Share

บทที่ 192

Penulis: ฟากฝั่งไร้กังวล
ฉันไม่ได้พูดอะไรอีก หันหลังเดินไปทางห้องน้ำ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉันคิดไปเองหรือเปล่า แต่ฉันมักจะรู้สึ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 388

    ฉันไม่ได้ตอบอะไรเขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงแค่พาฉันเดินลงไปชั้นล่างเมืองอวิ๋นหนาวมากจริง ๆ ฉันคิดว่าต่อไปคงไม่อยากมาเมืองนี้อีกแล้วฉันกระชับเสื้อขนเป็ดบนตัวให้แน่นขึ้น แล้วเดินตามลู่ฉางเจ๋อไปที่รถลู่ฉางเจ๋อเก็บของเสร็จเรียบร้อยก็ขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ เตรียมตัวสตาร์ตรถฉันถามออกไปตามสัญชาตญาณ “แล้วพวกเขาล่ะ”“จือโจวกับกู้ชิงชิงกินข้าวเสร็จก็จะไปที่สนามบินเลย”“อ๋อ!” ฉันรับคำ มองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่พูดอะไรอีกรถแล่นไปได้ราวครึ่งชั่วโมงก็ถึงสนามบินตอนที่เราไปถึง เฮ่อจือโจวกับกู้ชิงชิงยังมาไม่ถึงลู่ฉางเจ๋อหันมาบอกฉัน “เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงกว่าจะขึ้นเครื่อง คุณไปหาที่นั่งพักก่อนก็ได้”ฉันมองไปรอบ ๆ กำลังจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้าง ๆทว่าจู่ ๆ ...“ฮ่า ๆ ๆ ...”เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและสดใสดังแว่วมาจากด้านหลังฉันขมวดคิ้วหันไปมอง นึกไม่ถึงว่าจะเป็นฮั่วหลิงเขากำลังเดินตรงมาหาฉันโดยมีบอดี้การ์ดคอยล้อมหน้าล้อมหลัง บนใบหน้ายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มหยอกเย้าลู่ฉางเจ๋อหันมาถามฉันด้วยสีหน้าหงุดหงิด “คุณเรียกเขามาเหรอ”“เปล่า!”“แล้วเขามาได้ยังไง”“ไม่รู้สิ”ฉันตอบเสียงเรีย

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 387

    “แหม คุณยังรู้จักเป็นห่วงเขาด้วยเหรอ” ลู่ฉางเจ๋อประชด “ผมก็นึกว่าคุณไม่มีหัวใจซะอีก”คำพูดนี้ไม่ว่าจะฟังอย่างไรก็รู้สึกระคายหูฉันเอ่ยเสียงเรียบ “คุณมีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะ ไม่ต้องมาพูดจาประชดประชันแบบนี้”ลู่ฉางเจ๋อแค่นเสียงเหอะ “ผมไม่กล้าว่าคุณหรอกนะ ยังไงตอนนี้ที่พึ่งของคุณก็คือฮั่วหลิง ผมคงไปยุ่งไม่ได้”ทุกถ้อยคำของลู่ฉางเจ๋อล้วนแฝงไปด้วยความประชดประชัน ฉันเองก็คร้านจะคุยด้วย จึงปิดประตูดังปังเขาตะคอกด้วยความโมโหอยู่หน้าประตู “ที่พวกเขาพูดน่ะไม่ผิดเลย คุณมันก็แค่คนอกตัญญูที่เลือดเย็นไร้หัวใจคุณคิดว่าจือโจวขาดคุณไม่ได้หรือไง ผมจะบอกอะไรให้นะ สองวันมานี้ จือโจวอยู่กับกู้ชิงชิงตลอดคุณคิดว่าเกาะฮั่วหลิงได้แล้วจะวิเศษวิโสหนักหนาหรือไง ถึงตอนที่โดนฮั่วหลิงเขี่ยทิ้ง คุณก็อย่าร้องห่มร้องไห้กลับมาหาจือโจวของเราก็แล้วกัน!”ฉันหลุบตามองปลายเท้าตัวเองที่แท้สองวันมานี้ เฮ่อจือโจวก็อยู่กับกู้ชิงชิงมาตลอดเหอะ มิน่าล่ะ สองวันมานี้ผู้หญิงคนนั้นถึงไม่ได้มากวนใจฉันฉันกระตุกยิ้มมุมปาก ทว่าในใจกลับมีความรู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาแบบเงียบ ๆ“อ้าว จือโจว นายจะออกไปข้างนอกเหรอ”จู่ ๆ ก็ได้ยิน

