บทที่ 11 เหตุผล

บทที่ 11 เหตุผล

@คาเฟ่XXX

ทันทีที่รถลัมโบร์กีนีสีทองแล่นเข้ามาจอดที่หน้าค่าเฟ่XXX ทำให้ดึงความสนใจจากคนที่ผ่านไปผ่านมาและคนที่อยู่ในคาเฟ่เป็นอย่างมาก ทุกสายตาที่มองรถซูเปอร์คาร์สุดหรูราคาแพงต่างก็อยากรู้ว่าเป็นรถของใคร เพราะไม่มีสายตาคู่ไหนสามารถมองทะลุผ่านกระจกทึบที่ถูกออกแบบมาเป็นพิเศษได้ ทำให้ไม่เห็นคนที่อยู่ภายในรถ 'ถ้าคนขับหล่อเหมือนรถคงจะเป็นอะไรที่เพอร์เฟกต์สุดๆ คุณค่าที่คุณคู่ควร' เสียงคนที่อยู่ในร้านคุยกันไม่หยุดตั้งแต่รถหรูขับเข้ามาจอดที่หน้าร้าน

ไม่นานเจ้าของรถก็เปิดประตูเดินลงมา พร้อมกับเสียงฮือฮาของคนที่อยู่รอบๆบริเวณคาเฟ่ ฉันถึงกับต้องเบิกตากว้างเพราะคนที่เดินลงมาจากรถคือพี่เรย์เดน ตอนนี้พี่เขาโดนเด่นมาก ยิ่งใส่แว่นดำยิ่งทำให้ออราความหล่อของพี่เขาโดนเด่นขึ้นไปอีก ทุกคนต่างส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดกันไม่หยุด พร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไว้ยังกับเป็นดารา ทว่ามาเฟียหนุ่มกลับบอกว่าถ้าใครถ่ายจะฟ้องเพราะละเมิดความเป็นส่วนตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต ทำให้ทุกคนยกโทรศัพท์ลงแทบไม่ทัน ตอนนี้พี่เขากำลังเดินมุ่งตรงเข้ามาในคาเฟ่

ฉันอยากจะหายตัวหนีให้ได้ตอนนี้เลย จะทำยังไงดีเนี่ยเจนนิส พอเรย์เดนเดินมาที่โต๊ะของเจนนิส เด็กสาวรีบยกมือขึ้นไหว้ทันที

"สวัสดีค่ะอาจารย์" ท่าทางของเจนนิสทำให้มาเฟียหนุ่มต้องขมวดคิ้วขึ้นด้วยความงุนงง เพราะเจอกันปกติเธอไม่เคยไหว้ทักทายเขาแบบนี้

"เป็นอะไร" เรย์เดนเอ่ยถามขึ้นเพราะท่าทางเธอตอนนี้ไม่ปกติเอามากๆ

"อาจารย์มากินไอติมเหรอคะ?"

"..."

"กลับบ้าน ฉันไม่มีเวลามาเล่นตอบคำถามกับเธอนะ" เรย์เดนเอ่ยอย่างรำคาญในท่าทีของเธอ คำพูดของเขาทำให้เจนนิสหันซ้ายหันขวามองรอบๆภายในร้าน ตอนนี้ทั้งสายตามดแดง และกลุ่มแพรวามองมาที่เธอด้วยแววตาที่กำลังสงสัยอย่างหนัก

"คุณพ่อที่เจนนิสบอกว่าจะมารับ คืออาจารย์เรย์เดนเหรอ อย่าบอกนะว่าอาจารย์คือพ่อของเจนนิส" มดแดงอุทานขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นมาปิดปากด้วยอาการคาดไม่ถึง

"คุณพ่อ?" เรย์เดนพูดพร้อมกับทำหน้าตั้งคำถามด้วยความสงสัย เจนนิสได้แต่ก้มหน้างุด ความลับที่เธอไม่อยากบอกใครกำลังจะถูกเปิดเผย

