บทที่ 2.2

“เจ้าพูดแบบนี้ทีไรมีปีศาจโผล่มาทุกที ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว พูดเรื่องที่เจ้าเจอแม่นางที่คิดว่ารู้จักดีกว่า ไม่แน่หากเป็นคนที่เจ้ารู้จักจริงๆ นางอาจตอบสิ่งที่เจ้าสงสัยมาตลอดว่าเจ้าเป็นใครมาจากไหน”

“วันนั้นข้ามั่นใจว่านางหลบทันทีที่รู้ว่าข้าหันไปมอง”

“จริงหรือ” อวิ๋นชางเลิกคิ้ว “หรือว่านางจะรู้จักเจ้าจริงๆ”

“อาจใช่…”

อีกฝ่ายยังพูดไม่ทันจบประโยค อวิ๋นชางก็ต้องสะดุ้งเฮือก เซี่ยซีเฟิงที่ยืนอยู่ข้างเขา อยู่ๆ ก็เหินกายไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขาวิ่งตามไปทันทีทั้งที่ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไร กระทั่งมองเห็นผู้เป็นสหายคว้าข้อมือของหญิงสาวผู้หนึ่ง

...ที่เขาทำได้ก็คืออ้าปากค้างมองด้วยความตื่นตะลึง

สตรีผู้นั้นหันกลับมามองเซี่ยซีเฟิงด้วยความตกใจ เขาเองก็ไม่ได้ต่างไปนัก แต่ยังมีเหตุผลอื่นที่ทำให้เขาตกใจมากกว่าการกระทำของสหาย

เมื่อครู่เขามองเห็นข้างกายหญิงสาวผู้นี้มีคนอยู่สองคน กระนั้นทันทีที่เซี่ยซีเฟิงคว้าหญิงสาวเอาไว้ ร่างของคนที่ยืนอยู่กับนางกลับหายวับไปทันที

“เป็นเจ้าเองหรือที่อยู่ในบ้านหลังนี้เมื่อคืน” เซี่ยซีเฟิงดึงหญิงสาวเข้าหาตัว สายตาคมกวาดมองไปรอบๆ จากนั้นคิ้วเข้มก็ขมวดมุ่น

“ท่านจะทำอะไร!” หญิงสาวกรีดร้องออกมาเมื่อร่างสูงอยู่ๆ ก็ก้มแบกนางตัวลอยขึ้นจากพื้น

“เดี๋ยวๆ ซีเฟิง เจ้าจะทำอะไร!”

อวิ๋นชางมองซ้ายขวาเพราะเกรงจะมีคนผ่านมาเห็น เขาไม่เข้าใจการกระทำของเซี่ยซีเฟิงจึงไม่อาจพูดมาก ได้แต่เดินตามสหายกลับเข้าไปในบ้าน ทำตัวเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดอย่างจนใจ ในยามที่เซี่ยซีเฟิงลงมือลักพาตัวหญิงสาวที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร

หลังจากประตูปิดลงทุกอย่างพลันเงียบงัน เหล่าภูตและวิญญาณเร่ร่อนซึ่งออกันอยู่หายวับไปจนสิ้น ในความเงียบนั้นเสียงแผ่วเบาของหลี่เหยาหนิงยังคงดังลอดออกมาให้ได้ยิน แต่ถึงอย่างนั้นตรอกเล็กๆ ที่ไร้ผู้คนสัญจรไปมา ทำให้นอกจากสิ่งมีชีวิตที่หนีหายไป ก็ไม่มีผู้ใดรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแม้แต่คนเดียว

หลี่เหยาหนิงพยายามดิ้นรนจนเกือบหล่นจากไหล่กว้างหลายครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นนางกลับยังไม่อาจสู้เรี่ยวแรงของชายหนุ่ม เมื่อครู่ยืนสนทนากับเหล่าภูตและวิญญาณหลายตน กว่าจะรู้ว่าบุรุษผู้นี้เข้ามาใกล้นางก็พลันถูกคว้าตัวเอาไว้แล้ว

นางรับรู้ถึงความหวาดกลัวที่กระเพื่อมไหวในอากาศของเหล่าภูต ไม่เว้นแม้แต่เสี่ยวฉีและเสี่ยวสุ่ยที่ร่างหายวับไปทันที

“ท่านปล่อยข้านะ ท่านจะทำอะไร ท่านเป็นใคร!”

หลังจากที่เดินไปหยุดยังห้องโถงเล็กๆ ชายหนุ่มวางหญิงสาวลงก่อนกดไหล่ให้นางนั่งลงบนโต๊ะ ร่างสูงชิดกายเข้าไป ใช้ท่อนแขนทั้งสองข้างกักร่างของนางเอาไว้ โดยการวางมือลงบนโต๊ะเบื้องหลังของหญิงสาว

“เจ้าเล่า” เขาเอ่ยถามพร้อมกับหรี่ดวงตามองนางด้วยสายตาคุกคาม

หลี่เหยาหนิงเอนกายไปด้านหลัง แต่จนใจที่แผ่นหลังของนางคือโต๊ะตัวใหญ่ ตอนที่คิดว่าเขาเผลอ นางพยายามก้มตัวออกจากวงแขนกว้างเพื่อวิ่งออกมา

