ตอนที่2 แปลกไป(2)

ตุลย์และเหมยรีบผละตัวออกจากกัน​ทันที​ ก่อนจะแย่งกันอธิบาย

“คือเฮียเห็นเหมยร้องน่ะก็เลยมาปลอบใจ”

“เจ้ยังทำใจไม่ได้น่ะก็เลยแอบมาร้องไห้​ ตุลย์มาเห็นเลยช่วยปลอบ​”

“อื้ม​ แล้วนี่กินข้าวต้มที่ม่าทำไว้กันหรือยัง” หลินข่มใจไม่ให้แสดงความรู้สึกไม่ดีออกมา​แล้วทำทีเป็นถามเรื่องอื่น​ “ถ้ายังก็มากินเถอะ​ เดี๋ยวหลินเข้าไปอุ่นให้ใหม่” พูดจบเธอก็หันหลังแล้วเดินออกมา

“…” เหมยใช้หลังมือปาดน้ำตา

“…” ตุลย์มองเหมยด้วยความเป็นห่วง​ แต่ก็ต้องเลือกที่จะเดินตามหลังหลินเข้าไปในบ้านแม้ใจเขาอยากจะอยู่ปลอบคนที่แอบชอบมากก็ตาม

โต๊ะอาหารตอนนี้มีคู่สามีภรรยานั่งอยู่กันแค่สองคน​ ส่วนอีกคนเดินเข้าห้องไป

หลินนั่งนิ่งแล้วเขี่ยข้าวต้มในชาม​ไปมา ถามว่าหิวไหม…ก็หิ​ว​ แต่ว่ามันดันกินไม่ลง

“มันไม่มีอะไรหรอก​ พี่แค่ปลอบเหมยในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง” ตุลย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าหลินนิ่งเงียบแล้วไม่ยอมตักข้าวกินสักที

“อื้ม​ หลินก็ไม่ได้อะไร” ตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อน​แม้ภายในจะน้อยใจไปไหนต่อไหนแล้ว​ ถึงแค่ในฐานะเพื่อนก็ตาม​ แต่เธอไม่ได้อยากเห็นสามีตัวเองไปยืนกอดกับผู้หญิงคนไหนหรอกนะ

“แต่หลินดูเหมือนมีอะไร” ถึงอีกฝ่ายจะเก็บอาการเก่งแค่ไหน​ แต่ว่าเขาก็ดูออกอยู่ดี​ เวลาเธอมีอะไรในใจมักจะเงียบแบบนี้เสมอ

“ไม่มีจริงๆ​ เฮียกินข้าวเถอะ”

“อื้ม​ หลินเองก็กินสิ”

“ค่ะ” หลินตักข้าวต้มกินแบบเชื่องช้า​ ปรายตามองตุลย์เป็นระยะ​ เธอรู้สึกว่าอีกฝ่ายดูแปลกไป​ ไม่ค่อยพูดคุยหยอกล้อเล่นกับเธอเหมือนก่อน​ เดี๋ยวนี้ถามคำตอบคำ

สุดท้ายก็จบด้วยการเลือกที่จะไม่ถาม​ เพราะไม่อยากแคลงใจ​กัน​ เนื่องจากเธอรักตุลย์มากจนไม่อยากจะมีเรื่องทะเลาะกับเขา

“วันนี้จะออกไปไหนหรือเปล่า”

“ว่าจะออกไปเรียนทำขนมค่ะ”

“ทำขนม?”

“ใช่ค่ะ​ หลินจองคลอสเรียนทำขนมไว้​ เพราะอนาคตอยากจะเปิดร้านเบเกอรีเล็กๆ​ สักร้าน” ตั้งแต่เรียนจบมาเธอก็ยังไม่มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง​

เอาจริงๆ​ ตุลย์เป็นคนบอกไม่ให้หลินทำเอง​ ให้อยู่บ้านเฉยๆ​ แล้วใช้เงินที่เขาให้ก็พอ​ เดือนนึงที่ให้ก็หลักแสนขึ้น​ หรือบางเดือนก็มากกว่านั้น

