บทที่ 1.4

เซี่ยซีเฟิงคือชายหนุ่มคนนั้น เขาสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนดิน ตอนนั้นอวิ๋นชางอายุเพียงหกขวบ แต่ยังคงจดจำเรื่องทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

ในขณะที่ฝูงหมาป่านับสิบตัวกำลังเข้าห้อมล้อมเขากับมารดา ร่างของเซี่ยซีเฟิงกลับลุกขึ้นมาจากพื้นดิน

ใช่…เขาไม่ได้ตาฝาด

ร่างของเซี่ยซีเฟิงราวกับผุดขึ้นมาจากความตาย ดวงตาแดงก่ำกวาดมองไปรอบๆ ไม่นานหมาป่าฝูงนั้นก็พุ่งเข้าจู่โจมชายหนุ่ม แต่ความเร็วที่น่าอัศจรรย์ใจ กลับทำให้สัตว์ดุร้ายเหล่านั้นรีบเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว

นับจากวันนั้นจนถึงตอนนี้เซี่ยซีเฟิงก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเขา เวลาผ่านไปสิบห้าปีตัวเขาจากเด็กชายวัยหกขวบ กลับกลายมาเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดปี

หากแต่…เซี่ยซีเฟิงยังคงเป็นชายหนุ่มคนเดิม ไม่ผิดจากสิบห้าปีก่อนแม้แต่น้อย

เรื่องน่าประหลาดใจเกี่ยวกับเซี่ยซีเฟิงไม่ได้มีเท่านั้น เพราะนอกจากชื่อแซ่ของตัวเองแล้ว เซี่ยซีเฟิงกลับจดจำสิ่งใดไม่ได้เลย ชายหนุ่มล้วนลืมเลือนจนสิ้น ไม่ว่าตัวเองจะเป็นใครมาจากไหน แล้วลุกขึ้นมาจากใต้พื้นดินได้อย่างไร

คราแรกมารดาของเขาหวาดกลัว แต่เมื่อนานวันเข้ากลับกลายเป็นความเคยชิน เพราะอย่างไรเสียเซี่ยซีเฟิงก็คือผู้มีคุณที่ช่วยชีวิตเอาไว้ อีกทั้งเขาก็ไม่เคยมีท่าทีจะทำร้ายผู้ใดเลยสักครั้ง

ตรงกันข้ามกันนับจากมีเซี่ยซีเฟิงมาอยู่ด้วย ทั้งอวิ๋นชางกับมารดาก็ราวกับมีองครักษ์ประจำบ้าน ไม่ว่าเรื่องใดล้วนวางไว้ในมือเขาได้ทั้งสิ้น

ป้ายวิญญาณของมารดาถูกวางลง อวิ๋นชางถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง หลายปีมานี้ทั้งสองออกเดินทางไปทั่ว นานๆ ครั้งถึงจะกลับไปยังบ้านเกิดที่เมืองชิงหวง

การกลับไปครั้งล่าสุดทำให้คนในหมู่บ้านสงสัยในตัวเซี่ยซีเฟิง เขาไม่อยากให้เกิดความวุ่นวาย ทั้งไม่อาจปล่อยให้เซี่ยซีเฟิงถูกทำร้าย จึงพาอีกฝ่ายออกเดินทางอีกครั้ง กระทั่งมาถึงเมืองซ่างจินแห่งนี้

ยามค่ำคืนอันเงียบสงบ เซี่ยซีเฟิงกลับไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงนอนก่อนเปิดประตูเดินออกมา บรรยากาศอันเย็นเยือก พร้อมกับความรู้สึกราวกับได้ยินเสียงกระซิบพูดคุย ทำให้เขารู้สึกสงสัย

มือใหญ่ยื่นออกไปผลักประตูออก ก่อนจะกวาดสายตาออกไปโดยรอบ บนถนนสายเล็กเงียบงันไร้สุ้มเสียง ไม่มีความเคลื่อนไหว ไม่มีเงาของผู้คน มีเพียงความเงียบงันอันน่าสงสัย

