Masuk“พยานผู้ใด”“อดีตราชเลขากู้เหวินชาง”เสนาบดีฝ่ายขวาขยับเล็กน้อย แต่ยังไม่กล่าวอะไร ฮ่องเต้ถาม“เจ้าพบเขาหรือไม่”“พบเพคะ”“เขาอยู่ที่ใด”“ถูกมือสังหารลักพาตัวไป”“ช่างบังเอิญ”สุรเสียงของพระองค์เต็มไปด้วยความเย็นเยียบ“เจ้ากล่าวว่าพบคนที่หายไปหลายปี ได้รับคำให้การจากเขา แล้วทันทีหลังจากนั้น เขากลับถูกลักพาตัวจนไม่มีผู้ใดยืนยันเรื่องที่เจ้าพูดได้”อวี่ซีสบพระเนตร “เหตุการณ์อาจบังเอิญ หรืออาจมีผู้ได้รับข่าวแล้วส่งคนไปปิดปากเขาเพคะ”“เจ้ากำลังกล่าวหาใคร”“หม่อมฉันยังไม่ได้เอ่ยชื่อผู้ใด”ฮ่องเต้หัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มีความขบขัน“เจ้าไม่จำเป็นต้องเอ่ย ช่วงนี้ทุกสิ่งที่เจ้าตรวจสอบล้วนวนกลับมาที่เสนาบดีฝ่ายขวาและตำหนักของเรา”อวี่ซีเงียบไปชั่วครู่คำว่า “ตำหนักของเรา” ยืนยันว่าพระองค์ทราบเนื้อหาในคำให้การแล้ว ทั้งที่นางยังไม่ได้ถ
“จับใครได้บ้าง”“หนึ่งคนยังมีชีวิต”นักฆ่าที่ถูกจับถูกลากเข้ามา แต่ก่อนจะได้สอบถาม เขากลับกัดสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังฟัน เลือดสีดำไหลออกจากปากและเสียชีวิตในไม่กี่ลมหายใจเยี่ยนหลัวตรวจร่าง“ไม่มีตรา ไม่มีสิ่งบอกสังกัด”อวี่ซีมองกล่องในมือคำให้การที่กู้เหวินชางเขียนยังอยู่ แต่หยุดลงก่อนประโยคสุดท้าย และยังไม่มีลายมือยืนยันครบถ้วน“พวกมันรู้ว่าเรามาที่นี่”ซูเหยากล่าว“แสดงว่ามีคนติดตามมาตั้งแต่ออกจากเมือง”“หรือมีคนในเครือข่ายส่งข่าว”อวี่ซีตอบ เถียนเหล่าทรุดลงคุกเข่า“ไม่ใช่ข้า พระชายา ข้าไม่เคยบอกผู้ใด”“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาตัดสิน”อวี่ซีปิดกล่องหลักฐาน“เผาเอกสารที่เหลือในห้องนี้ทั้งหมดก่อนคนของทางการมาถึง เก็บเฉพาะของที่เรานำออกได้”เยี่ยนหลัวรับคำ“แล้วกู้เหวินชาง”อวี่ซีมองรอยล้อบนดินซึ่งมุ่งลงเขา มือสังหารไม่ได้มาฆ่าเขาทันที แต่เลือกลักพาตัวไป
“ท่านรู้ว่าเราจะมา”“ข้ารอวันนี้มาหลายปี”กู้เหวินชางไอหนัก ก่อนยกมือเชิญให้นั่ง อวี่ซีวางเอกสารสองฉบับตรงหน้าเขา“สัญญาฉบับใดคือฉบับที่ท่านคัด”ชายชรามองเพียงครั้งเดียวก็ตอบ “ทั้งสองฉบับ”ซูเหยาถึงกับกลั้นหายใจ อวี่ซีถาม“เหตุใดจึงมีข้อความต่างกัน”“เพราะฉบับแรกเป็นข้อตกลงที่สองแคว้นลงนามเบื้องต้น ส่วนฉบับที่สองคือฉบับที่ถูกแก้ตามพระบัญชา”“พระบัญชาของผู้ใด”กู้เหวินชางเงียบไปนาน เยี่ยนหลัวก้าวเข้าใกล้ แต่เขายกมือห้าม“ข้าจะพูด แต่ก่อนอื่นต้องถาม พระชายาต้องการความจริงเพื่อทวงสิทธิ์ของตน หรือเพื่อเล่นงานผู้ใด”“ทั้งสองอย่าง”อวี่ซีตอบโดยไม่ลังเล“ผู้ที่ทำลายสัญญาและผลักเราเข้าสู่ชีวิตที่ไม่มีสิทธิ์ต้องรับผิดชอบ”กู้เหวินชางยิ้มเศร้า“พระชายาในวันนี้ต่างจากองค์หญิงที่ข้าเคยเห็นในวันอภิเษกมาก”“คนเดิมตายไปแล้ว”ชายชรามองนางนิ
