10 หวงรักมาเฟียเถื่อน 25+++

“ไม่ต้องดิ้น เดี๋ยวฉันจะสงเคราะห์ให้เธอเอง”

มือหนาจับกดร่างบางเอาไว้แน่นด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างดึงทึ้งเสื้อผ้าของเธอให้หลุดออกจากตัวเธอ

“ไม่นะ กรี๊ดดดด…

เข็มขาวกรีดร้องออกมาสุดเสียงอีกครั้ง แต่ทว่าก็ไม่อาจช่วยเหลือตัวเองให้หลุดพ้นออกไปจากเงื้อมมือของคนใจร้าย

ร่างกายที่เคยมีเสื้อผ้าอยู่เต็มตัวกลับเปลือยเปล่าในพริบตา เหลือแต่เพียงเชือกที่ยังคงมัดแน่นอยู่ที่ข้อมือเท่านั้น

“อืม”

ร่างหนาขยับตัวเลื่อนลงด้านล่าง ไปนั่งคุกเข่าอยู่ปลายเท้าของหญิงสาว

สองมือหนาจับสองขาเรียวของเธอแยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว แล้วโน้มใบหน้าเข้าหาใจกลางสาวของเธอที่มันกำลังบานออกจากกันนั้น

ส่งปลายลิ้นหนาเข้าแตะเลียไปรอบๆ กุหลาบงามของเธอที่มันแห้งผากนั้นอย่างเชื่องช้าจนไรขนอ่อนของเธอเปียกชุ่มไปหมด

“อื้อ เอามันออกไป”

หญิงสาวไล่เขาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดัง สองมือที่ถูกมัดเอาไว้พยายามดันศีรษะของเขาให้ออกห่างจากตรงนั้นของเธอที่มันเพิ่งจะหายดีจากการบาดเจ็บเพราะเขาเป็นคนทำ

“หืม”

ริมฝีปากหนาประกบเข้าหาจุดอ่อนไหวที่สุดของหญิงสาวที่มันมีสีชมพูเข้มนั้น เห็นได้อย่างชัดเจนแม้จะเมาก็ตาม

ดูดดื่มอย่างออกรสเพื่อเรียกเอาน้ำหวานจากเธอมากลืนกินเพื่อดับกระหาย ระลอกแล้วระลอกเล่าโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดริมฝีปากนั้นลง

“อ่ะๆ อ้าย”

ส่งเสียงครางเบาๆ ตอบรับริมฝีปากที่ทำราวกับทะนุถนอมเธอเป็นอย่างดีนั้นแบบไม่รู้ตัว

ร่างบางสั่นไหวสะท้านไปตามแรงปรารถนาที่เขาสาดส่งมาให้ทางริมฝีปากนั้นอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

“อืม”

ไล่ดูดดื่มน้ำหวานจากตัวเธออย่างเอาแต่ใจ จนริมฝีปากหนาเลอะเทอะไปด้วยหยดน้ำหวานจากเธอ

“อือ กรี๊ด”

หญิงสาวถึงกับทานทนแรงปรารถนาอันเร่าร้อนจากเขาไว้ไม่ไหว เกร็งกระตุกไปทั้งตัว ปลดปล่อยเอาน้ำหวานระลอกใหญ่ให้ไหลทะลักออกมา

“อ้าส์”

ร่างหนายกตัวขึ้นออกห่างจากร่างเล็กอย่างรวดเร็ว ปลดเอากางเกงของตัวเองลงแล้วงัดเอาความใหญ่โตที่ขยายตัวเต็มที่ออกมาสูดอากาศภายนอก

จับสองขาเรียวแยกออกจากกันให้กว้างสุดอีกครั้ง เสียบแทงความใหญ่โตเข้าไปในตัวเธอรวดเดียวมิดความยาว

“ออกไป อือ”

หญิงสาวหวีดร้องเสียงหลงด้วยความเสียวระคนกับความเจ็บปวดเข้าถามหาเธอ ดิ้นพล่านหวังจะหนีไม่ได้อยากได้สัมผัสใกล้ชิดจากคนใจร้ายอย่างเขา

“อ้าส์”

