บทที่ 7

“อย่างที่คิด” เธอพึมพำเบา ๆ นี่ไม่ใช่โจร หากเป็นโจรจริง สิ่งแรกที่ต้องการย่อมเป็นทรัพย์สิน แต่คนพวกนี้กลับสนใจเพียงตัวเธอ เสียงของหนิงซินดังขึ้นจากเกี้ยวอีกคัน

“รีบช่วยพระชายา!”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจ แต่หนิงซินกลับยังนั่งอยู่ในเกี้ยวของตน ไม่คิดลงมาช่วยเลยแม้แต่น้อย แคทเธอรีนหัวเราะในใจ แสดงละครได้แนบเนียนจริง ๆ คนร้ายสามคนวิ่งฝ่าทหารเข้ามาใกล้เกี้ยวของเธอ ทหารอารักขาพยายามสกัด แต่กลับถูกอีกฝ่ายดึงกำลังออกไปอย่างมีแบบแผน

“พวกมันต้องการแยกกำลัง!”

แคทเธอรีนมองออกทันที อีกฝ่ายไม่ได้สู้เพื่อฆ่าทหาร แต่ต้องการเปิดทางมายังเกี้ยว สายตาของเธอกวาดมองภูมิประเทศอีกครั้ง เบื้องหน้าห่างออกไปราวยี่สิบก้าวเป็นช่องเขาแคบ ๆ ระหว่างก้อนหินขนาดใหญ่สองก้อน หากเกี้ยวถูกพลิกขวางตรงนั้น ถนนทั้งสายจะถูกปิดทันที คนร้ายที่อยู่ด้านหน้าและด้านหลังจะไม่สามารถเชื่อมกำลังกันได้ เธอรีบผลักม่านออกและตะโกนด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“ทุกคนฟังคำสั่ง!”

ทหารหลายคนชะงัก ดูเหมือนไม่เคยได้ยินพระชายาใช้เสียงเช่นนี้มาก่อน

“คนหามเกี้ยว!”

“พะ...เพคะ”

“ยกเกี้ยวไปข้างหน้าอีกยี่สิบก้าว!”

ทุกคนมองหน้ากันอย่างงุนงง หัวหน้าทหารรีบค้าน

“พระชายา อันตราย!”

“ทำตามที่ข้าสั่ง!”

น้ำเสียงเฉียบขาดนั้นทำให้ชายฉกรรจ์หลายคนรีบยกเกี้ยวขึ้นโดยไม่รู้ตัว โจรเห็นเกี้ยวเคลื่อนที่ก็รีบวิ่งตาม เมื่อถึงจุดที่แคทเธอรีนต้องการ เธอตะโกนอีกครั้ง

“พลิกเกี้ยว!”

“อะไรนะเพคะ”

“พลิกเดี๋ยวนี้!”

แม้ทุกคนจะไม่เข้าใจ แต่ก็รีบผลักเกี้ยวไม้ทั้งหลังให้ล้มลงขวางช่องเขา เสียงไม้กระแทกพื้นดังสนั่น เกี้ยวขนาดใหญ่ขวางถนนจนปิดทางผ่านเกือบทั้งหมด โจรที่กำลังวิ่งนำหน้าหยุดไม่ทัน ชนเข้ากับเกี้ยวจนเสียหลักล้มระเนระนาด ขณะเดียวกัน ก้อนหินริมหน้าผาที่รับแรงกระแทกจากเกี้ยวก็เริ่มหลุดร่วงลงมา

ครืน! หินขนาดใหญ่หลายก้อนกลิ้งลงจากไหล่เขา เสียงฝุ่นหินฟุ้งกระจายไปทั่ว ทางแคบถูกปิดตายทันที โจรที่อยู่คนละฝั่งไม่สามารถข้ามมาช่วยกันได้ ทหารของจ้านอ๋องเห็นโอกาสจึงตั้งแถวใหม่อย่างรวดเร็ว

“ล้อมพวกมัน!”