ตามหาอดีตราชเลขาหลังจากพบว่าสัญญาอภิเษกถูกแก้ไข อวี่ซีก็ไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่าแม้แต่วันเดียว นางรู้ดีว่ากู้เหวินชางคือพยานสำคัญที่สุด หากชายผู้นั้นยังมีชีวิต เขาอาจเป็นคนเดียวที่สามารถยืนยันได้ว่าใครสั่งให้ลบสิทธิ์ของนางออกจากสัญญา และเหตุใดการบิดเบือนครั้งนั้นจึงถูกปกปิดมานานหลายปีแต่การตามหาคนที่หายตัวไปนานเช่นนี้ไม่อาจใช้คนของราชสำนักได้ เพราะทันทีที่สำนักตรวจการหรือทหารวังเริ่มเคลื่อนไหว ผู้ที่อยู่เบื้องหลังย่อมรู้ตัวก่อนอวี่ซีจึงเลือกใช้เครือข่ายที่ไม่มีผู้ใดให้ความสำคัญ พ่อค้าเร่ ร้านยา คนส่งผ้า คนขนฟืน โรงเตี๊ยม และหญิงชราที่ทำอาหารขายตามประตูเมือง คนเหล่านี้อาจไม่มีตำแหน่ง แต่กลับเห็นผู้คนเข้าออกเมืองมากกว่าขุนนางในวังเสียอีกนางเริ่มจากหอสมุนไพรชิงเหอ เยี่ยนหลัวส่งคนไปตรวจอย่างเงียบ ๆ และพบว่าร้านยาแห่งนี้เปลี่ยนเจ้าของมาสามครั้งในสิบปี แต่คนดูแลคลังหลังร้านยังเป็นชายชราคนเดิม เขาชื่อเถียนเหล่า เคยทำงานให้ครอบครัวภรรยาของกู้เหวินชางมาก่อนคืนหนึ่ง ชายชราผู้นั้นถูกเชิญมาที่เรือนพักของพ่อค้าผ้าใกล้ประตูตะวันตก โดยไม่รู้ว
“ใช่”“ผู้ได้ประโยชน์คือผู้ที่ไม่ต้องการให้ข้ามีอำนาจตรวจบัญชีชายแดน”เยี่ยลู่เฉินมองนาง“เจ้าคิดถึงตระกูลเฉิน”“เสนาบดีฝ่ายขวาเกี่ยวข้องกับหอการค้าหย่งเฉิง การปลอมกระดาษ และข่าวลือสายลับ หากข้ามีสิทธิ์ตรวจการค้าตั้งแต่แรก เครือข่ายลักลอบขนสินค้าของพวกเขาอาจถูกพบเร็วกว่านี้หลายปี”“แต่ตอนสัญญาถูกแก้ เฉินจิ้งเหวินยังไม่ได้เป็นเสนาบดีฝ่ายขวา”“เขาอยู่ตำแหน่งใด”เยี่ยลู่เฉินเปิดรายชื่อขุนนางเก่า“รองเจ้ากรมคลัง และเป็นผู้ช่วยคณะเจรจาสงบศึก”อวี่ซีวางนิ้วลงบนชื่อของเขา“เช่นนั้นยิ่งเป็นไปได้”ในช่วงเวลานั้น เฉินจิ้งเหวินอาจยังไม่มีอำนาจเต็ม แต่เขาอยู่ในตำแหน่งที่เห็นเส้นทางการค้า เงินชดเชย และผลประโยชน์หลังสงครามทั้งหมด หากอวี่ซีได้สิทธิ์ตรวจบัญชีร่วม เครือข่ายของเขาย่อมถูกจำกัดยิ่งไปกว่านั้น การทำให้นางอ่อนแอในจวนจ้านอ๋องยังช่วยสร้างความแตกแยกระหว่างเซียวจิ้งเหยียนกับแคว้นเยว่ได้ง่ายหากวันหนึ่งเกิดปั
นางจึงก้มลงอีกครั้ง“องค์หญิงมีสิทธิ์แต่งตั้งข้ารับใช้จากแคว้นเดิมไว้ข้างกายไม่เกินสามสิบคน มีสิทธิ์ครอบครองทรัพย์สินส่วนพระองค์ และสามารถติดต่อราชสำนักแคว้นเยว่ในเรื่องครอบครัว การแพทย์ และการค้าโดยไม่ถือเป็นการสอดแนม”ปลายนิ้วของอวี่ซีค่อย ๆ กำกระดาษแน่นขึ้นซูเหยาซึ่งยืนอยู่ด้านหลังมองด้วยความตกใจอวี่ซีอ่านต่อจนถึงส่วนสุดท้ายของเงื่อนไข“เพื่อรักษาความมั่นคงของเส้นทางการค้าชายแดน พระชายามีสิทธิ์ร่วมตรวจบัญชีสินค้า ดูแลความปลอดภัยของคณะพ่อค้า และเสนอผู้แทนร่วมระหว่างสองแคว้น หากเกิดข้อพิพาททางการค้า นางสามารถขอเปิดการเจรจาโดยไม่ต้องผ่านกองทัพ”ทุกข้อความให้สิทธิ์นางมากกว่าที่เคยได้รับอย่างเทียบไม่ติดหากสัญญานี้ถูกส่งถึงจ้านอ๋องครบถ้วน ตั้งแต่วันแรกที่นางเข้าเรือน นางควรมีฐานะเท่าเทียมกับพระชายาเอกทั่วไป มีทรัพย์สิน ข้ารับใช้ และอำนาจด้านการค้าชายแดนนางไม่ควรถูกกีดกันออกจากบัญชีจวน ไม่ควรถูกยึดคนติดตามจากแคว้นเยว่ ไม่ควรถูกกล่าวหาว่าติดต่อครอบครัวเป็นความผิด และยิ่งไม่ควรถูกมองว่าเป็นสตรีซึ่งถูกส่งมา