มือหนากดเอวบางรั้งไว้มั่นแล้วเร่งรัวกระแทกกระทั้นอย่างเมามันไม่สนว่าอีกฝ่ายจะต่อต้านเขาแค่ไหน เขานั้นสนใจแต่ความต้องการของตัวเองเท่านั้น

เขากระแทกแรงหนักหน่วงจนโซฟาทั้งโซฟาไหวยวบไปตามแรงนั้นราวกับจะรับความแรงนั้นเอาไว้ไม่ไหว

“อือ”

แรงเสียดจากเขาที่มีน้ำหวานของเธอเป็นตัวหล่อลื่นนำพาเอาความเสียวเข้าถามหาเธอ จนเธอนั้นส่งเสียงครางอู้อี้ในลำคอออกมาอย่างไม่รู้ตัวอีกครั้ง

ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเมื่อต้องขึ้นเตียงกับเขามันเกิดขึ้นแล้ว และร่างกายของเธอก็ตอบสนองมันเป็นอย่างดีอย่างหน้าไม่อายอีกด้วย

“อ้าส์ เอามันจริงว่ะ”

ยิ่งได้ยินเสียงครางเบาๆ นั้น เขาก็ยิ่งบดกระแทกเน้นๆ เข้าหาใจกลางสาวของเธออย่างสุดแรง

เสียงเนื้อแข็งตีกับเนื้ออ่อนของเธอดังตั่บๆ ลั่นบริเวณบ้านไปหมดอย่างไม่เกรงกลัวใครจะผ่านมาได้ยิน

“พอได้แล้ว หนูเจ็บนะ อื้อ”

จากที่เคยเหมือนจะรู้สึกดีๆ กับเรื่องราวที่ไม่เต็มใจนี้ กลับเริ่มมีความเจ็บปวดเข้าถามหาเมื่อแรงที่เขาโหมเข้าหามันหนักหน่วงขึ้นจนเธอตั้งรับแทบไม่ไหว

“อ้าส์”

ยกขาเธอติดกับอกจนก้นลอยเหนือพื้น เผยให้เห็นเนินสาวอวบอูมตรงหน้า เขาเลียริมฝีปากที่แห้งอยู่เล็กน้อย

แล้วกระแทกกระทั้นหนักขึ้นอีกอย่างเอาแต่ใจ ส่งลำใหญ่ให้เข้าไปในตัวเธอให้ลึกขึ้นอีก จนเนื้ออวบอูมบนเนื้อสามเหลี่ยมของเธอนั้นสั่นพั่บๆ ให้ได้เห็นชัดเต็มสองตา

สาดส่งแรงหนักหน่วงเพื่อระบายความปรารถนาที่มันรุนแรงมากในตัวให้ออกไปให้หมด

“กรี๊ด”

ร่างบางสั่นสะท้านไปตามแรงกระแทก กระตุกไหวไปตามแรงเสียดสีนั้นจนน้ำหวานไหลทะลักล้นออกมา

เสร็จคาลำใหญ่ของเขาอย่างที่ไม่ได้เต็มใจนัก แต่ทว่าก็ไม่อาจฝืนธรรมชาติของร่างกายต่อไปได้อีก

“อ้าส์”

สะโพกสอบรัวเร่งกระหน่ำแรงใส่หญิงสาว นำพาตัวเองถึงจุดสูงสุดเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ปรารถนาออกไปจากร่างกายให้หมดสิ้น

ฉีดพ่นน้ำสีนมข้นๆ ใส่เข้าไปในตัวหญิงสาวอย่างมากล้น จนมันไหลทะลักออกมาในทันทีที่เข้าดึงความใหญ่โตออกมาจากตัวเธอ

แล้วร่างหนาก็ฟุบตัวลงนอนข้างๆ กับหญิงสาวด้วยความหมดแรง เพราะไหนจะเมาและไหนจะเสียน้ำไปอีก

ดึงร่างบางๆ ที่นอนแข็งเป็นหินเข้ามากอดเป็นหมอนข้างกันไม่ให้ตัวเองเมาแล้วเผลอนอนดิ้นจนตกโซฟาไป

“ฮืออ...

