เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 9
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-10 21:20:44วันต่อมาเจณิสตาตื่นมาทำข้าวต้มไว้ให้น้องสาว ก่อนจะออกไปทำงานพร้อมกับกล่องข้าวและแก้วเก็บความเย็นคู่ใจใบเดิมตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า
บรรยากาศในการทำงานวันนี้ไม่ค่อยต่างไปจากเมื่อวานเท่าไรนัก หลังจากเธอเข้าไปแจ้งตารางงานของวันนี้ให้เจ้านายหน้าบูดฟัง เสิร์ฟกาแฟและของว่าง เวลาที่เหลือในช่วงเช้าก็หมดไปกับจัดระเบียนงานที่เลขาคนเก่าทำเอาไว้
ซึ่งบอกได้คำเดียวว่า...เละเทะมาก!!
เจณิสตาแทบจะใช้โควตาสบถคำหยาบทั้งหมดในชีวิต หากเธอเป็นนายจ้าง บอกเลยว่าต่อให้หล่อนไม่ปิดประตูแล้วกระโจนใส่หวังใช้เต้าไต่ เธอก็คงให้ซองขาวพร้อมบอกว่า ‘พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานแล้วนะ’ อยู่ดี
หญิงสาวนั่งแยกเอกสารจนลืมเวลา กว่าจะรู้ว่าถึงเวลาพักเที่ยงก็ตอนรุ่นพี่เดินมาเรียกถึงโต๊ะ
“เที่ยงแล้วนะน้องเขม ปะ ไปกินข้าวกันนน”
“อ่า วันนี้ หนูห่อข้าวมาค่ะ”
คนสวมรอยเลือกแทนตัวว่า ‘หนู’ เพื่อป้องกันการเผลอหลุดปากพูดชื่อของตัวเอง พร้อมกันนั้นก็ยกกล่องข้าวขึ้นโชว์พี่ ๆ
“หูย สมัยนี้ยังมีคนห่อข้าวมากินอีก ขยันมากกก”
“นั่นสิ แบบนี้ไม่ต้องตื่นมาทำตั้งแต่เช้าเลยเหรอ”
“เก่งมากเลยอะ”
กลุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านหลังพี่แพทต่างทำหน้าตื่นเต้น เจณิสตายิ้มรับคำแซวและชม
“ก็เช้าอยู่ค่ะ แต่ทำไงได้ล่ะคะ เงินเดือนยังไม่ออกก็เลยต้องประหยัดเงินไปก่อน”
คนขยันเอ่ยอ้างแล้วยิ้มน้อย ๆ ทั้งที่ความจริงแล้วเธอก็แค่ปรารถนาจะนั่งกินข้าวเที่ยงคนเดียว รวมถึงไม่อยากทิ้งร่องรอยของตัวตนที่แท้จริงให้คนอื่นจับสังเกตได้ทีหลังด้วยว่า ‘เขมิกา’ ที่มาทำงานในช่วงแรก แตกต่างจาก ‘เขมิกา’ ที่มาทำงานหลังจากนั้นอย่างไร
หากไม่นึกเลยว่าพอเธอตอบออกไปแบบนั้น นอกจากจะได้รับแววตาเอ็นดูระคนทึ่ง ไม่มีใครดูแคลนที่เธอทำตัวแปลกแยกจากคนอื่น ขากลับจากมื้อเที่ยง พี่ ๆ ยังซื้อขนมมาฝากเธอถุงใหญ่ พร้อมกับชานมไข่มุกเจ้าดังอีกหนึ่งแก้ว
ตกบ่ายทุกคนดูจะวุ่นวายกับงานมากขึ้น รัวนิ้วพิมพ์เอกสารกันจ้าละหวั่น แว่ว ๆ มาว่าจะมีการประชุมงานกับลูกค้า
“น้องเขมจ๋า”
“...”
คราแรกที่ได้ยินเสียงเรียก เจณิสตาไม่หือไม่อือ ครั้นพอนึกขึ้นได้ว่าตนมาอยู่ที่นี่ในนามของใคร เธอก็รีบเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารที่กำลังพยายามจัดเรียงวันที่ แล้วแยกประเภทเพราะเลขาคนเก่าเล่นเอาทุกอย่างยัดรวมกันสะเปะสะปะ
“ขาพี่ปิ่น”
“เอ่อ ว่างอยู่ไหมจ๊ะ?”
