บทที่ 2.1

หลี่เหยาหนิงงัวเงียลุกจากเตียง เสียงตะโกนด้านนอกทำให้นางสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก กวาดสายตามองเตียงนอนเล็กๆ ที่อยู่ตรงมุมห้อง ภูตวารีไม่ได้นอนอยู่ตรงนั้นแต่กลับไปยืนใกล้ประตู แง้มประตูออกเล็กน้อยจากนั้นก็แอบมองลอดออกไปตามช่อง

“มีอะไรหรือ”

“นายหญิง” เสี่ยวสุ่ยสะดุ้ง “ข้าน้อยทำท่านตื่นหรือเจ้าคะ”

“เปล่า ข้าได้ยินเสียงตะโกน เกิดอะไรขึ้นหรือ”

“ความตาย ข้าน้อยได้กลิ่นอายแห่งความตายเจ้าค่ะ”

“เอ๋” หลี่เหยาหนิงเดินไปหยุดข้างๆ ภูตวารี เมื่อพยายามมองลอดออกไปแล้วไม่เห็นสิ่งใด มือเล็กจึงผลักประตูออก

คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างหน้าสะดุ้งสุดตัวก่อนเอื้อมมือไปจับบานประตูปิดเข้ามาดังเดิม “นายหญิง!”

“ไม่เห็นมีอะไรเลย” นอกจากความเงียบ

คิดได้ดังนั้นหญิงสาวพลันขมวดคิ้ว ชีวิตนางไม่คุ้นเคยกับความเงียบ เพราะไม่ว่าจะเป็นเช้า สาย บ่าย เย็น หรือดึกดื่น เหล่าภูต วิญญาณ หรือแม้กระทั่งบางครั้งยังมีปีศาจตัวน้อยๆ ต่างพยายามหาทางเข้าใกล้นาง ซึ่งนั่นมักจะทำให้เกิดเสียงอยู่ตลอดเวลา หากไม่ใช่เสียงพูดคุยซุบซิบ ก็จะเป็นเสียงการเคลื่อนไหวที่แผ่วเบา ราวกับสายลมพัดผ่านใบหลิว

“ข้าจะออกไปดู”

“ไม่ได้นะเจ้าคะ!” เสี่ยวสุ่ยคว้าแขนของหลี่เหยาหนิงเอาไว้ “ไม่ได้โดยเด็ดขาด!”

“เสี่ยวสุ่ย เจ้าไม่ห่วงใยเสี่ยวฉีหรือ” นางสอดส่ายสายตาออกไปยังรอยแยกของประตูที่แง้มอยู่ บ้านหลังนี้มีสองห้องนอน เสี่ยวสุ่ยอยู่กับนางเพราะเป็นสตรีด้วยกัน ส่วนอีกห้องซึ่งอยู่อีกฟากเป็นของเสี่ยวฉี

“แต่…”

“ไม่มีอะไรหรอก เราอยู่แต่ในบ้านไม่ออกไปข้างนอก”

แม้จะลังเลแต่เพราะห่วงใยเสี่ยวฉี ภูตวารีจึงได้แต่เดินอ้อมมายืนบังหลี่เหยาหนิงเอาไว้ด้านหลัง ทั้งที่ตัวเองก็หวาดกลัวจนตัวสั่น

เมื่อทั้งสองไปถึงเสี่ยวฉีที่แอบดูเช่นกันรีบเปิดประตูออก “นายหญิง! ท่านออกมาทำไมหรือขอรับ”

“มาดูเจ้า” หญิงสาวตอบก่อนชะเง้อมองไปรอบบ้านที่เงียบงัน “เหล่าภูตและวิญญาณหายไปไหนหมดแล้ว”

“ไปแล้วขอรับ”

“เอ๋” หญิงสาวหันกลับมามองเสี่ยวฉี

“บ้านติดกันเพิ่งมีคนย้ายเข้ามา เมื่อครู่เขาออกมาไล่ทุกคนกระเจิดกระเจิงไปจนหมด” เสี่ยวฉีอธิบายเสียงสั่น

หลี่เหยาหนิงมองไปยังทิศทางของบ้านที่อยู่ติดกัน คิ้วเรียวขมวดแน่น “เจ้าบอกว่าเขาเดินออกมาไล่หรือว่าเป็นเสียงตะโกนเมื่อครู่”

“ขอรับ”

“เขาเป็นมนุษย์หรือว่าไม่ใช่ เหตุใดเขามองเห็นเหล่าภูตและวิญญาณเล่า หากไม่ใช่มนุษย์…บ้านหลังนั้นท่านป้าหูบอกว่าปล่อยให้คนเช่าเช่นกัน จะว่าเป็นภูตแล้วเหตุใดทำตัวเยี่ยงมนุษย์ หรือว่าเป็นปีศาจ”

“ข้าน้อยเองก็ไม่แน่ใจขอรับ”

หลี่เหยาหนิงกำลังจะออกเดินไปยังประตู แต่เสี่ยวสุ่ยกลับคว้านางเอาไว้อีกครั้ง “เขามีกลิ่นอายแห่งความตายนะเจ้าคะ”