ทันทีที่อ้อมแขนของคนที่พรากความบริสุทธิ์ไปจากเธอมอบความใจร้ายใจดำให้กับเธอเข้ากอดเธอ

หยดน้ำตาแห่งความเสียใจมันก็ไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้อีกต่อไป เธอจำใจให้มันต้องไหลออกมาเพื่อระบายความเสียใจที่มันอัดแน่นในหัวใจออกมา

“เงียบคนจะนอน หรืออยากโดนเอาอีก”

คำขู่หลุดออกจากปากของเขา พร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นคล้ายๆ กับจะบีบให้อีกฝ่ายต้องเจ็บตัวนั่นแหละ เมื่อชักเริ่มรำคาญกับเสียงสะอื้นไห้นั้นจนนอนไม่หลับ

เสียงของเขาทำให้เธอนั้นจำต้องเก็บเอาความเสียใจเอาไว้ก่อนแล้วนอนให้นิ่งมากที่สุดเพื่อไม่ให้ตัวเธอเองต้องตกเป็นทาสความต้องการของเขาอีกรอบ

แค่รอบเดียวในวันนี้มันก็ทำเธอเจ็บช้ำแล้วเจ็บช้ำอีกจนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อทำตามความฝันอีกแล้วล่ะ

“ใส่เสื้อผ้าซะ”

รุ่งเช้าของวันใหม่ที่มาเฟียหนุ่มนั้นตื่นขึ้นมาก่อนหญิงสาวที่นอนกอดมาทั้งคืน เขาลุกขึ้นมาอย่างหงุดหงิดพอสมควรเพราะดันไปแนบชิดมากเกินไปกับผู้หญิงที่ไม่คู่ควรแบบนั้น

รีบแก้มัดให้กับเธอแล้วหาเรื่องให้เธอลงจากโซฟาไปซะ เขาจะได้เป็นเพียงคนเดียวที่อยู่บนนี้ไม่ได้ใกล้ชิดกับเธออีก

“ค่ะๆ”

ร่างเล็กที่เพิ่งฟื้นจากความเหนื่อยล้าและร้าวระบมไปทั้งตัวรีบทำตามคำสั่งในทันที ด้วยกลัวว่าถ้าขัดใจเขาเธออาจโดนทำร้ายแต่เช้าก็เป็นได้

“ไปทำข้าวต้มมา”

คนตัวโตออกคำสั่งเมื่อท้องเริ่มร้องท้วงว่าหิวด้วยเมื่อคืนนอกจากกินเหล้าจนเมากับกินเธอเข้าไป เขานั้นก็ยังไม่ได้กินอะไรนอกเหนือจากนั้นเลย

“ค่ะๆ”

สบโอกาสได้ออกห่างจากเขา ร่างเล็กก็รีบเดินจากไปในทันที

เธอเดินตรงไปยังห้องครัวสถานที่คุ้นเคยที่มักเดินไปหาอะไรกินด้วยตัวเองบ่อยๆ เพื่อจะได้ไม่ต้องไปร่วมโต๊ะกับแม่และสามีของแม่ เพื่อทำให้แม่พอใจและรักเธอขึ้นมาสักครั้งหนึ่ง

“เร็วๆ ด้วยล่ะ อย่าให้ฉันต้องรอนาน”

ส่งเสียงข่มขู่ตามหลังไปอีกครั้ง หวังให้อีกคนกลัวจนยอมทำตามทุกอย่าง เขาจะได้ไม่ต้องเหนื่อยและเสียแรงลงโทษเธออีก

“ตามไปเฝ้าเอาไว้”

พร้อมกันนั้นเขาก็เรียกหาลูกน้องให้ไปตามเฝ้าเธอไว้อีกแรง เพราะเห็นว่าเธอกลัวเขาจนหงอแบบนี้ก็ยังไว้ใจไม่ได้อยู่ดี

คนอย่างเธอมันก็ร้ายเหมือนแม่ของเธอนั่นแหละ เขาไม่ไว้ใจให้คลาดสายตาไปได้ง่ายๆ หรอก

“ครับนาย”

“ชักช้า”

