บทที่ 2.5

แต่ถึงแม้จะคิดเช่นนั้นภูตเหล่านั้นก็หาผิดไม่ พวกเขาเพียงเข้าใกล้เพื่ออาศัยกลิ่นอายของนางเท่านั้น ไม่มีเลยสักครั้งที่พวกเขาจะทำร้ายนาง เช่นนี้นางจะขับไล่ไสส่งพวกเขาไปได้อย่างไร

เห็นสีหน้าของหลี่เหยาหนิงเซี่ยซีเฟิงพลันขมวดคิ้ว “ตัดใจไม่ได้หรือ” น้ำเสียงของเขากระด้างขึ้นมาเล็กน้อย

“โง่งม คิดว่าพวกเขาจริงใจกับเจ้าเช่นนั้นหรือ อย่าบอกนะว่าเจ้าอยู่รอดปลอดภัยมาได้ โดยที่ไม่มีเรื่องปีศาจไล่ล่า คิดว่าปีศาจเหล่านั้นเข้าถึงตัวเจ้าได้อย่างไรหากไม่ใช่ถูกผู้อื่นชักนำมา”

“ท่าน...” หลี่เหยาหนิงเงยหน้ามองเขา “ท่านรู้ได้อย่างไร”

“วิถีผู้ล่าไม่จำเป็นต้องออกติดตามด้วยตัวเอง เพียงมีเบาะแสแค่จับเดรัจฉานสักตนมาก็ได้แล้ว คิดว่าภูตผีวิญญาณเหล่านั้นจะยอมตายเพื่อเจ้าทุกตนหรืออย่างไร” เขาแค่นเสียง

เรื่องนี้หลี่เหยาหนิงเองก็เถียงไม่ออก เพียงแต่นางไม่อยากจะยอมรับเท่านั้น “แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ช่วยข้าเอาไว้หลายครั้ง อีกอย่างพวกเขาหาได้ทำสิ่งใดผิด ที่ทำเช่นนั้นเพียงเพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของตนเอาไว้เท่านั้น”

อวิ๋นชางกะพริบตามองท่าทีของสหายก่อนจะมองใบหน้าจนใจของหญิงสาว

“อย่าได้ถือสาสหายของข้าคนนี้เลย เขาก็นิสัยเช่นนี้ คิดอย่างไรก็พูดออกมา แต่ที่เขาพูดข้าเองก็เห็นด้วย เพียงแต่ไม่ว่ามนุษย์หรือภูตผีต่างก็มีนิสัยรักตัวกลัวตาย”

“ตลอดมาขอเพียงมีข่าวลือหรือมีสิ่งใดไม่ชอบมาพากล ข้าก็จะรีบย้ายจากเมืองหนึ่งไปเมืองหนึ่งทันที และที่ทำเช่นนั้นได้อย่างรวดเร็วส่วนหนึ่งก็เพราะมีพวกเขาคอยช่วย”

“ข้าเข้าใจความรู้สึกของแม่นาง แต่ท่านเคยคิดหรือไม่ว่าหากวันหนึ่งท่านพบกับปีศาจที่ชั่วร้ายเกินกว่าที่ท่านจะรับมือ หรือหากมนุษย์เหล่านี้เริ่มคุกคามท่าน ท่านจะทำเช่นไร”

ได้ยินดังนั้นภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ตนเกือบถูกเผาทั้งเป็นกลับมาหลอกหลอน หลี่เหยาหนิงห่อไหล่ลงด้วยความกลัดกลุ้ม คิ้วเรียวขมวดมุ่นจนชายหนุ่มทั้งสองหันไปสบตากัน

เซี่ยซีเฟิงถลึงตาใส่สหายไปคราหนึ่ง

ส่วนอวิ๋นชางได้แต่ยักไหล่ทำหน้าเป็นผู้บริสุทธิ์

หลี่เหยาหนิงเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยซีเฟิงกะทันหัน “ท่านพอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร”

“ข้าบอกสิ่งที่ข้ารู้ไปหมดแล้ว”

“หรือว่าเจ้าอาจจะรู้ เพียงแต่ตอนนี้ยังจำไม่ได้...” อวิ๋นชางตั้งข้อสงสัย “วันนั้นเจ้าก็บอกข้าเองว่าความทรงจำของเจ้าเลือนราง บางครานึกออกแต่พอพูดออกมาทุกอย่างกลับหายไป”

หลี่เหยาหนิงยังคงจดจ้องไปยังชายหนุ่มเขม็ง นางสงสัยว่าเขาคือคนผู้นั้นที่นางกำลังรออยู่...

“เช่นนี้เป็นอย่างไรแม่นางหลี่ จะอย่างไรเราก็นับเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว หากมีเรื่องใดให้ช่วยเหลือท่านก็มาบอกซีเฟิง...”

ยังพูดไม่ทันจบประโยคมือของเซี่ยซีเฟิงก็ตบลงบนไหล่

“เอ่อ ข้าหมายถึงท่านสามารถมาขอความช่วยเหลือจากข้ากับเขาได้เลย หากช่วยได้แน่นอนเราสองคนย่อมเต็มใจ”

หลี่เหยาหนิงมองออกว่าเซี่ยซีเฟิงหาได้เต็มอกเต็มใจอย่างอวิ๋นชางไม่ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังยิ้มให้เขาอย่างขอบคุณ เมื่อลุกขึ้นยืนแล้วหญิงสาวพลันนึกขึ้นได้

“แล้วคนของข้าเล่า ข้าหมายถึงภูตเหล่านั้น ท่าน...ท่านคงไม่ทำอันตรายพวกเขา”

“หากไม่ส่งเสียงดังรบกวนข้า ข้าไหนเลยต้องสนใจการมีตัวตนของพวกนั้น” ท่าทีหยิ่งยโสของเซี่ยซีเฟิงทำเอาอวิ๋นชางถอนหายใจ เขามองหลี่เหยาหนิงก่อนเดินนำหญิงสาวออกมา

“ข้าจะไปส่งแม่นางหลี่ เจ้าอยู่ที่นี่ หาไม่คนของแม่นางหลี่จะหวาดกลัวจนไม่กล้าปรากฏตัวขึ้นมาอีก”

เซี่ยซีเฟิงโบกมือคราหนึ่งก่อนหมุนกายกลับไปรินชา

หลี่เหยาหนิงมองชายหนุ่มครู่หนึ่งจากนั้นก็เดินตามอวิ๋นชางไป

นางไม่รู้เลยว่าทันทีที่นางเดินออกมาเซี่ยซีเฟิงกลับมองแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้

ภาพใบหน้าคุ้นเคยของหญิงสาวผู้นี้ ทำให้ความคิดของเขาสับสนวุ่นวาย เขาตระหนักดีว่าเคยพบสตรีผู้นี้มาก่อน ที่สำคัญเขาเชื่อในสิ่งที่นางพูดเมื่อครู่ทั้งยังไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะเรื่องที่นางบอกว่าเขามาจากแดนอสูร