“ว่างค่ะว่าง พี่ปิ่นมีอะไรจะให้หนูช่วยคะ?”
“นิดหน่อยจ้ะ พี่จะวานให้น้องเขมเอาอันนี้ลงไปส่งให้พี่ก้องที่หน้าตึกตอนนี้หน่อย พอดีพี่มีประชุมลูกค้าทางซูมตอนบ่ายสอง ถ้าลงไปเอง กลัวกลับขึ้นมาไม่ทันประชุมน่ะ”
“อ้อ ได้เลยค่ะ แฟ้มพวกนี้ทั้งหมดเลยใช่ไหมคะ?”
“ใช่จ้ะ พี่ฝากหน่อยนะน้องเขม”
“ไม่มีปัญหาค่ะ เดี๋ยวหนูจัดการให้”
“ขอบคุณน้าา”
รุ่นพี่ส่งยิ้มมาให้ก็หมุนตัวเดินไป แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หมุนตัวกลับมา เผยอปากเหมือนอยากจะพูดอะไรต่อ ทว่าโทรศัพท์ในมือดันดังขึ้นเสียงก่อน
“อุ้ย” เจ้าตัวอุทานแล้วรีบยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู
“ค่ะคุณนัท คะ? เดี๋ยวนี้เลยเหรอคะ”
รุ่นพี่มีสีหน้าเลิ่กลัก หันมาสบตากับเธอที่จ้องเพื่อรอฟังว่ารุ่นพี่มีอะไรจะสั่งเพิ่มเติม ริมฝีปากสีพีชก็ขยับพูดโดยไร้เสียง
‘เดี๋ยวพี่ให้แพทไลน์บอก’
เพราะเห็นว่าอีกฝั่งยังไม่วางสาย เจณิสตาเลยใช้วิธีพยักหน้าบอกว่ารับรู้ อีกฝ่ายยิ้มแฉ่งทันที
‘ขอบใจน้า’
จากนั้นกิติมาก็หันไปคุยกับปลายสายต่อ
“ได้ค่ะได้ ปิ่นจะรีบไปสแตนด์บายรอเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”
เสียงใส ๆ แผ่วลงเมื่อเจ้าตัวรีบจ้ำ กลับไปยังโต๊ะของตัวเอง ส่วนเจณิสตาหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมากอดแนบอก แล้วก้าวยาว ๆ ตรงไปกดลิฟต์
“เอ้า ลืมหยิบแมส”
หญิงสาวทำหน้าเซ็งตอนเห็นเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกในลิฟต์ แต่ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ลงไปส่งเอกสารแค่แป็บเดียว
บทล่าสุด
หวงรักเลขาจำเป็น ตอนที่ 33
เพราะไม่อยากให้กลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต เจณิสตาจึงบอกไปตามตรงว่าเธอแค่ปวดท้องรอบเดือน และขอรับเพียงยาลดปวดก็พอซึ่งแม้คุณหมอจะสั่งจ่ายยาให้ แต่ไม่วายแนะนำกึ่งเกลี่ยกล่อมว่าหากมีอาการปวดรุนแรงจนส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันแบบนี้มาตลอด ควรเข้ารับการตรวจภายในอีกครั้งอย่างละเอียดเจณิสตาพนมมือไหว้ ขอบคุณคุณหมอยังสาวเมื่อการตรวจเสร็จสิ้น พลันเธอก็ชะงัก แววตาล่อกแล่ก อย่างควบคุมไม่อยู่เมื่อสบเข้ากับสายตาดุ ๆ ของเจ้านายที่นั่งกอดอก ทำหน้าบูดอยู่หน้าห้องฉุกเฉินแถมสีหน้าเขาดูจะถมึงทึงขึ้นด้วย เมื่อเห็นว่าเธอเดินออกจากห้องฉุกเฉินมาด้วยสองขาของตัวเอง ปราศจากรถเข็น“เอ่อ...”