เธอหายไปราวชั่วโมงหนึ่งเห็นจะได้ก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับชามข้าวต้มตามที่เขาสั่ง แต่ทว่าเวลาที่หายไปนานนั้นทำเอาเขานึกโมโหเพราะไม่ชอบรออะไรนานๆ จนเกิดความฉุนเฉียวขึ้นมาทางคำพูด รวมไปถึงหน้าตาของเขาที่ดุอยู่แล้วก็ดุดันมากขึ้นเป็นทวีคูณขึ้นอีกด้วย

“นะๆ หนูเร่งมือเต็มที่แล้วค่ะ หนูขอโทษด้วยนะคะ”

คนตัวเล็กแก้ตัวพัลวันหวังไม่ให้เขาเอาผิดกับเธอ ด้วยเธอก็ตั้งใจทำมาเต็มที่ตามสิ่งที่มีอยู่ภายในตู้เย็นที่ถูกเก็บจนแทบเกลี้ยงนั้น

“ส่งมา”

เขายื่นมือไปรับเอาชามข้าวต้มมาจากเธอด้วยความไม่สบอารมณ์นัก

“ค่ะๆ”

หญิงสาวส่งชามข้าวต้มนั้นให้อย่างไม่รอช้า เขาคงกำลังหิวคงจะรีบเอาไปกินแน่ๆ

“เร่งมือเต็มที่แล้ว ทำได้แค่นี้เองเหรอ”

เขามองลงไปในชามข้าวต้มที่มันยังร้อนๆ อยู่นั้นด้วยสายตาที่ไม่ได้เต็มใจมอง เพราะแค่รอนานก็หมดอารมณ์จะกินแล้ว

แล้วเขาก็เทของร้อนๆ นั้นลงไปบนพื้นจนหมดเกลี้ยงทั้งชามเพื่อระบายอารมณ์ขุ่นเคืองออกไป

“คุณฟีนิกส์”

เข็มขาวขยับตัวถอยหนีไปทางด้านหลังเมื่อรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของความร้ายกาจที่มันแผ่ออกมาจากตัวเขา

สายตาก้มมองพื้นอย่างหวาดกลัวไม่กล้าสบตาเขาแม้ยืนอยู่เบื้องหน้าของเขาก็ตาม

“ถ้างั้นก็ทำความสะอาดบ้านทั้งหลังให้เรียบร้อยภายในหนึ่งชั่วโมง ดูสิจะเร่งมือได้อย่างเต็มที่อีกไหม เพล้ง”

พูดยังไม่ทันจบประโยคดีด้วยซ้ำไป มือหนาของชายหนุ่มก็ขว้างปาชามที่ถืออยู่ไปยังทีวีเครื่องใหญ่ที่ตั้งเด่นอยู่กลางบ้าน

ทั้งชามและก็ทีวีแตกกระจายในทันที เศษเสี้ยวของความเสียหายกระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมด

“ไอ้เออร์วานมึงคอยดูเอาไว้ ไอ้เลนินตามกูมา”

แล้วร่างหนาก็ลุกเดินออกไปจากบ้านเมื่อได้ระบายอารมณ์ที่ต้องมานั่งรออะไรนานๆ ออกไปจากตัวได้หมดแล้ว

“นายจะไปไหนครับ”

เลนินที่ถูกสั่งให้สับเปลี่ยนหน้าที่กับเออร์วานคู่หูของเขา รีบวิ่งตามเจ้านายออกนอกบ้านหลังใหญ่นั้นไป

ถามหาจุดหมายที่เจ้านายจะเดินทางไปเพื่อจะได้สั่งบรรดาลูกน้องให้เตรียมการออกเดินทาง

“กลับบ้านไปนอน”

ฟีนิกส์เขาไม่ได้มีจุดหมายจะเดินทางไปไหนในช่วงกลางวันที่แสงอาทิตย์มันเจิดจ้าแบบนี้หรอก มีเพียงจุดมุ่งหมายเดียวในตอนนี้ก็คือกลับบ้านของเขาเพื่อจะไปพักเอาแรงสักหน่อย

ด้วยคืนนี้เขามีนัดกับบรรดาเพื่อนว่าจะออกไปตรวจดูผับที่ร่วมทุนเปิดด้วยกันเอาไว้สักหน่อย และก็มีนัดกับหญิงสาวที่เขาหมายตาจะให้มาเป็นแม่ของลูกเอาไว้ที่นั่นอีกด้วย

“ครับนาย”