บทที่ 2.3

ความรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก แม้ไม่ได้ชัดเจนเช่นในคราแรกที่พบเขายังชั้นสองของโรงเตี๊ยม แต่ถึงอย่างนั้นนางยังคงมั่นใจว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่นางคิดไปเอง

เพียงแต่...นอกจากนั้นนางนึกอะไรไม่ออกทั้งสิ้น ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร จำไม่ได้ว่าเคยพบและรู้จักชายหนุ่มหรือไม่

“ความจริงข้าไม่รู้จักท่าน”

“หากไม่รู้จักตอนนั้นเหตุใดจึงรีบหลบหน้า” เซี่ยซีเฟิงถามขึ้นทันทีที่นางพูดจบประโยค

ได้ผลเพราะคำพูดประโยคนั้นของเขาทำให้คิ้วเรียวชะงักทันที

“ไม่รู้สิ อาจเพราะมีบางอย่างบอกข้าว่าต้องหนีกระมัง” นางเองก็หาเข้าใจไม่

“ท่าน...มองเห็นพวกเขาใช่หรือไม่ วิญญาณเหล่านั้น เหล่าภูตที่อยู่ข้างกายข้า”

“ไม่ใช่เพียงแค่เขา เมื่อครู่ข้าเองก็มองเห็น แม่นางเจ้าเป็นใครกันแน่” อวิ๋นชางเอ่ยถามหญิงสาวเสียงนุ่ม

เห็นสีหน้าของหญิงสาว บวกกับท่าทีกระตือรือร้นอยากได้คำตอบ ซึ่งแตกต่างจากในคราแรกที่หวาดหวั่นของนาง ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าการกระทำของเซี่ยซีเฟิงหาใช่เรื่องเหลวไหลไม่

“ท่านทำอะไรพวกเขา” นางเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

“ไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น แต่ไหนแต่ไรมาไม่ว่าภูตผี วิญญาณ หรือปีศาจ หากข้าปรากฏตัวพวกเขาล้วนหวาดกลัวและหายไปจนสิ้น”

เซี่ยซีเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ เขาหมุนตัวไปที่โต๊ะรินน้ำชาเย็นชืดก่อนยกขึ้นดื่มรวดเดียว

หลี่เหยาหนิงเดินไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา แม้นางมีท่าทีระมัดระวังแต่กลับไม่ได้หวาดกลัวเช่นเมื่อครู่ ทั้งยังไม่มีทีท่าว่าจะหนีไปแม้ว่าตอนนี้นางจะอยู่กับบุรุษแปลกหน้าถึงสองคนก็ตาม

“แสดงว่าพวกเขาไม่ได้เป็นอะไร”

“ใช่” เซี่ยซีเฟิงตอบไปตามตรง เพราะเหตุการณ์เช่นนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน

เขาพบว่าเหล่าภูตและวิญญาณเร่ร่อนเห็นเขา เป็นต้องรีบหนีไปทันทีโดยที่ยังไม่ได้เอ่ยถาม มีหลายครั้งปีศาจขี้สงสัยเคยจู่โจมเขา และทุกครั้งเขาจะรู้ตัวก่อนเสมอและมักจะจัดการได้ในทันที แม้ว่าก่อนหน้านี้จะไม่สามารถนึกวิธีรับมือได้มาก่อนเลยก็ตาม

“แม่นาง” เซี่ยซีเฟิงเอ่ยเสียงเครียด “นี่นับเป็นครั้งแรกที่ข้าออกปากไล่แล้วยังมีวิญญาณและเหล่าภูตกล้าปรากฏตัวต่อหน้าข้าเป็นครั้งที่สอง เจ้าเป็นใคร”

“ท่านบอกว่าข้ามีกลิ่นอายแห่งทวยเทพ ท่านรู้ได้อย่างไร”

เขาไม่ตอบแต่กลับจ้องนางเขม็งแล้วถามขึ้นมาอีกหนึ่งคำถาม “ตัวเจ้ามักรายล้อมไปด้วยภูต วิญญาณเร่ร่อน บางครั้งยังมีปีศาจ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขากลับไม่ทำร้ายเจ้าใช่หรือไม่”

นางพยักหน้า

“นั่นเพราะพวกเขาสูดกลิ่นอายของเจ้าเป็นอาหาร และการทำเช่นนั้นก็ทำให้พวกเขาได้รับกลิ่นอายแห่งความดีงามของทวยเทพที่อยู่รอบกายเจ้า นั่นคือทั้งหมดที่ข้ารู้”

หญิงสาวมองออกว่าเขาไม่ได้โกหก เพราะดวงตาของเขาเองก็กังขาในตัวนางเช่นกัน “แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้านั่นเรียกว่ากลิ่นอายแห่งทวยเทพ”

“เพราะเจ้ามีกลิ่นอายที่ตรงกันข้ามกับข้าโดยสิ้นเชิง”

