ตอนที่ 10

บริเวณชั้นหนึ่งของตึกคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่พากันมายื่นเอกสารเพื่อขอวีซ่า เจณิสตาเดินปรี่ตรงไปยังหน้าตึก มองซ้ายแลขวา แล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่รู้จักรถของท่านประธานหน้าตึง

ครั้นจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรถามรุ่นพี่ที่ไหว้วานให้มาส่งเอกสาร เธอก็พบว่าตัวเองน่าจะรีบร้อนจนลืมมันไว้บนโต๊ะทำงาน

“ดีจริง ๆ”

เมื่อไร้ตัวช่วย สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้จึงมีเพียงคอยชะเง้อคอมองรถยนต์ทุกคันที่แล่นผ่านมา เจณิสตายืนอยู่ครู่ใหญ่ รถยนต์สีขาว ด้านหน้าติดตราโลโก้ตัวบีติดปีกสยายก็โฉบเข้ามาจอดตรงหน้า กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลงครึ่งหนึ่ง มากพอจะทำให้เธอมองเห็นว่าคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยคือคนที่กำลังเฝ้ารอ

“พี่ปิ่นให้เอาเอกสารมาให้ค่ะ ให้วางไว้ที่เบาะหลังเลยไหมคะ”

“ขึ้นรถ”

“คะ?”

คำสั่งทำเอามือที่ยื่นไปหมายจะเปิดประตูหลังพลันชะงักค้าง ตากลมโตเหลือบไปมองคนขับแล้วถามย้ำ

“คุณก้องภพว่าอะไรนะคะ?”

“ผมบอกให้ขึ้นรถ”

คิ้วเข้มขมวดฉับ น้ำเสียงเข้มขึ้น สื่อถึงความหงุดหงิด กระนั้นเจณิสตาก็ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ ทำไมเธอต้องขึ้นรถด้วย ในเมื่อหน้าที่ของเธอคือแค่เอาเอกสารมาส่งให้เขาเท่านั้น

บรี๊น!!

“เร็ว! ตรงนี้จอดรถนานไม่ได้”

ถึงจะไม่อยากอยู่ใกล้คนหน้าบูดแค่ไหน ทว่าเสียงแตรที่ดังติด ๆ กันถึงสามครั้ง และสายตาเร่งเร้าจากคนขับ ก็ทำให้เจณิสตาไม่มีทางเลือก นอกจากวิ่งอ้อมมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ

“งั้นคุณก้องภพวนเข้าลานจอด...”

แล้วเสียงหวานก็หลุบหายไปในลำคอ เมื่อรถยนต์ไม่ได้เลี้ยวซ้ายตามคำที่เธอกำลังจะแนะนำ หากกลับเลี้ยวขวา พาเราทั้งคู่ออกสู่ถนนใหญ่

“คุณก้องภพ! คุณจะพาฉันไปไหน”

“ปิ่นน่าจะบอกคุณแล้วนี่ว่าผมมีประชุมกับลูกค้า”

“ค่ะ บอกแล้ว” แต่ถึงรุ่นพี่จะไม่บอก เจณิสตาก็รู้ตารางงานในวันนี้ของเขาทั้งหมด

“แล้วฉันก็เอาเอกสารมาส่งให้คุณเรียบร้อยแล้วไงคะ เพราะงั้นรบกวนคุณเจ้านายช่วยจอดรถให้ลงหน่อยค่ะ ฉันยังมีเอกสารให้ต้องจัดการต่ออีกเยอะเลย”

เจณิสตาพยายามบังคับเสียงไม่ให้ฟังดูห้วนกระด้างจนเกินไป เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นเจ้านาย

“คุณไม่เห็นเหรอว่ามันเป็นสีขาวแดง”

อีกนัยที่ก้องภพต้องการจะสื่อก็คือตลอดแนวที่รถยนต์กำลังแล่นผ่าน มันเป็นทางเท้าทาขอบสีขาวแดงยาว แปลได้ว่าบริเวณนี้ห้ามจอดรถ ห้ามหยุดรถ ห้ามจอดแช่

“งั้นจอดตรงป้ายรถเมล์นั้นก็ได้ค่ะ”

“ผมต้องขึ้นทางด่วน”

“แล้วคุณจะให้ฉันขึ้นรถมาด้วยทำไมคะเนี่ย”

“นั่นสิ”

ยังจะมานั่นสงนั่นสิกับเธออีก!

เจณิสตาเริ่มเดือดปุด ๆ เพราะถึงเขาจะหันมาทำหน้าฉงนใส่ แต่แววตากลับวาววับเจือขัน บ่งบอกให้รู้ว่าเขาตั้งใจยียวนกวนอารมณ์เธอ

ทว่าจะหนีลงจากรถตอนนี้เธอก็หมดปัญญา เพราะพริบตาเดียวรถยนต์คันหรูก็เบี่ยงเข้าเลนใน ก่อนแล่นขึ้นทางยกระดับ เธอเลยมีสิทธิ์ทำได้แค่นั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แล้วนับหนึ่งถึงพันอยู่ในใจเพื่อสงบสติอารมณ์

ก้องภพเหล่ตามองใบหน้าง้ำงอของพนักงานหน้าใหม่แล้วก็กลั้นขำ จริง ๆ แล้วจะให้แวะจอดรถส่งเธอที่ริมถนนสักเดี๋ยวก็พอทำได้ รถราในตอนนี้ไม่แน่นเท่าไร ทว่าพอเห็นปฏิกิริยาร่ำร่ำจะหนีของเธอ เขาก็นึกมันเขี้ยวขึ้นมาตงิดๆ

แต่ที่ทำไม่ใช่เพราะอยากกลั่นแกล้งเธออย่างเดียว หากหลายวันที่ผ่านมาเขาเห็นเธอวุ่นวายอยู่กับกองเอกสารแทบทั้งวัน ซึ่งแม้นั่นจะเป็นหนึ่งในหน้าที่หลักของเลขาและเธอก็ทำมันออกมาได้ดี แต่ถ้าคิดจะทำงานกับเขาล่ะก็ เก่งแค่งานพวกนั้นมันไม่พอ

ใช้เวลาราวสี่สิบนาที รถยนต์ก็แล่นมาถึงที่หมาย เพียงแค่ลดกระจกลงแล้วแจ้งชื่อคนนัดหมาย พนักงานก็กุลีกุจอวิ่งมายกกรวยสีส้มแสบตาออก แล้วบริการโบกรถให้อย่างกระตือรือร้น

ประธานบริษัทอัลทิเมทมีเดียกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มสุภาพตามสไตล์นักธุรกิจ ก่อนจะเดินตัวปลิวเข้าไปในโชว์รูมรถหรู

ทิ้งให้เลขาจำเป็นอย่างเจณิสตายืนทำหน้าเซ็ง กลอกตาใส่ไล่หลังเจ้านายจอมหน้าตึงอย่างอดไม่ไหว

“เอาแต่ใจ! เผด็จการ!”

เธอบ่นอย่างเหลืออดแล้วหันหน้าเข้าหาตัวรถ ถึงใจจะหงุดหงิดที่ถูกลากตัวมากะทันหัน แต่ด้วยหน้าที่เธอก็จะตั้งใจทำมันให้ออกมาดีที่สุด หลังกวาดสายตาสำรวจตัวเองในกระจกแล้วพบว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี เธอก็รีบสับเท้า เดินตามเจ้านายเข้าไปด้านใน