บทที่ 4

หัวใจของเธอเต้นแรง ก่อนที่ความตกใจจะทันได้แสดงออก ความทรงจำมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก ภาพของเด็กหญิงคนหนึ่ง ตำหนักหลวงอันกว้างใหญ่ ราชโองการสมรส ขบวนเจ้าสาว ชายผู้สง่างามในชุดแม่ทัพ คืนอภิเษกที่เงียบงัน น้ำตา การรอคอย การถูกดูหมิ่น คำเยาะเย้ย ความหวาดกลัว และชื่อหนึ่งที่ดังซ้ำไปซ้ำมา

อวี่ซี…

แคทเธอรีนกำศีรษะตัวเองแน่น ลมหายใจหอบถี่เมื่อความทรงจำของหญิงสาวอีกคนไหลทะลักเข้ามาไม่หยุด อวี่ซี องค์หญิงจากแคว้นเยว่ ถูกส่งมาอภิเษกกับจ้านอ๋องเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างสองแคว้น แต่หลังพิธีสมรส จ้านอ๋องไม่เคยกลับเข้าหอตำหนักของนางอีกเลย

เขาออกศึก ใช้ชีวิตอยู่ในค่ายทหาร และทุกครั้งที่กลับจวน สนมเอกหนิงซินจะเป็นผู้ติดตามอยู่เคียงข้างเสมอ อวี่ซีเฝ้ารอเขา ครั้งแล้วครั้งเล่า ปีแล้วปีเล่า แต่ไม่เคยได้รับแม้แต่รอยยิ้ม

ภายในจวน ข้ารับใช้หัวเราะเยาะพระชายา ขันทีรับสินบนจากตำหนักของหนิงซินจนกล้าเมินคำสั่งของพระชายาเอก ขุนนางทั้งหลายต่างวิ่งเข้าหาสนมเอกผู้เป็นน้องสาวแม่ทัพใหญ่

ส่วนพระชายา...เป็นเพียงคนไร้อำนาจที่ไม่มีผู้ใดเห็นหัว แคทเธอรีนหลับตาแน่น

"ฉันทะลุมิติงั้นหรือ"

คำตอบเดียวที่อธิบายทุกอย่างได้คือเรื่องเหลือเชื่อที่เธอเคยอ่านผ่านนิยายจีนโบราณนับไม่ถ้วน แต่ยังไม่ทันได้เรียบเรียงความคิด ความอึดอัดก็รุนแรงขึ้นกว่าเดิม ลมหายใจเริ่มติดขัด หัวหมุน ภาพตรงหน้าสั่นไหว

แคทเธอรีนรีบกวาดสายตามองไปรอบเกี้ยวเพื่อหาสาเหตุ แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่กระถางทองเหลืองขนาดเล็กตรงมุมเกี้ยว ควันสีขาวอมเทาลอยออกมาอย่างต่อเนื่อง

ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นกำยานธรรมดา แต่เมื่อเพ่งมองดี ๆ กลับพบว่าสีของควันไม่ปกติ และมีกลิ่นหวานจัดจนผิดธรรมชาติ ในฐานะผู้บริหารที่เคยผ่านการอบรมด้านความปลอดภัยจากสารเคมี แคทเธอรีนรู้ทันที นี่ไม่ใช่กำยานบูชาพระ แต่มันคือควันที่ผสมสารบางอย่าง ยิ่งสูดมากเท่าไร สมองก็ยิ่งมึนงง ร่างกายยิ่งอ่อนแรง

"มีคนวางยา"

เธอหันมองม่านเกี้ยว หากร้องขอความช่วยเหลือตอนนี้ คนที่อยู่ด้านนอกอาจเป็นพวกเดียวกับคนวางยาก็ได้ เธอไม่มีหลักฐาน ไม่มีพวกพ้อง และไม่มีทางรู้ว่าใครคือศัตรู แคทเธอรีนสูดหายใจเข้าลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนกลั้นลมหายใจแล้วรีบคลานไปยังกระถางกำยาน เธอหยิบผ้าไหมบนเบาะขึ้นมาปิดกระถางทันที ควันลดลงเพียงเล็กน้อย แต่ร่างกายของอวี่ซีกลับอ่อนแอเกินกว่าจะทนพิษที่สูดเข้าไปก่อนหน้านี้ หนังตาหนักอึ้ง สติเริ่มเลือนราง

"ห้ามหลับ"

เธอกัดริมฝีปากจนได้รสเลือด แต่เพียงเท่านั้นยังไม่พอ สายตาเหลือบไปเห็นปิ่นปักผมหยกปลายแหลมที่เสียบอยู่บนมวยผม โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แคทเธอรีนดึงปิ่นออกเต็มแรง เธอกำด้ามปิ่นแน่น ก่อนแทงปลายแหลมลงบนฝ่ามือตัวเอง

ฉึก! ความเจ็บแล่นขึ้นไปถึงสมองทันที เลือดสีแดงสดไหลออกจากแผล แคทเธอรีนสูดลมหายใจแรง ๆ พร้อมเม้มริมฝีปาก

"ดี"

ความเจ็บช่วยดึงสติกลับมา เธอแทงซ้ำอีกครั้งให้แผลลึกขึ้นกว่าเดิม หยดเลือดไหลลงบนพื้นเกี้ยวทีละหยด แม้ร่างกายจะสั่นเทา แต่สมองกลับเริ่มปลอดโปร่ง แคทเธอรีนใช้ชายแขนเสื้อพันฝ่ามือไว้หลวม ๆ แล้วนั่งพิงเบาะ หลับตาเหมือนคนหมดสติ แต่ทุกประสาทสัมผัสยังตื่นตัวเต็มที่ เสียงด้านนอกเริ่มดังชัดขึ้น

"ใกล้ถึงวัดแล้ว"

"พระชายายังไม่ฟื้นหรือ"

"ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวทุกอย่างก็เรียบร้อย"

น้ำเสียงของชายคนหนึ่งเต็มไปด้วยความมั่นใจ แคทเธอรีนขมวดคิ้ว คำพูดนั้นหมายความว่าอย่างไร หรือแผนการทั้งหมดไม่ได้มีเพียงการรมยา ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังเข้ามาใกล้เกี้ยว ขบวนหยุดเคลื่อนที่ มีเสียงสตรีหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านนอก

"พระชายาคงเหนื่อยจากการเดินทาง"

"เปิดเกี้ยวเถิด ข้าจะเข้าไปดูด้วยตนเอง"

แคทเธอรีนค่อย ๆ เปิดเปลือกตาเพียงเล็กน้อยผ่านแพขนตา เสียงสลักประตูเกี้ยวถูกปลด ม่านผ้าไหมค่อย ๆ ถูกเปิดออก แสงแดดยามสายส่องเข้ามาภายในเกี้ยว หญิงสาวผู้หนึ่งก้าวขึ้นมาช้า ๆ

นางมีใบหน้างดงามหมดจด คิ้วเรียวยาว ดวงตาหวานซึ้ง ริมฝีปากยกยิ้มอ่อนโยน ฉลองพระองค์สีชมพูอ่อนปักลายดอกเหมยอย่างวิจิตร งดงามจนผู้ใดเห็นก็คงอดชื่นชมไม่ได้ แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับซ่อนความเย็นเยียบที่ยากจะปิดบัง หญิงสาวยื่นมือออกมาราวกับจะช่วยประคองพระชายา

"พระชายาเพคะ..."