ตอนที่3 เพราะรัก(1)

ตอนที่​ 3 เพราะรัก

“ตลกเหรอวะไอ้ธี” ตุลย์มองหน้าเพื่อนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขอเบอร์โทร.หลิน

“เอ้า​ ก็มึงบอกน้องโสด”

“ยังไงกันวะเนี่ย​ สรุป…” เพื่อนบางคนที่ไม่รู้ก็พากันงงเป็นแถบ

“หลินเป็นเมียกูเอง” ตุลย์ยอมพูดออกมาแล้วโอบไหล่ภรรยาเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ​ ถึงไม่รักแต่ขอหวงหน่อยแล้วกัน​ เพราะตอนนี้เหล่าเพื่อนชายเอาแต่มองมาที่หลินตาเป็นมัน​ “เลิกมองเมียกูแล้วสนใจอาหารตรงหน้าเถอะ”

“…” หลินแอบอมยิ้ม​ เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นมาทันที​ อย่างน้อยตุลย์ก็ยังหวงแหนเธอ

“เออๆ​ ทำเป็นหวง”

“แดกๆ​ ไป”

“ค้าบ”

เวลาผ่านไปพักใหญ่ๆ​ บางคนก็เริ่มขอตัวกลับกันบ้างแล้ว​ เนื่องจากมีธุระส่วนตัวต้องไปทำ ตอนนี้เหลือเพียงตุลย์​ หลิน​ เหมย​ แล้วก็ธี​ ทั้งสี่คนนั่งพูดคุยกันไปต่างๆ​ นานา​ ก่อนจะตกลงกันได้ว่าธีนั้นจะไปดื่มต่อที่บ้านของตุลย์ในวันนี้

“เฮียไปก่อนเลยก็ได้ค่ะ​ หลินว่าจะไปเรียนทำขนมก่อน” เธอได้โทร.ไปเลื่อนนัดกับอาจารย์​ผู้สอนก่อนหน้านี้ไว้แล้ว​

“แล้วจะไปยังไง” ตุลย์ถามหลิน

“นั่งรถไปค่ะ”

“เรียนนานมั้ย”

“ประมาณสองถึงสามชั่วโมงค่ะ”

“นานอยู่​ ถ้าอย่างนั้นเฮียไปรอที่บ้านดีกว่า​ เอาไว้หลินเรียนทำขนมเสร็จเมื่อไหร่ก็โทร.มา​ เฮียจะได้ไปรับ”

“มึงไปส่งหลินหน่อยเปล่า” ธีเอ่ยแทรก

“นั่นสิ​ ตุลย์ไปส่งหลินเถอะ​ เดี๋ยวเหมยกับธีจะไปรอที่บ้าน​ ไปเตรียมเบียร์รอ” เหมยเอ่ยสมทบ

“อืมๆ​ งั้นมึงพาเหมยไปบ้านกูเลยแล้วกัน​ แล้วเดี๋ยวกูขอไปส่งหลินก่อน”

ตกลงกันเสร็จก็แยกย้ายไปที่ลานจอดรถ​ ตุลย์เดินนำโดยมีหลินเดินตาม​ เขาเปิดประตูฝั่งคนนั่งให้คนตัวเล็กขึ้นไปนั่งแล้วปิดประตู​ ส่วนเขาเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ​ก่อนจะออกตัวรถในทันที

ใช้เวลาไม่นานก็ถึงสถานที่สอนทำขนม​ หลินหันไปมองหน้าตุลย์เหมือนมีอะไรอยากจะถาม

“มองหน้าเฮียทำไม​ มีอะไรหรือเปล่า?”

“…”

“หลิน…”

“เฮีย…”

“พูดมาเลย​ เฮียรอฟังอยู่”

“วันนี้หลินทำเฮียอึดอัดหรือเปล่าคะ”

“ไม่หนิ​ ทำไมคิดงั้นล่ะ​ เฮียก็ออกจะปกติ​ อะไรทำให้หลินคิดแบบนั้นเหรอ”

“หลินไม่ค่อยเห็นเฮียยิ้มเลย​ คิดว่าคงจะทำให้เฮียรู้สึกอึดอัด​​”

“…” เขาจำได้ว่าตัวเองก็ยิ้มอยู่นะ​ แต่จะยิ้มให้เหมยเสียส่วนใหญ่​

“หลินขอเสียมารยาทถาม​ เฮียกับเจ้เป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆ​ ใช่มั้ย” เธอเริ่มรู้สึกว่าทั้งสองคนนี้จะใกล้ชิดกันมากเกินไป​ มากเกินกว่าคนเป็นเพื่อนจะทำ​ เพราะก่อนหน้าตอนที่นั่งกินข้าวเธอเห็นตุลย์สั่งแต่ของที่เหมยชอบกิน​ ทำไมเธอจะไม่รู้​ว่าพี่สาวชอบกินอะไร อีกทั้งยังมีส่งยิ้มให้กันบ่อยๆ​ ไหนจะแลกกันชิมอาหาร​ จะว่าคิดมากไปก็ไม่ได้