หัวหน้าทหารตะโกนเสียงดัง การต่อสู้ที่เคยเสียเปรียบกลับพลิกสถานการณ์ในพริบตา แคทเธอรีนรีบปีนออกจากเกี้ยว แม้ร่างกายของอวี่ซียังอ่อนแรง แต่เธอก็ฝืนเดินไปยังด้านหลังของก้อนหินเพื่อหลบลูกธนู หัวหน้าทหารวิ่งเข้ามาอย่างตกใจ

“พระชายา เหตุใดจึงทรงรู้ว่าต้องทำเช่นนี้”

แคทเธอรีนตอบสั้น ๆ

“ช่องเขาแคบแบบนี้ อย่าปล่อยให้ศัตรูรวมกำลัง”

หัวหน้าทหารนิ่งอึ้ง คำพูดนั้นคล้ายสิ่งที่แม่ทัพผู้ช่ำชองศึกจะกล่าวมากกว่าสตรีในวัง อีกด้านหนึ่ง โจรที่เหลือเริ่มแตกกระเจิง หลายคนถูกจับ บางคนถูกสังหารเหลือเพียงหัวหน้ากลุ่มที่ยังพยายามฝ่าวงล้อม

แคทเธอรีนสังเกตเห็นว่า ชายผู้นั้นไม่ได้พยายามหนีออกจากภูเขา เขากลับพยายามพุ่งตรงมาหาเธอเป็นครั้งสุดท้าย

“จับเป็น!” เธอตะโกนออกไป “อย่าฆ่า!”

หัวหน้าทหารรีบเปลี่ยนคำสั่ง ทหารหลายคนใช้ด้ามหอกกระแทกขาของหัวหน้าโจรจนล้มลง ก่อนช่วยกันกดตัวเอาไว้ ไม่นาน การต่อสู้ก็ยุติลง เสียงคร่ำครวญของผู้บาดเจ็บดังแผ่วไปทั่วบริเวณ หนิงซินรีบลงจากเกี้ยว วิ่งเข้ามาหาแคทเธอรีนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“พระชายาเพคะ พระองค์ทรงปลอดภัยหรือไม่”

แคทเธอรีนมองอีกฝ่ายเพียงครู่เดียว “ข้ายังไม่ตาย”

หนิงซินฝืนยิ้ม “โชคดีเหลือเกินเพคะ”

แคทเธอรีนไม่ตอบ สายตาของเธอหันไปยังหัวหน้าโจรที่ถูกมัดไว้ ชายคนนั้นก้มหน้าแน่น ไม่ยอมพูดแม้แต่คำเดียว หัวหน้าทหารดึงหน้ากากของอีกฝ่ายออก ก่อนค้นตัวตามธรรมเนียม ทันใดนั้น ทหารคนหนึ่งก็ร้องขึ้น

“ใต้เสื้อมีของบางอย่าง!”

เขาดึงแผ่นไม้เล็ก ๆ ออกมาจากด้านในเสื้อ เป็นป้ายประจำตัวทหาร บนแผ่นไม้สลักตรารูปพยัคฆ์คำรามอย่างประณีต พร้อมตัวอักษรสองคำที่ทำให้ทุกคนเบิกตากว้าง

“หนิง...เฉิง”

หัวหน้าทหารหน้าเปลี่ยนสีทันที ตรานี้ไม่ใช่ของโจรภูเขา แต่เป็นป้ายประจำตัวของกองทัพตระกูลหนิง บรรยากาศรอบด้านเงียบงันในชั่วพริบตา หนิงซินหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนรีบปั้นสีหน้าตกใจ

“เป็นไปไม่ได้!”

แต่นางไม่รู้เลยว่า...ดวงตาเย็นชาของพระชายาเอกกำลังจับจ้องทุกการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของนางโดยไม่พลาดแม้แต่น้อย