“รถเข็นไปไหน”น้ำเสียงเข้มงวดแทบลอยมากระแทกหน้า เจณิสตาพยายามใช้รอยยิ้มลดทอนความขุ่นเคืองของเจ้านาย“คือฉันไม่ปวดท้อง ไม่ปวดหัวแล้วก็เลยคืนรถเข็น เผื่อมีคนอื่นที่เขาจำเป็นต้องใช้มากกว่าน่ะค่ะ”“แล้วใครบอกว่าเธอไม่จำเป็นต้องใช้”เธอนี่แหละบอก!แต่เพราะไม่อยากให้เจ้านายเรียกหาเจ้ารถเข็นนั้นกลับมา เจณิสตาจึงเลือกไม่ตอบแล้วเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น“แล้วคุณก้องล่ะคะ คุณหมอว่ายังไงบ้าง เรื่อง เอ่อ... จมูก”“หนัก ปวดไปครึ่งหน้า เลือดเพิ
หวงรักเลขาจำเป็น ตอนที่ 32
เนื่องจากทั้งไม่สบายตัวจากอาการปวดที่รุมเร้า และไม่สบายใจกับบรรยากาศภายในห้องโดยสารที่เงียบเฉียบ ไร้บทสนทนาจนรู้สึกอึดอัด เจณิสตาจึงแสร้งทำเป็นนอนหลับตาแต่แล้วลมเย็นที่เป่าเข้าหน้าก็ดันทำให้เธอผล็อยหลับไปจริง ๆ กว่าจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกที ก็ตอนรับรู้ได้ถึงแรงสะบัดของเข็มขัดนิรภัย“อื้อ”หญิงสาวสะดุ้งตกใจ และเพราะยังไม่ตื่นดี มือจึงคว้าหมับที่สายเข็มขัดนิรภัย ขณะที่อีกมือก็ยื่นไปหาเงาดำที่คร่อมอยู่เหนือร่าง โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำนั้นจะกลายเป็นการล่วงเกินเจ้านายในเวลาต่อมาเพี้ยะ!หือ? เสียงอะไรแล้วทำไมสันมือเธอถึงได้เจ็บ ๆ ตึง ๆเจณิสตาขมวดคิ้ว กระพริบตาถี่ ๆ ชั่วอึดใจดวงตาก็เปลี่ยนเป็นเบิกโตเมื่อภาพตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นฉิบหายแล้ว!ความแดงที่ปลายจมูกบอกให้รู้โดยไม่ต้องถามว่าเมื่อครู่สันมือของเธอปะทะเข้ากับส่วนไหนของเจ้านาย และยิ่งไปกว่านั้น ...“คะ...คุณก้องภพ เอ่อ ในรถมีทิชชูไหมคะ?”“...” แม้จะยังงุนงงกับคำถาม หากเจ้าของรถก็พยักพเยิดหน้า ใช้สายตาชี้แทนคำตอบเจณิสตากระวีกระวาดดึงทิชชูออกจากซองที่ซ่อนอยู่ในช่องเก็บของคอนโซลรถด้านหน้า ช้อนสายตามองเจ้านายแวบหนึ่งแล้วอ้อมแอ้มเสีย
หวงรักเลขาจำเป็น ตอนที่ 31
“คงงั้นค่ะ น้องหน้าซีดมาก แล้วปิ่นก็ได้ยินน้องบ่น ๆ ว่าปวดหัว ที่เดินมารถก็เพราะมาหายาให้น้อง แต่ไม่มี”“แล้วทำไมไม่มี!”“แล้วทำไมต้องเสียงดังใส่ปิ่นด้วยล่ะเนี่ย!”กิติมาแกล้งท้วง เธอกลั้นยิ้มแทบตายตอนเห็นก้องภพหลุดหน้าเหวอ“ก็...ก็มันเป็นยาขั้นพื้นฐานที่ปิ่นมีติดตัวตลอดนี่”“ก็ใช่ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วไงคะ”“งั้นก็ออกไปซื้อสิ ให้ใครไปก็ได้”“แล้วพี่ก้องจะให้ใครไปล่ะคะ หันไปดูสิ ตอนนี้มีใครว่างที่ไหน แม้แต่ตัวปิ่นเองเดี๋ยวก็ต้องไปรอรับเครื่องเสียงแล้วเนี่ย”กิติมาแจ้งเหตุผลเสียงอ่อน ชำเลืองมองคนยืนทำหน้าเครียดแวบหนึ่งก็แสร้งทำเอาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองแล้วทำหน้าตกใจ“อุ้ย พูดถึงก็มาเลย ปิ่นต้องไปทำงานต่อแล้ว ไงถ้าพี่ก้องเห็นใครว่างอยู่ก็ฝากจัดการบอกให้เขาไปซื้อยาให้ทีนะคะ อ้อ แล้วเร็ว ๆ หน่อยก็ดีนะ คือน้องเขมเขา...