“ทำไมถามงั้นอะ​ คิดมาก” ตุลย์ใช้สองมือประคองใบหน้าสวยไว้ก่อนจะโน้มเข้าไปแล้วทาบทับจูบบนริมฝีปากนุ่มหนึ่งที​ ตามด้วยหอมแก้มก่อนจะผละออก​ “เรียนทำขนมเสร็จแล้วโทร.มานะ​ เดี๋ยวเฮียมารับ”

“…” หลินพอยิ้มได้​แล้วพยักหน้าแทนการตอบ เธอแพ้ไม้นี้ของตุลย์เสมอและคิดว่าเขาเองก็คงจะรักเธอ​ บางทีเธอแค่อาจจะคิดมากเกินไป

“สู้ๆ​ นะ”

“ค่ะ​ เฮียก็ขับรถดีดีนะคะ”

“ครับผม” ​

บ้านหลังใหญ่

หลังจากส่งหลินเสร็จตุลย์รีบบึ่งกลับมาที่บ้านทันที​ เขาถือของกินมาเต็มสองไม้มือก่อนจะวางลงบนโต๊ะในห้องเล่นที่มีธีกับเหมยรออยู่ก่อนแล้ว​ ทั้งสามช่วยกันจัดกับแกล้มใส่จาน​ จากนั้นก็หยิบเบียร์คนละขวดเปิดดื่มกันแบบเพียวๆ​

“นานมั้ยกว่าคนเราจะทำใจและลืมได้” เหมยเอ่ยขึ้นลอยๆ​ ยิ่งเธออยากลืมสามีมากเท่าไหร่​เธอก็ยิ่งคิดถึงเขามากเท่านั้น

“ทุกคนใช้เวลาไม่เหมือนกัน” ธีเอ่ยตอบ

“บางคนสิบปีก็ยังไม่ลืม” ตุลย์เอ่ยพลางมองเหมย​ เขารู้ว่ามันผิดที่คิดแบบนี้กับเหมยในตอนที่ตนเองนั้นมีหลินเป็นภรรยา​ แต่ว่าเขาชอบเหมยมาก่อน​

“ลืมอะไร?” เหมยสนใจที่ตุลย์เอ่ยเมื่อครู่​

“…” ธีเงียบแล้วมองดูเพื่อนสนิท​ เขารู้มาตลอดว่าตุลย์นั้นชอบเหมย​แม้กระทั่งตอนนี้​ เขานึกสงสารหลินขึ้นมาทันที​ ทำไมผู้หญิงดีๆ​ แบบเธอถึงไม่ได้คู่กับคนดีๆ​ กันนะ​ อย่างน้อยก็น่าจะเป็นเขา​

เพราะธีก็แอบชอบหลินมาตลอดสิบปีเช่นกัน​ แต่พอเห็นว่าแต่งงานเป็นเมียของเพื่อนก็ไม่คิดที่จะล้ำเส้น

“ไม่รู้อะไรเลยรึไง” ตุลย์บอกกับเหมยแล้วยกยิ้ม

“รู้อะไร?”

“แอบชอบมาตั้งนาน​”

“แอบชอบ?”

“ใช่​ ตุลย์ชอบเหมยมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว”

“…” จริงๆ​ เหมยรู้มาตลอดว่าตุลย์ชอบเธอ​ แต่แค่ตอนนั้นเธอไม่ได้ชอบตุลย์เลยทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น​ และตอนนี้เธอกำลังจะโสด​ แต่เขากลับเป็นสามีของน้องสาว​

“แต่น่าตลก​ ตอนนี้เราก็ต่างมีครอบครัวกันทั้งคู่” เขาก็ยังมีหลินเป็นภรรยา​ ส่วนเหมยก็ยังไม่ได้หย่าขาดกับสามี​ หรือเขาควรจะหย่ากับหลินดี​ แต่สุดท้ายก็ไม่เคยกล้าจะเอ่ยปากขออย่า​ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร

“คิดดีๆ​ ผู้หญิงแบบหลินไม่ได้หาง่ายๆ​ กูยังแอบอิจฉามึงเลยไอ้ตุลย์​ และกูเชื่อว่าผู้ชายอีกหลายคนก็อิจฉามึง” ธีเตือนสติเพื่อนพลางกระดกเบียร์ดื่มอึกใหญ่​ “มันจะมีผู้หญิงสักกี่คนที่แสนดีแบบหลินวะ​”