“แล้วจะไปยังไง”

“…” หลินมองหน้าตุลย์​ แทนที่เขาควรบอกว่าจะไปส่งสิ​ ไม่ใช่มาถามเธอว่าจะไปยังไง

“ว่าไง”

“ถ้าเฮียไม่สะดวก​ หลินก็ว่าจะขับรถไปเอง”

“พอดีเฮียมีนัดกับเพื่อนน่ะ​ อีกพักก็ว่าจะไปแล้ว” วันนี้เขานัดกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนสมัยเรียนไว้​

“งั้นหลินขับรถไปเองได้”

“โอเค”

และบทสนทนา​ก็จบลง​ ฝ่ายตุลย์รีบกินข้าวต้มจนหมดชามแล้วเดินหายเข้าไปในห้องนอน​ หลินลอบถอนหายใจรอบที่นับไม่ถ้วน​ ถ้าไม่ติดว่ารักเขามากมาย​ เธอคงจะไปนานแล้ว​ คงจะไปตั้งแต่อีกฝ่ายเริ่มไม่เหมือนเดิม​ แต่นี่รักเขาเหลือเกิน

ช่วงสายของวัน

หลินเตรียมตัวจะออกไปเรียนทำขนมตามที่นัดหมาย​ ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวขาพ้นหน้าประตูบ้านก็เห็นพี่สาวกับสามีของตัวเองกำลังจะขึ้นรถไปด้วยกัน

“เจ้จะไปไหนเหรอ” หลินเอ่ยทักแล้วเดินไปใกล้ๆ​ เธอมองตุลย์กับเหมยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

“ก็ที่เฮียบอกว่าวันนี้มีนัดกับเพื่อนไง” ตุลย์ตอบ

“แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้เหรอคะ?”

“ก็เพื่อนสมัยเรียน​ เหมยก็คือหนึ่งในนั้น”

“…” เหมยเงียบไม่พูดไม่จา

“ถ้าอย่างนั้นหลินไปด้วยได้มั้ยเฮีย” ถ้าพี่สาวเธอไปได้​ ยังไงเธอก็ต้องไปด้วยได้สิ

“เอาจริงดิหลิน”

“ไม่ได้เหรอคะ”

“เฮียแค่ไปกินข้าวกับเพื่อน”

“แล้วหลินไปด้วยไม่ได้เหรอ”

“ก็ไหนบอกว่าจะไปเรียนทำขนมไง” ตุลย์ใช้สองมือจับไหล่บางของผู้เป็นเมีย​ “เฮียไปส่งหลินดีมั้ย​ แล้วเรียนเสร็จก็โทร.มา​ เดี๋ยวเฮียไปรับ” ไม่ใช่เขาไม่อยากให้ไป​ แต่งานนี้มันมีแต่พวกเพื่อนๆ​ ไม่มีใครเอาแฟนไปสักคน​ เขาไม่อยากเป็นแกะดำ

“เหมยไม่ไปก็ได้​ ตุลย์ไปกับหลินเลย” เหมยเอ่ยขึ้น

“เฮ้ยเหมย​” ตุลย์รั้งเหมยไว้แล้วเผลอจับแขนอีกฝ่ายต่อหน้าหลิน​ เมื่อนึกได้เขาก็ปล่อย​

“ไม่เป็นไรค่ะ​ แค่ไปกินข้าวกับเพื่อนนี่เนอะ​ ไปเถอะ” หลินแยกตัวออกมา​เมื่อพูดจบ​ พยายามข่มใจไม่ให้คิดมาก​ แค่เพื่อนก็แค่เพื่อน​ ตอนนี้เธอไม่อยากเร้าหรืออะไรมากนัก​ เอาไว้ถ้าทนไม่ไหวเมื่อไหร่ก็ค่อยเปิดใจคุยกับเขาแล้วกัน

“ไปด้วยกันก็ได้หลิน” ตุลย์เดินตามหลังมาแล้วคว้าแขนเล็กของหลินไว้​ ดูก็รู้แล้วว่าเธอต้องไม่โอเคแน่นอน​ และเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะต้องแคร์ทำไมในเมื่อไม่ได้รักเธอ​ อาจจะเพราะความสงสารก็ได้มั้ง

