บทที่ 6

ก่อนลงจากเกี้ยว นางหันมามองพระชายาอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นยังคงเย็นชาเหมือนเดิม เมื่อม่านปิดลง แคทเธอรีนรีบขยับตัวทันที เธอคลานไปยังกระถางกำยาน ใช้ผ้าไหมพันมือก่อนเปิดฝาอย่างระมัดระวัง ด้านในมีเถ้ากำยานสีเทาปนดำและถุงผ้าใบเล็กซ่อนอยู่ใต้เถ้า แคทเธอรีนหยิบถุงนั้นขึ้นมา กลิ่นหอมหวานรุนแรงยิ่งกว่าที่ลอยออกมาเสียอีก เธอเปิดเพียงเล็กน้อย ด้านในเป็นผงละเอียดสีขาวอมเหลือง แม้จะไม่รู้ว่าเป็นสารชนิดใด แต่เธอมั่นใจว่ามันไม่ใช่เครื่องหอมธรรมดา

เธอรีบใช้ผ้าไหมอีกผืนห่อถุงนั้น ก่อนซ่อนไว้ในแขนเสื้อด้านในอย่างแนบเนียน นี่คือหลักฐานชิ้นแรก หากวันหนึ่งต้องเปิดโปงคนร้าย สิ่งนี้อาจมีค่ามากกว่าคำพูดนับร้อยประโยค เก็บของเรียบร้อยแล้ว แคทเธอรีนจึงกลับไปนั่งตำแหน่งเดิม เธอหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะอ่อนแรง แต่เพราะต้องการดูว่าศัตรูจะทำอะไรต่อ ไม่นานนัก เสียงด้านนอกก็ดังขึ้นอีก

“พระชายายังไม่ฟื้นหรือ”

เป็นเสียงของหนิงซิน

“เพคะ ดูเหมือนจะหมดสติอีกแล้ว”

เสียงขันทีตอบอย่างนอบน้อม

“ฤทธิ์ยา...” หนิงซินหยุดพูดไปชั่วครู่ ก่อนลดเสียงลงจนเบามาก หากเป็นอวี่ซีคนเดิมคงไม่ได้ยิน แต่แคทเธอรีนซึ่งตั้งใจฟังทุกคำกลับได้ยินชัดเจน

“แน่ใจนะว่านางสูดเข้าไปหมดแล้ว”

ขันทีรีบตอบ “เพคะ กระหม่อมใส่เพิ่มตามที่พระสนมรับสั่ง ไม่มีทางผิดพลาด”

หนิงซินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ดี”

นางถอนหายใจเบา ๆ “หากถึงวัดแล้วนางยังไม่ตาย ก็ทำให้เป็นอุบัติเหตุเสีย”

ขันทีลังเล “แต่ถ้าคนของจ้านอ๋องสืบ...”

“กลัวอะไร”

เสียงของหนิงซินเย็นเยียบจนแทบไม่เหลือความอ่อนหวาน

“คนทั้งจวนรู้ดีว่าพระชายาร่างกายอ่อนแอ เป็นลมบ่อย ต่อให้ตายระหว่างทางก็ไม่มีผู้ใดสงสัย”

ขันทีหัวเราะเบา ๆ อย่างประจบ

“พระสนมทรงรอบคอบยิ่งนัก”

หนิงซินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้แคทเธอรีนรู้ทันทีว่าชีวิตของตนกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย

“จำไว้”

น้ำเสียงของนางเย็นชาไร้ความปรานี

“คืนนี้ต้องไม่มีพระชายากลับถึงวัง”

แคทเธอรีนยังคงหลับตาและหายใจแผ่วราวกับคนหมดสติ แต่ภายในใจกลับเย็นสงบราวกับผืนน้ำในฤดูหนาว ศัตรูเปิดไพ่ใบแรกให้เธอเห็นแล้ว ต่อจากนี้...ถึงเวลาที่เธอจะเริ่มเล่นเกมของตัวเอง

กับดักระหว่างทางไปวัด

เสียงล้อเกี้ยวดังเอี๊ยดอ๊าดไปตามถนนภูเขา ขบวนเดินทางออกจากศาลาพักระหว่างทางมุ่งหน้าไปยังวัดหลิงอวิ๋นซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาเบื้องหน้า สองข้างทางเป็นหน้าผาสูงชันสลับกับป่าสนหนาทึบ ลมเย็นพัดผ่านช่องเขาจนผ้าม่านของเกี้ยวปลิวไหวเป็นระยะ

แคทเธอรีนยังคงนั่งหลับตาอยู่ภายในเกี้ยว แต่สมองของเธอกลับตื่นตัวเต็มที่

หลังจากได้ยินคำสั่งของหนิงซินเมื่อคืนก่อน เธอก็แน่ใจแล้วว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่การไปไหว้พระเพื่อความเป็นสิริมงคล หากแต่เป็นแผนลอบสังหารพระชายาเอกอย่างแนบเนียน

เธอเปิดม่านเพียงเล็กน้อย แอบมองสภาพแวดล้อมด้านนอก ถนนแคบ ด้านซ้ายเป็นหน้าผาหิน ด้านขวาเป็นเหวลึก หากเกิดเหตุขึ้นตรงจุดนี้ ขบวนจะไม่สามารถเคลื่อนตัวได้ง่าย

ความรู้ด้านโลจิสติกส์และการวางแผนเส้นทางที่เธอใช้มาตลอดหลายปีทำให้แคทเธอรีนมองเห็นจุดอันตรายแทบจะในทันที

หากเธอเป็นคนวางแผนโจมตี ที่นี่คือจุดที่เหมาะที่สุด ทันใดนั้น เสียงหวีดแหลมของลูกธนูก็ดังแหวกอากาศ

ฟิ้ว! ลูกธนูปักลงบนพื้นตรงหน้าม้าตัวแรกของขบวนจนสัตว์ตกใจส่งเสียงร้องและยกขาหน้าสูง

“ระวัง!”

“มีโจร!”

เสียงทหารร้องตะโกนดังลั่น ก่อนที่ลูกธนูอีกนับสิบดอกจะพุ่งลงมาจากเนินเขาทั้งสองด้าน ขบวนแตกตื่นทันที สาวใช้หลายคนกรีดร้องวิ่งหาที่กำบัง คนหามเกี้ยวรีบวางเกี้ยวลงกับพื้นด้วยความตกใจ เสียงดาบกระทบกันดังระงมไปทั่วช่องเขา แคทเธอรีนไม่ได้รีบออกจากเกี้ยวเหมือนคนอื่น เธอเปิดม่านมองสถานการณ์อย่างรวดเร็ว

โจรประมาณยี่สิบคนกระโดดลงมาจากเนินเขา แต่สิ่งที่ทำให้เธอขมวดคิ้วคือ พวกมันไม่ได้เข้าไปปล้นรถเสบียง ไม่ได้แย่งม้า ไม่ได้เข้าหาคนหาบสัมภาระ ทุกคนกลับมุ่งตรงมายังเกี้ยวของพระชายา