บทที่ 2.4

มองดูสายตาคมดุดันที่ลึกล้ำราวกับห้วงทะเลลึก หลี่เหยาหนิงพลันถูกตรึงเอาไว้กับที่ นางไม่รู้ตัวเลยว่าชายหนุ่มได้ลุกขึ้นและก้าวเข้ามาหานาง

“ดูเหมือนเจ้าจะรู้ดีเหลือเกิน แล้วเจ้าเล่า”

“ข้าทำไม” นางเอ่ยถามเขาด้วยท่าทีเหม่อลอย ราวกับถูกดวงตาคู่นั้นของเขาสะกดเอาไว้

“เจ้าเป็นใคร”

“นามของข้าตอนนี้คือหลี่เหยาหนิง” นางตอบออกมาเสียงเบาก่อนรีบกะพริบตาอย่างตื่นตระหนก

“ที่แท้ก็แม่นางหลี่” เสียงขัดจังหวะของอวิ๋นชางไม่ได้มีผลต่อคนทั้งสองที่ยังคงสบตากันนิ่ง

หลี่เหยาหนิงขมวดคิ้ว ก่อนบังคับสายตาให้ละไปจากชายหนุ่ม ครู่หนึ่งที่นางเหมือนจะสังเกตเห็นว่าดวงตาของเขามีประกายแดงวาบขึ้น จากนั้นนางก็ไม่อาจควบคุมตัวเอง

“เจ้าไม่ใช่มนุษย์”

นางสะดุ้งเฮือก “ท่านหมายความว่าอย่างไร”

“มนุษย์ไม่ตอบสนองการสะกดจิตของข้า” เขาตอบเสียงเรียบ “ตอบข้ามาเจ้าเป็นใคร”

หญิงสาวมุ่นคิ้ว “ข้าบอกท่านไม่ได้เพราะตัวข้าเองก็ไม่รู้” นางถอนหายใจออกมา

เซี่ยซีเฟิงมองหญิงสาวนิ่งนาน กระนั้นกลับไม่ได้พยายามคาดคั้นเนื่องจากมองเห็นแววตาหดหู่ของหญิงสาว เขาเองก็พอจะเดาได้ว่านางพูดความจริง

“หลายปีมานี้ข้าย้ายจากเมืองหนึ่งไปเมืองหนึ่งโดยมีเหล่าภูตเป็นสหาย มีเหล่าวิญญาณเป็นผู้ชี้ทาง พวกเขาไม่อาจให้คำตอบที่ข้าอยากรู้ แม้แต่ท่านเจ้าที่เองก็เพียงบอกให้ข้ารอ”

เซี่ยซีเฟิงได้ยินเช่นนั้นก็ให้สงสัยนัก “รออะไร”

“รอว่าจะมีใครสักคนมาให้คำตอบข้าได้”

อวิ๋นชางถอนหายใจก่อนจะเดินไปนั่งลงรินชาขึ้นมาดื่มบ้าง “ไม่มีใครถามแต่ข้าจะบอก ข้าเป็นมนุษย์ และตอนนี้ข้ารู้สึกว่าเรื่องของนางกับเจ้าคล้ายกันนะซีเฟิง”

เซี่ยซีเฟิงหันมามองอวิ๋นชางเช่นกันกับหญิงสาว “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“ข้อแรกพวกเจ้าต่างก็ไม่ใช่มนุษย์ ข้อที่สองต่างคนต่างก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ข้อสามไม่ว่าจะมีกลิ่นอายตรงข้ามกันหรือไม่ ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าต่างคนต่างรับรู้ถึงสิ่งมีชีวิตจากหกภพภูมิ”

เซี่ยซีเฟิงหันไปมองอวิ๋นชางเช่นกันกับหญิงสาว “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“แม่นางหลี่” อวิ๋นชางไม่สนใจสหายของตัวเองกลับหันไปมองหญิงสาว “ตัวเจ้ามีกลิ่นอายที่ดึงดูดสิ่งมีชีวิตรูปแบบอื่นให้เข้ามาหา ข้ามั่นใจว่าบางครั้งเจ้าคงเกิดปัญหาไม่น้อยกระมัง”

“ก็ไม่ถึงกับรับมือไม่ได้ เพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็แค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป” หญิงสาวขมวดคิ้วตอบอย่างไม่เข้าใจ

“เดิมทีโลกมนุษย์คือความสมดุลที่หกภพภูมิไม่น่าจะมี ที่นี่นอกจากมนุษย์แล้วมีทั้งเหล่าภูตผี วิญญาณเร่ร่อน ปีศาจ รวมไปถึงอาจจะมีเทพบางองค์ที่เบื่อหน่ายลงมาจุติเป็นมนุษย์”

“จะพูดอะไรก็รีบพูดมา” เซี่ยซีเฟิงถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

“ใจร้อนจริง” อวิ๋นชางส่ายหน้ายิ้มๆ “ที่ข้าจะบอกก็คือเจ้ากับนางคือความสมดุลของกันและกันอย่างไรเล่า หนึ่งดึงดูดปัญหา อีกหนึ่งขับไล่ปัญหา”

หลี่เหยาหนิงหันไปมองเซี่ยซีเฟิงแวบหนึ่ง นางคล้อยตามแม้ตลอดมาจะเกิดปัญหากับเรื่องนี้นับครั้งได้ แต่ถึงอย่างนั้นทุกครั้งที่เกิดปัญหา ก็เป็นเพราะตัวนางดึงดูดเหล่าภูตและวิญญาณเข้ามา ทำให้ผู้คนมองว่านางเป็นสิ่งชั่วร้ายที่พวกเขาต้องกำจัด