สายตาคมดุดันหรี่ลงเล็กน้อย ในยามที่เท้าทั้งสองข้างก้าวออกมายังท้องถนน เขาเดินมายังบ้านหลังติดกันช้าๆ ดวงตาสาดประกายคมกริบจากนั้นก็หันไปมองโดยรอบ

“หากยังกล้าส่งเสียงรบกวนเวลานอนของข้าอีกละก็”

เขาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะหรี่ดวงตาลงมองไปรอบกายอันเงียบงัน จบประโยคนั้นทุกอย่างก็ล้วนแล้วแต่หยุดเคลื่อนไหว เสียงจิ้งหรีดที่ร้องถึงกับเงียบงันไปเช่นกัน ชายหนุ่มยิ้มออกมาที่มุมปาก

“นับว่ายังฉลาด”

กล่าวจบก็เขาเดินกลับเข้าไปในบ้าน ปิดประตูแล้วเดินกลับไปยังห้องนอนของตน

ทันทีที่ประตูห้องนอนของเซี่ยซีเฟิงปิดลง เงาร่างโปร่งแสงของเหล่าวิญญาณและเหล่าภูตตัวน้อยก็ค่อยๆ ทยอยโผล่หน้าออกมา ทั้งหมดมองไปยังประตูบ้านที่เพิ่งจะถูกปิดลง จากนั้นก็เดินย่องออกมาจากที่หลบซ่อนตัว พยายามเบาเสียงที่สุด แม้ว่าการเดินของทั้งหมดจะไม่ได้เกิดเสียงเลยแม้แต่น้อย

“น่ากลัวเหลือเกิน”

“เขาเป็นใคร”

“ข้ารู้สึกถึงความตาย”

“อย่าไร้สาระไปหน่อยเลย เจ้าตายไปแล้ว”

“ข้าเองก็รู้สึกเช่นนั้น เหมือนความตายเดินผ่านหน้าไป ไม่กล้าหายใจเลยนะ”

“เจ้าไม่หายใจแล้ว!”

“เขาคือใครหรือ”

“กลิ่นอายรอบตัวเขาล้วนมีเพียงความตาย หากแตะต้องเขาวิญญาณต้องสูญสลายแน่”

“อย่าว่าแต่เจ้าที่เป็นวิญญาณ ข้าเป็นภูตยังรู้สึกว่าเขาน่ากลัว รอบกายเขาราวกับมีไฟบรรลัยกัลป์จากอเวจีล้อมรอบ หากเข้าใกล้เพียงน้อยมีหวังโดนแผดเผาไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด”

“แต่…ข้าได้ยินมาว่าเขาเพิ่งย้ายมา เหตุใดต้องมาอยู่ใกล้นายหญิง”

“อย่าเสียงดังสิ เจ้าไม่ได้ยินที่เขาเตือนหรือ”

“เขาได้ยินเราสนทนากันแน่นอนหาไม่…”

ประตูถูกเปิดออกมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังลั่นเพราะผู้ที่ก้าวออกมากำลังเดือดดาล “ไสหัวไปให้หมด!!” เซี่ยซีเฟิงตะโกนลั่น

เหล่าภูตและวิญญาณต่างกรีดร้องพร้อมกับหนีตายกันจ้าละหวั่น ครั้งนี้ไม่ต้องสงสัยอีกแล้ว เพราะเสียงสนทนาแผ่วเบาของพวกเขานั้น ชายหนุ่มผู้นี้ได้ยินอย่างชัดเจนแน่นอน!!!.

อวิ๋นชางเองก็สะดุ้งตื่น เขางัวเงียลุกจากเตียงก่อนเดินมาเปิดประตู “อะไรหรือ” เขาถามเมื่อเซี่ยซีเฟิงเดินผ่านห้องของตนไป

“ไม่มีอะไร เจ้ากลับไปนอนเสีย”

“ได้” อวิ๋นชางพยักหน้างุนงง เขาเหมือนยังไม่ตื่นดี หากเมื่อได้ยินว่าไม่มีอะไรก็เดินกลับไปที่เตียงล้มตัวนอนหลับต่อ