แต่ยังคงช้ากว่าเขาไปก้าวหนึ่ง เพราะยังไม่ทันได้ก้าวออกไปเป็นก้าวที่สอง ท่อนแขนแข็งแรงก็สอดเข้ามาพันธนาการเอวอรชรของนางเอาไว้ได้แล้ว

“ซีเฟิง มีอะไรพูดจากันดีๆ เจ้าทำเช่นนี้ผู้อื่นก็ตื่นตระหนกเอาได้ แม้แต่ข้าเองก็ถูกเจ้าทำให้ตกใจรู้หรือไม่” อวิ๋นชางที่เพิ่งจะเดินเข้ามาส่งเสียงตำหนิ

“คุณชายท่านนี้ ช่วยข้าด้วย” หลี่เหยาหนิงดิ้นรนแต่ยังคงไม่เป็นผล

เซี่ยซีเฟิงถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง เขานั่งลงบนเก้าอี้ รั้งร่างที่ยังคงดิ้นรนให้นั่งลงบนตัก สองแขนโอบรอบพันธนาการร่างเล็กที่ดิ้นรนสุดแรงเอาไว้ ก่อนส่งเสียงเตือนด้วยน้ำเสียงที่แฝงประกายอันตราย

“เงียบแล้วก็เลิกดิ้นรน หาไม่ข้าจะมัดเจ้าเอาไว้แล้วขังเอาไว้ที่นี่ ไม่ปล่อยออกไปอีกเลย เจ้าก็เห็นแล้วคนของเจ้าต่างหายไปจนสิ้น”

ได้ผลเพราะหญิงสาวนั่งตัวแข็งทื่อทันที เช่นกันกับอวิ๋นชางที่เพิ่งเคยเห็นท่าทีเช่นนี้ของผู้เป็นสหาย

“ซีเฟิง ทำเช่นนี้ไม่ถูกกระมัง”

“เจ้าก็เห็นแล้วว่าเมื่อครู่สิ่งที่อยู่รอบตัวนางหาใช่มนุษย์ไม่” เซี่ยซีเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงมีกลิ่นอายแห่งทวยเทพ”

“อะ…อะไรนะ!” หลี่เหยาหนิงหันขวับไปมองชายหนุ่ม “ท่านว่าอย่างไรนะ กลิ่นอาย…แห่งทวยเทพหรือ”

ท่าทีสับสนงุนงงของหญิงสาวไม่คล้ายการเสแสร้ง ดังนั้นคิ้วเข้มของเซี่ยซีเฟิงจึงขมวดมุ่น

อวิ๋นชางอ้าปากค้างเป็นรอบที่เท่าไรเขาเองก็จำไม่ได้ ชายหนุ่มวิ่งไปที่ประตู มองซ้ายขวาก่อนจะปิดประตูลงทันที ร่างสูงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าคนทั้งสอง ก่อนจะหันไปเอ่ยทวนประโยคเมื่อครู่ของผู้เป็นสหาย

“เจ้าว่านางมีกลิ่นอายของอะไรนะ ทวยเทพอย่างนั้นหรือ”

“ไม่ผิด” เซี่ยซีเฟิงตอบในทันทีทั้งที่ยังคงสบตากับหญิงสาว

หลี่เหยาหนิงกำลังจะอ้าปากถาม แต่ดูเหมือนอวิ๋นชางเองก็มีข้อสงสัยในใจมากมาย

“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร หรือว่าเจ้าจำได้แล้วว่าตัวเองเป็นใคร”

น้ำเสียงตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิดนั้น ทำให้เซี่ยซีเฟิงชะงัก เขาค่อยๆ หันหน้าไปมองสหายของตน ดวงตาฉายแววสับสนงุนงงขึ้นมาแวบหนึ่ง

หลี่เหยาหนิงฉวยโอกาสนั้นดิ้นหลุดออกมาจากพันธนาการ แต่ครั้งนี้นางไม่ได้พยายามหลบหนีออกไปจากห้อง เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนซึ่งดูเหมือนจะรู้ว่านางคือใครและเป็นอะไรกันแน่ ระหว่างภูต วิญญาณ ปีศาจ หรือว่า…ทวยเทพ

เซี่ยซีเฟิงหันมาสบตากับหญิงสาว บางอย่างที่คล้ายหลุดลอยไปทำให้เขาใจหายวาบ เมื่อครู่เขาพูดอะไรออกไป ความรู้สึกคล้ายคำตอบที่ยากจะคว้าจับเอาไว้ ทำให้คิ้วเข้มขมวดมุ่น

“ข้า…”

เห็นสีหน้าของสหายอวิ๋นชางพลันถอนหายใจออกมา แต่เขายังไม่ทันได้เอ่ยอะไรคำถามประหลาดของเซี่ยซีเฟิงก็ทำเอาเขาหันขวับไปมองหญิงสาว

“เจ้ารู้จักข้าหรือไม่ เหตุใดข้าจึงรู้สึกคุ้นหน้าเจ้ายิ่ง”

“เอ่อ...” หญิงสาวได้แต่มองใบหน้าของชายหนุ่มทั้งสองสลับกันไปมา เมื่อเงยหน้าสบตากับเซี่ยซีเฟิง ความอึดอัดและภาพดวงตาดุดันน่ากลัว ในยามที่มือใหญ่ยื่นออกมาบีบลำคอของนาง