บทที่ 5

นางพูดยังไม่ทันจบประโยค แคทเธอรีนก็ลืมตาขึ้นเต็มที่ ดวงตาคมเย็นของเธอจ้องตรงเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวอย่างไม่กะพริบ ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความอ่อนแอ มีเพียงสายตาของนักล่าที่กำลังประเมินเหยื่อ

รอยยิ้มอ่อนหวานบนใบหน้าของหญิงสาวแข็งค้างทันที สีเลือดบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง นางชะงักอยู่กับที่อย่างไม่อาจปิดบังความตกใจได้ เพราะพระชายาที่ควรหมดสติจากฤทธิ์ยากลับกำลังจ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชาราวกับมองทะลุทุกแผนการที่ซ่อนอยู่ในใจ และเป็นครั้งแรกที่หนิงซินรู้สึกหวาดหวั่นต่อสตรีผู้อ่อนแอที่ตนเคยเหยียบย่ำมาตลอดหลายปี

สนมเอกผู้แสร้งหวังดี

สายตาของทั้งสองประสานกันเพียงชั่วอึดใจ แต่บรรยากาศภายในเกี้ยวกลับเย็นยะเยือกราวกับเวลาได้หยุดเดิน

หนิงซินเบิกตาเล็กน้อย ความตกใจแวบผ่านใบหน้างดงามก่อนจะถูกซ่อนหายไปอย่างรวดเร็ว นางเป็นสตรีที่เติบโตมาในตระกูลแม่ทัพใหญ่ ผ่านการเรียนรู้มารยาทและการควบคุมสีหน้ามาตั้งแต่เด็ก เพียงชั่วพริบตา รอยยิ้มอ่อนโยนก็กลับมาประดับอยู่บนริมฝีปากอีกครั้ง ราวกับเมื่อครู่นางไม่เคยเสียอาการเลยแม้แต่น้อย

“พระชายาเพคะ ในที่สุดพระองค์ก็ทรงฟื้นแล้ว หม่อมฉันเป็นห่วงแทบแย่”

น้ำเสียงหวานละมุนเต็มไปด้วยความอาทร หากเป็นอวี่ซีคนเดิมคงรู้สึกซาบซึ้งจนหลั่งน้ำตา แต่สำหรับแคทเธอรีน เสียงเช่นนี้กลับฟังดูคล้ายคำพูดของนักธุรกิจที่กำลังปั้นรอยยิ้มเพื่อปกปิดผลประโยชน์มากกว่า

เธอเคยเจอผู้คนประเภทนี้มาแล้วนับไม่ถ้วน ยิ้มให้ต่อหน้า แทงข้างหลังเมื่อสบโอกาส แคทเธอรีนไม่ตอบ เพียงมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ความเงียบกลับสร้างแรงกดดันเสียยิ่งกว่าคำพูด หนิงซินยื่นมือมาจับข้อมือของนางอย่างอ่อนโยน

“พระชายาพักผ่อนเถิดเพคะ เมื่อครู่พระองค์เป็นลมเพราะอากาศร้อน เดินทางไกลเช่นนี้ ร่างกายย่อมรับไม่ไหว”

แคทเธอรีนเหลือบมองมือที่กำลังจับข้อมือตน ปลายนิ้วของหนิงซินเย็นผิดปกติ แต่มือกลับสั่นเพียงเล็กน้อย คนที่กำลังกลัวไม่ใช่เธอ แต่เป็นหนิงซิน

“อากาศร้อนหรือ”

แคทเธอรีนเอ่ยเสียงแผ่ว ราวกับยังไม่มีเรี่ยวแรง

“ใช่เพคะ ช่วงนี้อากาศแห้งจัด พระชายาคงอ่อนเพลียจนหมดสติ”

หนิงซินตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด เร็วเกินไป เหมือนเตรียมคำตอบไว้ล่วงหน้า แคทเธอรีนเหลือบตามองไปยังกระถางกำยานที่ถูกผ้าไหมคลุมไว้ หนิงซินเห็นเพียงแวบเดียวก็รีบเดินเข้าไป

“โอ๊ะ กำยานดับเสียแล้ว”

นางยื่นมือเหมือนจะเปิดผ้าออก

“อย่าแตะ!”

