบวนที่กำลังเคลื่อนพล กลับไปยังที่ของตนอย่างเงียบ ๆ โดยที่ทหารองครักษ์เหล่านั้นไม่ได้ระแคะระคายแม้แต่น้อยเช้าวันรุ่งขึ้นในที่สุดขบวนเดินทางก็มาถึงดินแดนซีถงและได้เห็นหมู่บ้านซีถงที่อยู่เบื้องหน้าในระยะประชิดแต่ในเวลานี้ ความสนใจของทุกคนไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านซีถงตรงหน้า แต่จ้องมองไปยังรถม้าคันใหญ่ที่เดิมทีเป็นของเสินอ๋องผู้เฒ่าด้านหน้าสุดของขบวนด้วยความตกใจปนสงสัย“เสินอ๋อง? เสินอ๋อง!”“นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”“แล้วเสินอ๋องเล่า? เหตุใดเสินอ๋องจึงหายตัวไป?!”“เหตุใดรถม้าของเสินอ๋องถึงมีสภาพเช่นนี้? นี่มันฝีมือใครกัน?!”ในฐานะผู้ติดตามคนสนิทของเสินอ๋องผู้เฒ่า สวรรค์เท่านั้นที่รู้ความรู้สึกของสือเซี่ยวเมื่อได้เห็นภาพนี้ฟ้าถล่มแล้วจริง ๆ!เสินอ๋องของเขาหายตัวไปแล้ว!ทิ้งไว้เพียงรถม้าที่พังยับเยินคันนี้ บนรถม้าเต็มไปด้วยร่องรอยต่าง ๆ และร่องรอยเหล่านั้นเห็นได้ชัดว่าเกิดจากการต่อสู้ดุเดือดเลือดพล่าน
“อะไรไม่ถูก?”ไป๋เยวี่ยโหรวไม่ได้ตอบสนองในทันที แต่หลังจากนางได้ยินเสียงของเป่ยเฉินหยวน ก็มองไปยังจุดที่เสินอ๋องผู้เฒ่าอยู่ทันทีเมื่อเพ่งมองดู รูม่านตาก็พลันหดตัวลงจุดที่เคยมีเสินอ๋องผู้เฒ่ายืนอยู่ หลังจากถูกฝูงแมลงกู่ตะขาบปกคลุมจนเหลือเพียงรูปร่างคน วินาทีถัดมา รูปร่างคนนั้นก็พังทลายลงในพริบตาแมลงกู่ตะขาบทั้งหมดแตกฮือ และคนก็หายไปแล้ว“บัดซบ! เขาหนีไปแล้ว!”ไป๋เยวี่ยโหรวคาดไม่ถึง เพิ่งจะประมือกันได้ไม่นาน จะเป็นหรือตายยังไม่รู้ผล โจรเฒ่านั่นกลับหนีไปดื้อ ๆ เช่นนี้หรือ?!ไป๋เยวี่ยโหรวโกรธจนตวาดลั่นในทันที สั่งแมลงกู่ทั้งหมดรอบกาย “ไปตามหาเขา!”ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินก็ปล่อยให้เขาหนีไปเช่นนี้ไม่ได้!หากคนผู้นั้นไม่ตายในคืนนี้ นางจะยอมได้อย่างไร?!แต่เมื่อแมลงกู่ทั้งหมดปฏิบัติการพลิกแผ่นดินค้นหาจริง ค้นป่าทั้งผืนทุกซอกทุกมุม กลับไม่พบร่องรอยของเสินอ๋องผู้เฒ่าผู้นั้นสายตาอันดุดันของไป๋เยวี่ยโหรวจับจ้องไปที่ขบวนเดินทางทันที“เขายังอยู่ที่นี่แน่!”ในป่าไม่มี เช่นนั้นเขาก็ต้องอยู่ในขบวน!ขณะที่ไป๋เยวี่ยโหรวกำลังจะสั่งแมลงกู่ทั้งหมดออกตามหา ก็ถูกเป่ยเฉินหยวนทัดทานไว้เสียก่อน..





![เฟิ่งหวง [鳳凰]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