หนักอยู่”กิติมาทำหน้าจริงจังส่งท้าย ก่อนจะปลีกตัวกลับไปหาทีมที่ตอนนี้เริ่มทยอยนำลูกโป่งขึ้นล้อมเสาและซุ้มทางเข้า โดยไม่สนใจว่าคนข้างหลังจะหน้าบูดบึ้ง มองเธอด้วยแววตาขุ่นขวางแค่ไหนแล้วดูนะ ถ้าอุตส่าห์บอกใบ้ เปิดทางให้ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่ออีก เธอจะดึงตัวน้องมาทำงานด
หวงรักเลขาจำเป็น ตอนที่ 30
"แล้วถามจริง ๆ นะคะ หน้าฉันดูเหมือนคนอยากกระโจนใส่คุณก้องตลอดเวลาเหรอคะ?”“เหมือน หน้าคุณมันฟ้องมากว่าถ้ามีไม้หน้าสามอยู่แถวนั้น คุณกระโจนใส่ผมแน่”เจณิสตาถึงกับหลุดหัวเราะร่า ไม่คิดปฏิเสธ เพราะตอนนั้นในใจเธอก็แอบคิดแบบนั้นจริง ๆส่วนตอนนี้ ...หากตัดเรื่องที่เขาพูดจาไม่เข้าหูเพราะตั้งแง่กับเธอตั้งแต่วันแรก และชอบพูดจากวนโอ๊ยจนอยากทุบหลังในบางครั้ง เธอว่าเขาก็ไม่ได้เป็นเจ้านายที่แย่อาจจะดุบ้างในเวลางาน แต่มันเกิดจากความต้องการให้งานออกมาดีที่สุด ตรงตามโจทย์ที่ลูกค้าบรีฟไว้ที่สุด และที่สำคัญเขาไม่ใช่เจ้านายประเภทถนัดแต่ชี้นิ้วสั่งงานไปวัน ๆ เขามีความรู้ความสามารถ คิดและมองอย่างนักธุรกิจกระนั้นเขาก็ยังปฏิบัติต่อคนที่มีตำแหน่งต่ำกว่าอย่างสุภาพ เปิดใจรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น และมันจะมีผู้บริหารระดับสูงสักกี่คนที่กล้าลงไปช่วยทีมงานแบกเสาเต็นท์จนเสื้อเปรอะเปื้อนมาวันนี้เธอเลยไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมทุกคนในบริษัท รวมถึงทีมสถานที่ถึงพร้อมใจให้ความเคารพ และบอกว่าเขาคือเจ้านายในฝันแล้วเจณิสตาก็สะดุ้ง หลุดจากห้วงความคิดเมื่อแก้วในมือถูกดึงออกไป ก่อนที่เขาจะรินไวน์ให้เธอเพิ่ม“พอแล้วค่ะ”เธอรีบ
หวงรักเลขาจำเป็น ตอนที่ 29
“ทำไมถึงอยากมาทำงานที่นี่”“นี่คุณก้องภพคิดจะสัมภาษณ์งานรอบสองเหรอคะ?”“ก็แค่อยากรู้ แล้วนี่ก็หมดเวลางานแล้ว เลิกเรียกผมเต็มยศแบบนั้นเถอะ”“ถ้าไม่ให้เรียกว่าคุณก้องภพ แล้วจะให้เรียกว่าอะไรคะ ลุงก้อง?”คิ้วเข้มพลันกระตุกยิก ๆ อายุเขาเพิ่งก้าวผ่านเลข 3 มาไม่กี่ปีนะ แถมหน้าก็ยังไร้ริ้วรอย เอาอะไรมาลุง!ก้องภพถลึงตาใส่เลขาที่นั่งทำหน้าตาใสซื่อราวกับเมื่อครู่ไม่ได้หลอกด่าใคร“มีใครเคยบอกไหมว่าคุณนี่ปากร้ายเอาเรื่อง”“ก็...