“เช่นนั้นเขาคือปีศาจหรือ” หลี่เหยาหนิงเลิกคิ้ว

“เอ่อ…” มองดูท่าทีลังเลของภูตทั้งสองหญิงสาวพลันงุนงง “ไม่ใช่ปีศาจแล้วเป็นอะไรกัน”

“ข้าน้อยเองก็ไม่ทราบ แต่ว่าเขาน่ากลัวมาก” เสี่ยวฉีกล่าวจบก็ถอนหายใจออกมา

“นายหญิงจะอย่างไรก็ดึกมากแล้ว”

“นั่นสินะ” แม้จะกังวลเพราะเหล่าภูตและวิญญาณที่คอยอาศัยกลิ่นอายจากตัวนางเพื่อการเยียวยารักษา แต่เวลานี้ดึกมากแล้วที่หญิงสาวเช่นนางจะออกไปเดินด้านนอก โดยเฉพาะในยามที่ไม่รู้ว่าเพื่อนบ้านที่เพิ่งย้ายเข้ามานั้นเป็นใคร

เนื่องจากผ่านการทดสอบวรยุทธ์ อีกทั้งร้านแลกเงินฟู่กุ้ยกำลังขาดคน สำนักคุ้มภัยตระกูลหวังจึงส่งเซี่ยซีเฟิงและอวิ๋นชางมาคุ้มกัน ทั้งนี้อีกเหตุผลหนึ่งก็คือทั้งสองพักอยู่ใกล้ เหมาะกว่าผู้อื่นซึ่งไม่ได้เช่าบ้านแยกออกมาต่างหาก เพราะหลายคนหากไม่พักอยู่ที่สำนักคุ้มภัย ก็มักจะขายตัวเข้าไปเป็นทาส หรือไม่ก็ทำสัญญาใช้แรงงานระยะยาว

ถนนไป๋เส่อเป็นย่านที่ครึกครื้นที่สุดของเมืองซ่างจิน ร้านรวงต่างๆ เป็นร้านใหญ่ ทั้งยังมีกิจการมากมายที่ล้วนแล้วแต่เป็นของตระกูลดัง เช่นกันกับร้านแลกเงินฟู่กุ้ยซึ่งเป็นร้านแลกเงินที่ใหญ่ที่สุดของเมืองซ่างจิน

หลังจากคนของสำนักคุ้มภัยตระกูลหวังส่งตัวอวิ๋นชางและเซี่ยซีเฟิงมายังร้านแลกเงินฟู่กุ้ย หลงจู๊หลิ่วผู้ดูแลก็พาเดินวนดูสถานที่สองรอบ แนะนำสิ่งต่างๆ ที่ทั้งสองต้องทำ กำชับถึงความปลอดภัยที่ต้องระวัง ส่วนไหนคือส่วนต้องห้ามและเรื่องใดที่ควรทำหรือไม่ควรทำ

วันเริ่มงานจริงๆ คือวันถัดไป วันนี้เพียงมาแนะนำตัวและดูสถานที่ หลังจากหลงจู๊หลิ่วกำชับทุกอย่างจนมั่นใจจึงปล่อยทั้งสองกลับไป

คนคุ้มกันของร้านแลกเงินฟู่กุ้ย แบ่งออกเป็นสามชุด เช้า บ่าย และยามค่ำคืน ผลัดเปลี่ยนกันไปเรื่อยๆ ดังนั้นเวลาทำงานจึงไม่แน่นอน แต่นับว่ายังโชคดีที่หลงจู๊หลิ่วเห็นใจอวิ๋นชางและเซี่ยซีเฟิงจึงได้อยู่ในกลุ่มเดียวกัน

“ข้าเบิกค่าแรงล่วงหน้ามาได้นิดหน่อย แบ่งออกเป็นสามส่วน เจ้าส่วนหนึ่ง ข้าส่วนหนึ่ง อีกส่วนคงพอเป็นค่าใช้จ่าย” อวิ๋นชางยื่นถุงเงินที่เขาแบ่งออกเป็นสองส่วนให้เซี่ยซีเฟิง

“ข้าไม่ต้องใช้” ระหว่างนั้นทั้งสองก็เดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ ซึ่งตัดเชื่อมกับถนนใหญ่ถึงสองสาย แม้การเดินทางใช้เวลาเพียงน้อยนิด แต่กลับไม่ใคร่จะมีคนใช้สัญจร

“พกติดตัวเอาไว้เผื่อมีเรื่องจำเป็น”

“เก็บไว้ที่เจ้า” กล่าวจบก็เดินไปข้างหน้า สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ

อวิ๋นชางถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง เขากวาดมองตามสายตาของอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ

“เจ้ามองหาผู้ใด”

เซี่ยซีเฟิงส่ายหน้า “ข้าอาจคิดมากเกินไป ข้ารู้สึกว่าตรอกแห่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตรูปแบบอื่น เมื่อวานไม่รุนแรงเท่าวันนี้”

“ไม่เอาน่า” อวิ๋นชางขนลุกซู่