"อาจารย์ไม่ใช่พ่อของเจนนิสหรอกเหรอคะ?" มดแดงถามขึ้น

"กลับ" เรย์เดนไม่ตอบคำถามเขาหันไปพูดเสียงเข้มกับคนที่กำลังก้มหน้าอยู่

"มดแดงเรากลับก่อนนะ เดี๋ยวเราเล่าให้ฟังนะ" เจนนิสหันไปลาเพื่อน มดแดงจึงพยักหน้าให้อย่างเข้าใจ เพราะถึงในหัวเธอจะมีคำถามมากมายเต็มไปหมด แต่ก็ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล ถ้าเพื่อนไม่สะดวกใจเล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟังเธอก็พร้อมที่จะเข้าใจอยู่แล้ว ทุกคนย่อมมีพื้นที่ของตัวเองถึงแม้จะสนิทกันแค่ไหนก็ตามเราต้องเคารพในพื้นที่นั้นของเพื่อน ไม่เข้าไปก้าวก่ายจนทำให้ความสัมพันธ์ดูอึดอัดมากเกินไป

พอลาเพื่อนเสร็จเจนนิสและเรย์เดนจึงเดินออกจากร้านไปที่รถพร้อมกัน แพรวาที่เห็นแบบนั้นได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความไม่พอใจ ถึงเธอจะไม่รู้ว่าทั้งสองคนเป็นอะไรกัน แต่การที่เห็นคนที่เธอชอบมากๆดูสนิทสนมกันกับคนที่เธอไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น มันทำให้ไฟริษยาในใจลุกโชนขึ้นอย่างหนัก จนทำให้แพรวาคิดจะทำอะไรบางอย่าง

"พี่เรย์เดนไม่จำเป็นต้องลงมาจากรถก็ได้นะคะ เจนนิสเดินมาหาที่รถเองก็ได้ วันนี้ที่ร้านส่วนใหญ่มีแต่นักศึกษาที่สาขาของเจนนิส ทุกคนคงมีคำถามไม่น้อยที่เห็นเจนนิสไปกับพี่เรย์เดนแบบนี้" ทันทีที่ขึ้นรถเด็กสาวก็พูดขึ้นทันที

"นี่นะเหรอเหตุผลที่ไม่อยากตกเป็นเป้าสายตา"

"ก็เจนนิสไม่รู้จะว่าบอกคนอื่นยังไงนิคะ"

"ก็บอกไปว่าเป็นพี่ชาย เป็นญาติ อะไรก็ว่าไป จะคิดอะไรให้เยอะแยะ หรือว่าเธออยากเป็นอย่างอื่นนอกเหนือจากที่ฉันพูดมา" ประโยคหลังเรย์เดนพูดด้วยแววตาเจ้าเล่ห์สุดๆ

"เจนนิสลืมคิดไปเลยค่ะ" พอเด็กสาวนึกได้ก็พูดขึ้นมาด้วยแววตาเป็นประกายโดยที่เธอไม่ได้สนใจประโยคหลังที่เรย์เดนพูด

"หึ...ลืมคิด...หรือคิดไม่ได้"

ชิ...ว่าล่ะคนอย่างพี่เรย์เดนไม่เคยจะพูดดีๆเป็นกับเขาหรอก เจนนิสไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป นอกจากพูดในใจ…

"หิวไหม?"

"เจนนิสเพิ่งกินไอติมมา ยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ค่ะ"

"ถ้างั้นก็กลับ ฉันจะไม่แวะที่ไหน"

"ค่ะ"

หลังจากนั้นบรรยากาศภายในรถก็มีแต่ความเงียบสงัด เพราะฉันกับพี่เรย์เดนก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก

@เพนต์เฮาส์เรย์เดน

ครืดดด~ ครืดดด~

- MARFIX CALLING -

"มีอะไร"

"ว่างป่ะ มาดื่มเป็นเพื่อนหน่อย ที่คลับกู"

"กูไม่ว่าง...ทำไมไม่ไปชวนเพื่อนมึง"