เยอะอยู่ค่ะ”เจณิสตาพยักหน้ายิ้ม ๆ ส่วนสาเหตุที่เธอใช้คำว่า ‘ลุง’ ไม่ใช่เพราะเขาหน้าแก่ แต่เป็นเพราะเขามีนิสัยบางอย่างคล้ายกับลุงข้างบ้านเธอไม่มีผิด“เขมิกา”อุ้ย! มีคนเริ่มไม่พอใจแล้ว หญิงสาวรีบเก็บรอยยิ้มขัน“ค่า ๆ งั้นเรียกคุณก้องแทน ดีไหมคะ?”“หึ” ก้องภพแค่นหัวเราะ พยักหน้ารับหากไม่วายส่งสายตาคาดโทษ“แล้วตกลงทำไมถึงอยากมาทำงานที่นี่” “จริง ๆ ตอนแรกก็ไม่คิดจะมาหรอกค่ะ”“โอเค งั้นพรุ่งนี้ไปลาออกเลยไหม เดี๋ยวโทรบอกดิเรกให้”“เดี๋ยวสิคะ! ฉันยังพูดไม่จบเลย”หญิงสาวค้อนใส่อย่างลืมตัว“ตอนแรกค่ะ แค่ตอนแรก ก็แบบ...ถ้าให้พูดตรง ๆ เลยก็กลัวค่ะ ฉันกลัวปรับตัวไม่ได้ การเปลี่ยนงา
หวงรักเลขาจำเป็น ตอนที่ 28
“...”“...”ปฏิกิริยานั้นพลอยทำเจณิสตาชะงักตาม และเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาอาจไม่ชอบที่เธอถือวิสาสะทำอะไรตามอำเภอใจ เธอก็ตาโต ลนลานเก็บไม้เก็บมือแล้วผละออกห่าง“ขอโทษค่ะ”ริมฝีปากหยักลึกเดี๋ยวเม้มเดี๋ยวคลาย ครู่หนึ่งก็เผยอขึ้น เจณิสตารีบหดคอ เตรียมใจรับคำดุ“นี่”“คะ...คะ?”“ทีหลังอย่าไปเช็ดหน้าใครแบบนี้ ถ้าไม่อยากมีปัญหากับแฟน”“แฟน?”เจณิสตาทวนคำเสียงสูง งุนงงอยู่ชั่วอึดใจก็หลุดยิ้มขำกับคำเตือนนั่น“ขอบคุณค่ะ เอาไว้ฉันมีแฟนเมื่อไร ฉันจะระวังแล้วกันค่ะ”จบคำหญิงสาวก็หมุนตัวไปบริการปิดท้ายรถให้ ทำให้เธอไม่มีโอกาสเห็นเลยว่าหลังพูดออกไป มุมปากของใครบางคนโค้งตัวสูงนานหลายวินาทีทีเดียวกลับมาถึงที่พักเจณิสตาก็ตรงดิ่งมาอาบน้ำก่อนเป็นอันดับแรก กระทั่งสบายตัวก็ลากกระเป๋าออกมาจัดจากข้อความที่คุยกับพัดชา ทีมอีเว้นท์ที่เหลือจะมาถึงช่วงเที่ยง และเธอจะได้ย้ายไปพักรวมกับพี่ ๆ ในทีม อาจไม่สะดวกสบายและมีวิวสวยเท่ากับวิลล่าหลังนี้ แต่ก็คงสนุกและรู้สึกผ่อนคลายกว่าอยู่ที่นี่มือเรียวหยิบชุดที่จะใส่ในวันพรุ่งนี้ออกมาแขวน แล้วย้ายชุดที่ยังไม่ใส่ไปอยู่ฝั่งเดียวกัน ส่วนตัวไหนที่ใช้งานแล้ว เธอแยกมันใส่ถุงพลาสต
บางทีคุณอาจจะชอบ
ภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก
ซ่งจิ้น50.7K viewsชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน92.4K viewsสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา360.2K viewsเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์85.6K viewsดอกไม้ในมืออัคคี
พริมริน241 viewsพ่ายรักคุณผู้ใหญ่บ้าน
rossu68 viewsคนที่ไม่คู่ควร(รัก)
หวานใจเธอ42 viewsหม่ามี้บอกหนูว่าป๊ะป๋าไปสวรรค์แล้วค่ะ
มาตานานา พิธุ2.3K views