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 386

    นึกไม่ถึงว่าจู่ ๆ กู้ชิงชิงก็เรียกฉัน “คุณถัง!”น้ำเสียงของเธอแฝงแววตำหนิอยู่ด้วยฉันโมโหจนหลุดขำ หันไปมองเธอ “ทำไมคะ คุณกู้มีอะไรจะพูดเหรอ”กู้ชิงชิงร้องห่มร้องไห้พลางทายาให้เฮ่อจือโจว ใบหน้าเต็มไปด้วยความปวดใจเธอพูดกับฉันโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ทุกถ้อยคำล้วนแฝงไปด้วยความตำหนิ “พี่จือโจวบาดเจ็บขนาดนี้ ทำไมคุณถึงไม่ทำแผลให้เขาสักหน่อย คุณยังนอนหลับลงได้ยังไง”ฉันกระตุกยิ้มมุมปาก “ก็มีคุณอยู่นี่ไง มีคุณคอยปวดใจแทนเขา ทำแผลให้เขาก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ”“แต่ฉันก็เพิ่งรู้เรื่องนี้เมื่อตอนเช้า ปล่อยผ่านมาทั้งคืนจนพี่จือโจวเลือดออกเยอะขนาดนี้ ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”ผู้หญิงคนนั้นพูดไปก็ทำหน้าหวาดหวั่นไปฉันปรายตามองบาดแผลบนตัวเฮ่อจือโจวอย่างรวดเร็วบาดแผลเหล่านั้นเลือดหยุดไหลหมดแล้ว ดูแล้วก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนักฉันประชด “คุณกู้ก็ตื่นตูมเกินไป แค่แผลเล็ก ๆ น้อย ๆ คุณคิดว่าลูกผู้ชายอกสามศอกอย่างประธานเฮ่อของเราจะทนไม่ไหวเหรอ”กู้ชิงชิงมองฉันอย่างตกตะลึงพลางเอ่ยด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ “คุณถัง คุณจะใจร้ายเกินไปแล้วนะ พี่จือโจวบาดเจ็บขนาดนี้ คุณยังพูดเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยได้อีก

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 385

    ชายหนุ่มเดินออกมาพร้อมกับไอน้ำเกาะเต็มตัว ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความมืดมนเขาพันผ้าเช็ดตัวไว้รอบเอวเพียงผืนเดียว เผยให้เห็นท่อนบนทั้งหมดและฉันก็เห็นบาดแผลบนตัวเขาได้อย่างชัดเจนถึงแม้บาดแผลจะไม่ลึกนัก แต่ก็มีเยอะมาก ทั้งแผลเล็กแผลใหญ่ สั้นยาวไม่เท่ากันกระจายอยู่ทั้งตรงหน้าอก ช่วงเอว และบนท่อนแขนบาดแผลบางจุดยังมีเลือดซึมออกมาทว่าชายหนุ่มกลับเดินตรงดิ่งไปที่เตียง เหมือนไม่รู้สึกอะไรสภาพเป็นแบบนี้ เขายังมีหน้ามาบอกว่าจะไปสับมือฮั่วหลิงอีก ฮั่วหลิงไม่สับมือเขาทิ้งก็ถือว่าดีแค่ไหนแล้วทั้งที่รู้ว่าสู้ไม่ได้ แต่ก็ยังดึงดันจะไประบายอารมณ์ให้ได้ผู้ชายที่วู่วามและไร้เหตุผลขนาดนี้ ยากที่จะจินตนาการจริง ๆ ว่าเขาคือเฮ่อจือโจวหลังจากที่เฮ่อจือโจวขึ้นเตียงไป เขาก็เอนหลังพิงหัวเตียงแล้วไถโทรศัพท์มือถือ ทำเหมือนฉันเป็นอากาศธาตุฉันเองก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่เดินไปค้นหายาแก้หิมะกัดในกล่องปฐมพยาบาลบนโต๊ะกลางเงียบ ๆฉันกลั้นความเจ็บ ทายาลงบนรอยแผลที่ถูกหิมะกัดบนเท้าจนทั่ว จากนั้นก็เข้าไปล้างมือในห้องน้ำตอนเดินออกมา เฮ่อจือโจวก็ยังคงไถโทรศัพท์อยู่ท่าเดิมแต่คราบเลือดบนบาดแผลของเขากลับไห