ครานี้ทั้งหลี่เหยาหนิงและอวิ๋นชางต่างก็เลิกคิ้วมองเขาเป็นเชิงถาม ไม่รอให้ทั้งสองคนเอ่ยถาม เซี่ยซีเฟิงก็กล่าวต่อในทันที

“กลิ่นอายแห่งทวยเทพเป็นกลิ่นอายแห่งชีวิต แต่รอบตัวข้าคือกลิ่นอายแห่งความตาย”

หลี่เหยาหนิงมองชายหนุ่มตรงหน้านิ่ง นางกะพริบตามองเขาราวกำลังพิจารณาในสิ่งที่เขาพูดว่าคือเรื่องจริงหรือลวง ทุกครั้งที่นางเข้าใกล้ภูตและเหล่าวิญญาณ นางเองก็แยกแยะออกในทันที แต่กับชายหนุ่มตรงหน้านางกลับไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรกันแน่ ที่สำคัญนางไม่รับรู้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่เขาอ้างถึง

สายตาของหญิงสาวมองเลยไปยังร่างสูงของอวิ๋นชาง ซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล “ท่านเล่า”

“ข้า” อวิ๋นชางเลิกคิ้วมองนาง “ข้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ข้าเป็นสหายของเขา”

แม้จะประหลาดใจแต่หลี่เหยาหนิงกลับทำความเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว “ท่านอยู่บนโลกมนุษย์มานานเท่าใดแล้ว”

               เซี่ยซีเฟิงส่ายหน้า “เท่าที่ข้าจำได้คือเรื่องราวก่อนสิบห้าปีมานี้ ข้าล้วนลืมเลือนจนสิ้น บางเรื่องรู้แต่ก็เป็นเวลาจวนตัวแล้ว บางเรื่องไม่รู้แต่กลับรู้สึกคุ้นเคย คงนับได้ว่าข้าอยู่มาสิบห้าปีกระมัง”

               หลี่เหยาหนิงครุ่นคิดเล็กน้อย คำพูดของสองยมทูตในวันนั้นทำให้นางจ้องเซี่ยซีเฟิงเขม็ง ‘ท่านจะได้คำตอบเมื่อคนผู้นั้นมาถึง’

“ว่ากันว่าทั่วทั้งหกภพภูมิมีสิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิตมากมาย”

เซี่ยซีเฟิงสบตากับหญิงสาวนิ่ง เขารู้ว่านางกำลังพยายามหาคำตอบว่าสิ่งที่เขาพูดนั้น เป็นความจริงหรือว่าเขาเพียงกุเรื่องขึ้นมา กระนั้นหากจะบอกว่าเขาพูดเรื่องจริง ตัวเขาเองก็ไม่อาจบอกได้ว่าเขารู้ได้อย่างไร

หากจะบอกว่าโกหกเช่นนั้นแล้วสิ่งที่เขารู้สึกนี้เล่า…

“ท่านไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่ภูต ไม่เหมือนวิญญาณ ทั้งยังไม่ใช่ปีศาจ” คิ้วเรียวมุ่นลงเล็กน้อย “ข้าไม่เคยพานพบทวยเทพ อย่างน้อยก็เท่าที่จำได้”

เซี่ยซีเฟิงหรี่ดวงตาลง “แล้วอย่างไร”

“แดนอสูร” นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงประกายความลังเล

“แดนอสูรหรือ” อวิ๋นชางเลิกคิ้ว

“เผ่าพันธุ์อสูรถูกปิดตายจากภพภูมิทั้งห้า นับแต่บรรพกาลว่ากันว่าไม่เคยมีใครเคยพบอสูรในอีกห้าภพภูมิ หลังจากเกิดสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์มังกรแห่งสวรรค์ชั้นฟ้าขึ้น ทั้งนี้ก็เพราะเทพมังกรดำที่พ่ายแพ้ต่อสงครามถูกขังอยู่ในแดนอสูร”

เซี่ยซีเฟิงยิ้มบางๆ “คงไม่คิดว่าข้าคือเทพมังกรดำผู้นั้นกระมัง”

หลี่เหยาหนิงชะงัก “เทพมังกรดำถูกสะกดเอาไว้ ไม่อาจใช้พลัง” หญิงสาวยังคงมีท่าทีไม่ใคร่จะเข้าใจ “แต่มีความเป็นไปได้ว่าท่านคือหนึ่งในเผ่าพันธุ์อสูร”

“แล้วปีศาจกับอสูรนี่ต่างกันอย่างไรเล่า”

“อสูรนับเป็นเผ่าพันธุ์ที่สูงส่งกว่าปีศาจ แต่กลับโหดเหี้ยมกว่ามาก เหล่าปีศาจไม่มีวิญญาณเพราะนับเป็นเดรัจฉาน แต่อสูรกลับมีวิญญาณแม้จะเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย” เอ่ยจบนางก็สบตากับเซี่ยซีเฟิงนิ่ง