เสียงของแคทเธอรีนดังขึ้น แม้จะไม่ดังนัก แต่หนักแน่นจนหนิงซินชะงัก

“พระชายา...”

“กลิ่นแรงเกินไป” แคทเธอรีนตอบสั้น ๆ  “ข้าปวดศีรษะ”

หนิงซินยิ้มอย่างโล่งใจอยู่ในใจ นางคิดว่าอวี่ซีเพียงไม่ชอบกลิ่นกำยาน มิได้สงสัยสิ่งใด

“ได้เพคะ หม่อมฉันจะให้คนเปลี่ยนกระถางใหม่”

“ไม่ต้อง” แคทเธอรีนตอบทันที “เก็บไว้เช่นนี้”

หนิงซินพยักหน้ารับ แต่ดวงตากลับแวบความกังวล เหตุใดพระชายาจึงไม่เหมือนเดิม แม้จะพูดเพียงไม่กี่คำ แต่แววตาของอีกฝ่ายกลับเย็นชาเสียจนทำให้หนิงซินรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าคนแปลกหน้า

ในอดีตอวี่ซีมักหลบสายตา ไม่กล้าสบตาใคร พูดจาก็อ่อนโยนจนแทบไม่มีใครเกรงใจ แต่หญิงที่อยู่ตรงหน้า...กลับมีอำนาจบางอย่างที่มองไม่เห็น แคทเธอรีนเองก็กำลังประเมินอีกฝ่ายเช่นกัน ผู้หญิงคนนี้สวยมาก สวยจนผู้ชายส่วนใหญ่คงหลงใหลได้ไม่ยาก

ใบหน้าหวานละมุน ริมฝีปากอมชมพู ดวงตาอ่อนโยน และทุกการเคลื่อนไหวดูสง่างามสมฐานะสตรีตระกูลแม่ทัพ แต่ยิ่งมอง เธอกลับยิ่งพบพิรุธ ทุกครั้งที่หนิงซินพูดถึงอาการป่วย สายตาจะเหลือบมองกระถางกำยาน

ทุกครั้งที่พูดถึงการเดินทาง มือจะกำชายแขนเสื้อแน่น เมื่อเห็นเลือดที่ซึมออกมาจากผ้าพันฝ่ามือของเธอ หนิงซินก็ขมวดคิ้วเพียงเสี้ยววินาที ก่อนรีบเก็บสีหน้า

คนบริสุทธิ์ไม่มีวันสังเกตบาดแผลก่อนถามอาการ แสดงว่านางกำลังเฝ้าดูว่าฤทธิ์ยายังทำงานอยู่หรือไม่ แคทเธอรีนยิ้มในใจ ผู้หญิงคนนี้...มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมดแน่นอน แต่ตอนนี้เธอยังไม่มีหลักฐาน หากกล่าวหาออกไป มีแต่จะถูกย้อนว่าใส่ร้ายสนมคนโปรด ในโลกธุรกิจ เธอเรียนรู้มานานแล้วว่า คนฉลาดไม่ใช่คนที่เปิดศึกก่อน แต่เป็นคนที่รอให้ศัตรูเปิดไพ่จนหมดมือ

“พระชายา” หนิงซินเรียกเสียงอ่อน “หม่อมฉันประคองพระองค์ลงจากเกี้ยวดีไหมเพคะ ทุกคนกำลังรออยู่”

“ยังไม่ต้อง” อวี่ซีตอบ “ข้าเวียนศีรษะ”

“ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันจะอยู่เป็นเพื่อนพระองค์”

“ไม่จำเป็น”

น้ำเสียงเรียบนิ่งทำให้หนิงซินยิ้มค้าง

“เจ้าลงไปก่อน”

หนิงซินชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ย่อตัวคำนับ

“เพคะ”