“…” หลินมองเหมยที่ตอนนี้ปั้นหน้ายิ้มให้​

“ไปด้วยกันนะหลิน” เหมยทำทีเอ่ยชวนน้องสาว

“เฮียโอเคที่จะให้หลินไปด้วยมั้ยคะ”

“โอเค​ ไปขึ้นรถเถอะ”

“ขอบคุณค่ะ” หลินเดินไปขึ้นรถ​ เธอเลือกนั่งเบาะข้างคนขับ​

ส่วนตุลย์นั่งที่คนขับ​ เหมยนั่งเบาะหลัง

ร้านอาหารชื่อดัง

ภายในร้านเต็มไปด้วยผู้คน​มากหน้าหลายตา​ แต่มีหนึ่ง​โต๊ะที่เป็นวีไอพี​ โซนนี้ค่อนข้างมีความเป็นส่วนตัว​ เหล่าเพื่อนสมัยเรียนพากันมาจนคบหมดทุกคน​ ส่วนมากจะเป็นผู้ชายเสียส่วนใหญ่

ทุกคนพากันนั่งลงแล้วพูดคุยทักทายตามประสา​ มีเพื่อนชายคนหนึ่งที่ตุลย์สนิทมากกว่าใคร​ เขานั่งฝั่งตรงข้ามหลินแล้วเลือกที่จะเอ่ยทักทายเธอเป็นคนแรก

“สวัสดีน้องหลิน” ธีเอ่ยทักทายสาวรุ่นน้อง​ เขาจำหลินได้ดี​ ใบหน้าสวยเป็นเอกลักษณ์​ไม่เคยเปลี่ยนไม่ว่าจะผ่านมาสิบปี

“สวัสดีค่ะพี่ธี” หลินเองก็จำธีได้เช่นกัน​ เพื่อนของสามี​ และคนนี้เป็นคนเดียวที่สนิทกับตุลย์ที่สุด

“เพื่อนนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ไม่คิดจะทัก?” ตุลย์ท้วงขึ้น​ แทนที่จะทักทายเพื่อนก่อน​ แต่ธีกับทักเมียของเพื่อนก่อนเสียอย่างนั้น

“เออ​ คุยกันอยู่บ่อยๆ​ ไม่ต้องทักอะไรมากมายหรอก” ธีตอบกลับแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“เออ​ ว่าแต่น้องคนสวยนี่ใครวะ​” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มถามแล้วชี้นิ้วมาที่หลิน​ เขาไม่ค่อยได้ติดต่อเพื่อนๆ​ เท่าไหร่เลยไม่รู้ข่าวคราวอะไรมากนัก

“…” ตุลย์เงียบ

“…” หลินก็เงียบ​ ฝ่ายชายควรจะตอบไปสิว่าเธอนั้นเป็นเมีย​ ไม่ใช่มาเงียบแบบนี้​

“นี่หลินน้องสาวเราเอง” เป็นเหมยที่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม​

“โฮ​ หน้าตาดีทั้งพี่ทั้งน้อง​ แล้วนี่น้องสาวเหมยมีแฟนยัง?”

“โสดน่ะ​ จีบปะ” ตุลย์โพล่งขึ้น​ ทำเอาหลินหันขวับไปมองเขาทันที​ “สวย​ โสด​ ทำกับข้าวเก่ง” เขายังคงพูดต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“…” หลินไม่รู้ว่าที่ตุลย์พูดไปแบบนั้นตั้งใจจะหยอกเล่นหรือว่ายังไง​ แต่เธอรู้สึกไม่โอเคเอามากๆ​

“งั้นกูจีบนะ” ธีพูดพลางยื่นโทรศัพท์​มือถือมาตรงหน้าหลิน​ “ขอเบอร์หน่อยครับ​ ไอดีไลน์ก็ได้​ เอาไว้จีบ” เขาเองก็หยอกตุลย์กลับบ้าง​ แต่ใครจะรู้ว่าใจนั้นคิด…