"ตอนนี้ทุกคนอยู่ต่างประเทศหมด มีแต่ไอ้ทอร์ชที่อยู่ไทย แต่ติดเมียชิบหาย ตั้งแต่มีเมียชวนไปไหนก็ไม่เคยว่าง"

"ถ้างั้นมึงก็หาเมีย จะได้ไม่เป็นภาระของคนอื่น" ว่าจบเรย์เดนก็ตัดสายทันที เพราะไม่อยากเสียเวลาคุยกับรุ่นน้องที่อายุห่างกันแค่ปีเดียว ไปดื่มด้วยทีไร ถ้ามันเจอเหยื่อที่ใช่ หายหัวทันที น่ารำคาญชิบหาย

"นายครับ ท่าเรือที่ฮ่องกงมีปัญหา"

"มีปัญหาอะไร?"

"เจ้าสัวอดิศวรต้องการใช้ท่าเรือเราขนส่งยาเสพติดครับ แต่คิระไม่ให้ผ่าน มันเลยมีปัญหา ตอนนี้คิระรับหน้าอยู่ครับ นายจะลงมือเองไหมหรือจะให้พวกผมจัดการ"

"พวกมึงจัดการไปก่อน กูมีอย่างอื่นต้องทำ"

"ครับ"

ถึงเรย์เดนจะมีอำนาจมากแค่ไหน แต่เรื่องที่ผิดกฎหมายเขาไม่อยากยุ่งถ้าไม่จำเป็นจริงๆ สินค้าที่ส่งผ่านท่าเรือเขาส่วนใหญ่จะเป็นสินค้าที่ถูกกฎหมาย มาเฟียหนุ่มจะให้คนของตัวเองตรวจเข้มตลอด และคนที่มาใช้ท่าเรือเขาต้องทำตามกฎของเขา ถ้าใครฝ่าฝืนจุดจบคือลงหลุมไปคุยกับยมบาลเท่านั้น

…

วันต่อมา

วันนี้เจนนิสค่อนข้างตื่นสาย เพราะเป็นวันหยุดเธอไม่ต้องไปเรียนบวกกับเมื่อคืนเธอดูซีรีส์จนถึงตีสอง

"ทำไมวันนี้ไม่เห็นพี่เรย์เดนเลย วันหยุดนี่นาหายไปไหนนะ" เด็กสาวเอ่ยพึมพำเมื่อออกมาจากห้องนอนแล้วไม่พบมาเฟียหนุ่ม ดูเงียบแปลกๆ เพราะโดยปกติเธอมั้งจะเห็นเขานั่งอยู่ที่โซฟา จึงเดินไปเปิดตู้เย็นหาอะไรกิน ทว่าพบแต่ความว่างเปล่า มีเพียงน้ำเปล่าและเครื่องดื่มของมึนเมานิดหน่อย

"ลืมไปเลยว่าของหมดแล้ว ไปซื้อของที่ห้างดีกว่า อืม...จะไปยังไงดีล่ะ" เจนนิสนึกอยู่สักพักก็หยิบโทรศัพท์กดเข้าแอปพลิเคชันไลน์

LINE

Jennis : พี่เรย์เดนคะ วันนี้เจนนิสขออนุญาตไปซื้อของที่ห้างนะคะ

Jennis : ส่งสติกเกอร์

ส่งข้อความไปไม่นานพี่เรย์เดนก็ตอบข้อความกลับมา

Rayden : รออยู่ที่เพนต์เฮาส์ ฉันจะพาไป อีกไม่เกินสิบนาทีฉันก็จะถึงแล้ว

"ว้า...ไม่เคยได้ไปไหนเองสักครั้งเลย อยากไปหัดขับรถแล้วอ่ะ จะขอให้คุณพ่อคุณแม่ซื้อรถให้ ฉันจะได้ไปไหนมาไหนเองได้สะดวก โดยไม่ต้องพึ่งใคร" เด็กสาวได้แต่บ่นพึมพำออกมาหลังอ่านข้อความของเรย์เดน บางทีเธอก็อยากมีเวลาเป็นของตัวเองบ้าง