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 384

    ช่วงหลายวันนี้เจอเรื่องวุ่นวายสารพัด ไม่รู้ว่าลูก ๆ ของฉันยังสบายดีหรือเปล่ารอให้กลับเมืองเจียงก่อน ฉันยังต้องแอบไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลเฮ่อจือโจวบอกว่าพอกลับถึงเมืองเจียง จะพาฉันไปตรวจร่างกายแบบชุดใหญ่ เพื่อดูว่าทำไมฉันถึงยังไม่ท้องเฮ้อ หวังจริง ๆ ว่าหลังจากผ่านเรื่องนี้ไป เขาจะเลิกล้มความคิดที่อยากจะมีลูกกับฉัน แบบนั้นก็จะได้ไม่ต้องพาฉันไปตรวจที่โรงพยาบาลแล้วขณะกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่ประตูรถก็พลันถูกคนดึงเปิดออกลมหนาวพัดเข้ามาทันทีฉันตัวสั่นด้วยความหนาว ความง่วงงุนพลันมลายหายไปฉันกำลังจะหันไปมอง จู่ ๆ ก็มีของร้อนชิ้นหนึ่งถูกโยนเข้ามาในอ้อมแขนฉันหลุบตามอง ถึงได้เห็นว่าเป็นอาหารที่ห่อใส่กล่องมาเรียบร้อยเฮ่อจือโจวไม่ได้พูดอะไร หลังจากโยนอาหารมาให้ฉันแล้ว เขาก็ปิดประตูรถลงอีกครั้งฉันเห็นเขายืนพิงรั้วกั้นริมแม่น้ำ เคาะบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจากซองแล้วจุดสูบเขาสูบบุหรี่ไปทีหนึ่ง จากนั้นก็หันหลัง ฟุบตัวลงกับรั้วกั้นพลางทอดสายตามองผืนน้ำฉันมองเห็นเพียงแผ่นหลังที่ดูเย็นชาและแฝงไปด้วยความโดดเดี่ยวจาง ๆ ของเขากล่องข้าวในอ้อมแขนให้ความรู้สึกอุ่นวาบฉันเปิดฝาออก กลิ่นหอมยั่ว

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 383

    ฉันร้อนใจ รีบวิ่งตามไปทันที ทว่าขาทั้งสองข้างกลับอ่อนเปลี้ย จนล้มพับลงไปกองกับพื้นอย่างทุลักทุเล“เจ็บ...”ฉันตะโกนบอกเฮ่อจือโจวในที่สุดร่างสูงของชายหนุ่มก็ชะงักไปอึดใจหนึ่ง เขาหันกลับมามองฉันพลางขมวดคิ้วแน่นฉันงอเข่าขึ้นมา นวดฝ่ามือตัวเอง แล้วเงยหน้ามองเขาอย่างน่าสงสาร “เจ็บจริง ๆ นะ หนาวมากด้วย”ล้อเล่นหรือไงที่นี่มีแต่คนของฮั่วหลิงทั้งนั้น อย่าให้ถึงขั้นเขายังไม่ได้สับมือผู้ชายคนนั้น แต่กลับโดนหมอนั่นสับมือทิ้งเสียเองเลยฉันรู้สึกเหมือนจู่ ๆ ผู้ชายตรงหน้ากลายเป็นคนละคน เขากลายเป็นคนที่ไม่สุขุมเอาเสียเลยกลายเป็นคนวู่วามและทำตัวเป็นเด็กฉันแสร้งทำหน้าน่าสงสารพลางมองเขามือที่อยู่ข้างลำตัวของเขากำเข้าหากันแน่น สายตาดำลุ่มลึกจ้องมองฉันอยู่นาน ในที่สุดเขาก็เดินตรงเข้ามาหาเขานั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าฉัน น้ำเสียงมืดมนแฝงไปด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ “คุณนี่นะ ป่วยยังไม่ทันหายดีแล้วจะวิ่งมาทำไม”ฉันพูดไม่ออกไปชั่วขณะหากฉันไม่รีบมาให้ทันเวลา เขาจะออกมาจากเทียนซ่างเหรินเจียนได้อย่างปลอดภัยหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลยโทสะและจิตสังหารบนใบหน้าของชายหนุ่มไม่ได้ลดลงเลยสักนิดฉันเอ่ยกับเขาอย

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status