บทที่ 3.1

อวิ๋นชางลอบชำเลืองมองหลี่เหยาหนิง จากนั้นก็ถอนหายใจออกมา “ท่านอย่าเข้าใจซีเฟิงผิด เขาไม่ใช่คนใจร้าย แม้ภายนอกของเขาอาจดูเย็นชา แต่ที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำร้ายใครเลย ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือภูตผีปีศาจ”

“ท่านหาต้องกังวลไม่ ข้าเข้าใจดี หาไม่เมื่อครู่ทุกคนที่อยู่รอบตัวข้าคงไม่อาจรอดพ้น”

ได้ยินเช่นนั้นอวิ๋นชางก็ยิ้มกว้าง “ท่านเข้าใจก็ดีแล้ว ข้ายังคงยืนยันว่าหากแม่นางต้องการความช่วยเหลือ บ้านของข้ายินดีต้อนรับเสมอ”

“แล้วพวกท่านย้ายมาที่นี่เพื่อ...”

“ข้ากับซีเฟิงเพิ่งเข้าทำงานที่ร้านแลกเงินฟู่กุ้ย พรุ่งนี้ก็จะเริ่มทำงานแล้ว ตั้งใจว่าทำงานเก็บเงินสักเล็กน้อยค่อยวางแผนว่าจะทำเช่นไรต่อ แล้วแม่นางเล่า”

“ข้าย้ายไปเรื่อยๆ แต่ละเมืองจะไม่เกินสิบหรือยี่สิบปี”

“นั่นสินะ”

อวิ๋นชางพยักหน้าก่อนมองไปยังบ้านที่อยู่ติดกัน คิ้วเข้มขมวดมุ่นเล็กน้อย จากนั้นก็มองเข้าไปในบ้านเช่าของตน “ข้าไปส่งเจ้าดีกว่า อย่างไรเจ้าก็นับว่าเป็นอิสตรี ดูว่าคนของเจ้ากลับมาแล้วหรือยัง”

หญิงสาวเข้าใจในความหมายจึงพยักหน้าแล้วส่งยิ้มให้ในความหวังดีของอีกฝ่าย “ขอบคุณท่านมาก”

“ข้าเองก็ไม่ใคร่จะเห็นเรื่องเหนือธรรมชาติเหล่านั้นกับตัวบ่อยนัก ที่จริงแล้วซีเฟิงเองก็น้อยครั้งจะพานพบ เขาบอกข้าว่าภูตหรือวิญญาณเหล่านั้นหวาดกลัวเขาเกินไป ขอเพียงได้กลิ่นอายพวกเขาก็รีบหนีหายไปจนสิ้น”

อวิ๋นชางพูดไปเรื่อยเหมือนชวนหญิงสาวสนทนาเพื่อทำลายความเงียบ

“แล้วท่านพบเขาได้อย่างไรเจ้าหรือ”

“เขาช่วยชีวิตข้ากับท่านแม่เอาไว้จากหมาป่า เรื่องนานมาแล้วแต่ข้ายังจำได้แม่น เจ้าลองคิดดูหากเขาเป็นคนเลวร้าย ตอนนั้นเขาจะปล่อยผ่านก็ย่อมได้”

หลี่เหยาหนิงพยักหน้า ก่อนจะเลิกคิ้วเมื่อเดินผ่านประตูใหญ่เข้าไปในบ้าน นางอมยิ้มมองเสี่ยวสุ่ยและเสี่ยวฉีชะโงกหน้าออกมาจากประตูห้องโถง

อวิ๋นชางเองก็ดูเหมือนจะมองเห็นทั้งสองเช่นกัน เขาชะงักก่อนเพ่งมองให้มั่นใจ “คนของเจ้าหรือ”

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้ม

“ข้าบอกแล้วซีเฟิงไม่ได้ทำร้ายคนของเจ้า”

“เจ้าค่ะ เสี่ยวสุ่ย เสี่ยวฉี มานี่สิข้าจะแนะนำเพื่อนบ้านของเราให้รู้จัก”

อวิ๋นชางกระแอมเสียงหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นภูตตัวเป็นๆ แม้ในใจจะหวาดหวั่นเล็กน้อย แต่ความตื่นเต้นกลับมีมากกว่า มองดูร่างของหนึ่งบุรุษและหนึ่งหญิงสาวซึ่งไม่แตกต่างจากมนุษย์ สายตาของเขาก็เต็มไปด้วยคำถาม

หลี่เหยาหนิงไขข้อข้องใจของชายหนุ่มทันที ทั้งนี้ก็เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายมาดี “นางคือภูตวารี ส่วนเขาคือภูตหิน”

อวิ๋นชางพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้จากนั้นก็ส่งยิ้มให้ภูตทั้งสอง “ข้าแซ่อวิ๋น มีนามสั้นๆ ว่าชาง”

เพราะรับรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นมนุษย์ธรรมดา ดังนั้นเสี่ยวสุ่ยและเสี่ยวฉีที่มีท่าทีหวาดระเเวงก็เริ่มผ่อนคลาย ทั้งสองมองไปยังผู้เป็นนายด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่เมื่อมองเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของอีกฝ่าย เสี่ยวสุ่ยก็ย่อกายให้อวิ๋นชางโดยดี

“คุณชายอวิ๋นเป็นเพื่อนบ้านของเรา เขามาดี ส่วนคุณชายเซี่ย พวกเจ้าวางใจได้ขอเพียงไม่รบกวนเขา เขารับปากว่าจะไม่ทำร้ายผู้ใดก่อน”

“แต่เขา...” เสี่ยวสุ่ยหยุดคำพูดเอาไว้เมื่อมองเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของอวิ๋นชาง

“ข้ารับรองว่าเขาเป็นคนดี”

บรรยากาศผ่อนคลายมากขึ้นเมื่ออวิ๋นชางสำทับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาเอ่ยปากขอตัวเมื่อพบว่าทุกอย่างเรียบร้อย อีกทั้งมั่นใจว่าคนของหญิงสาวกลับมาและปลอดภัยดี

หลี่เหยาหนิงมองส่งอวิ๋นชางเดินออกไปจากประตูใหญ่หน้าบ้าน ใบหน้าของนางฉายแววครุ่นคิด ในยามที่มองเสี่ยวฉีที่กำลังเดินกลับเข้ามาหลังออกไปส่งเพื่อนบ้าน

เสี่ยวสุ่ยขมวดคิ้วเมื่อมองเห็นสีหน้าของผู้เป็นนาย “นายหญิง ท่านเป็นอะไรหรือเจ้าคะ”

“ข้าคิดว่าข้าอาจรู้จักเขาจริงๆ”

“ท่านหมายถึงบุรุษผู้นั้นหรือเจ้าคะ คนที่มีกลิ่นอายแห่งความตาย”