บทที่ 12 ไม่ชอบเด็ก

บทที่ 12 ไม่ชอบเด็ก

สองวันต่อมา

ครืดดด~ ครืดดด~

- MOM CALLING -

(Hi Darling) สวัสดีที่รัก

พอมาเฟียหนุ่มได้ยินเสียงผู้เป็นแม่ผ่านทางโทรศัพท์ เขาถอนหายใจออกมาทันที เพราะถ้าผู้เป็นแม่ไม่มีเรื่องอยากให้ทำก็คงไม่โทรมาหา

(แม่โทรมาหาถึงกับต้องถอนหายใจใส่เลยเหรอ นี่แม่นะ)

"เปล่าครับ ที่ผมถอนหายใจเพราะกำลังคิดเรื่องงาน แม่โทรมาได้จังหวะพอดี"

(จะให้แม่เชื่อแบบนั้นเหรอ)

"แม่มีอะไรครับ" มาเฟียหนุ่มขี้เกียจฟังแม่บ่น จึงเปลี่ยนเรื่องคุย

(น้องเป็นยังไงบ้าง เรย์เดนรังแกน้องหรือเปล่า)

"เธอสบายดีครับ ผมไม่กล้ารังแกเด็กของคุณแม่หรอกครับ"

(ไม่ต้องมาประชดแม่เลยนะ หนูเจนนิสเป็นเด็กน่ารัก แม่ชอบน้องมาก ถ้าได้มาเป็นลูกสาวอีกคนก็คงจะดี)

"ต้องการอะไรครับ"

ที่เรย์เดนถามผู้เป็นแม่ เพราะเขาเข้าใจในความหมายที่ผู้เป็นแม่ต้องการจะสื่อ คำว่าลูกสาวอีกคน ถ้าจะให้พูดตรงๆ ก็อยากได้เธอมาเป็นลูกสะใภ้นั่นแหละ

(ก็ต้องการตามที่พูดนั่นแหละ แล้วเรย์เดนให้แม่ได้หรือเปล่าล่ะ)

"ผมไม่ชอบเด็ก ชัดเจนนะครับ"

(หึ...แม่จะคอยดูแล้วกัน)

"เข้าเรื่องเถอะครับ" เรย์เดนพูดตัดบทไปดื้อๆเพราะไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระจากผู้เป็นแม่

(ตอนนี้อีธานกำลังตามสืบที่อยู่ใหม่ของเจนนิสและครอบครัว อีกไม่นานมันคงรู้ว่าน้องและครอบครัวอยู่ที่ไหน แม่อยากให้ทางเรย์เดนเตรียมรับมือและไม่ประมาท เพราะเป้าหมายของอีธานคือเจนนิส ส่วนพ่อแม่ของน้องมันต้องการตัวเพื่อเอาไว้เป็นเครื่องต่อรองกับน้องให้ไปอยู่กับมัน)

ที่ไลลารู้ชื่อของอีธาน เพราะผู้เป็นสามีหรือพ่อของเรย์เดนก็สืบประวัติอีธานเหมือนกัน ตามข้อคิดเชิงปรัชญาจากซุนวูที่ว่ารู้เขา รู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง

"ผมไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงอยากได้เธอมากขนาดนั้น"

(คนอย่างอีธานถ้าได้ถูกใจใคร มันต้องได้เท่านั้น และมันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองในสิ่งที่ต้องการ คนบ้าอำนาจก็แบบนี้แหละ)

"ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องบอกเธอ ถ้าทุกคนไม่อยากบอกไม่เป็นไรครับ ผมจะเป็นคนบอกเธอเอง"

(เรย์เดนแม่…)

"ถ้างั้นผมจะส่งเธอกลับเยอรมัน"

เรย์เดนไม่ปล่อยให้ผู้เป็นแม่ได้พูดจบประโยค เพราะรู้ว่าผู้เป็นแม่จะพูดอะไร จะปิดบังเธอไปทำไมในเมื่อก็ต้องบอกเธออยู่ดี รู้ช้ารู้เร็วยังไงก็ต้องรู้อยู่ดี

(ต้อนแม่ให้จนมุมจนได้นะ ตามใจลูกแล้วกัน ฝากดูแลน้องด้วยนะ แล้วก็ดูแลตัวเองด้วยอย่าประมาท)

"ครับ"

@มหาวิทยาลัยออสเวิร์ด

"คนที่ดูซื่อๆใสๆเนี่ยแรดเงียบทุกรายเลยแกว่าไหม คนพวกนี้มักจะใช้เต้าไต่มากกว่าใช้สมองเพื่อให้ตัวเองสุขสบาย" แพรวาหันไปพูดกับเพื่อนทว่าหางตาเธอเหลือบมองไปที่เจนนิส เพราะตอนนี้คนที่อยู่ในลิฟต์มีเพียงเจนนิส มดแดง และกลุ่มเพื่อนของแพรวา พวกเขากำลังจะไปเรียนในภาคบ่าย

เจนนิสไม่ได้สนใจคำพูดของเเพรรวา เธอทำหน้าเรียบนิ่งปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเธอก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่แพรวาพูดด้วย

ติ้ง~

"พลั่ก"

"อ่ะ"

จังหวะที่ลิฟต์เปิดออก แพรวาเดินกระแทกไหล่ชนเจนนิสอย่างแรงจนทำให้เธอเซไปชนกับขอบลิฟต์

"เฮ้ย! ทำบ้าอะไรของเธอแพรวา" มดแดงพูดขึ้นด้วยท่าทางไม่พอใจกับการกระทำของเเพรวา

"โทษที ไม่เห็นว่ากำลังมีคนเดินออกมาจากลิฟต์"

"นี่มันแกล้งกันชัดๆ"

แพรวาหยักไหล่อยากไม่สะทกสะท้าน พร้อมกับเดินเบะปากออกไปจากตรงนี้อย่างหน้าตาเฉย มดแดงจึงหันไปหาเพื่อน เพราะรู้ว่าตัวเองทำอะไรแพรวาไม่ได้

"เจ็บไหม?" มดแดงพูดพลางจับแขนเจนนิสขึ้นมาดู ก็พบว่ามีรอยแดงที่แขนของเธอ เพราะเจนนิสเป็นคนผิวขาวเลยทำให้เห็นรอยได้ชัด

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หาย"

"ยัยนั่นชนแรงอยู่นะ เอาน้ำเย็นมาประคบหน่อยดีไหม"

"เราไม่เป็นไรจริงๆ นิดหน่อยเอง เรารีบไปเรียนกันเถอะ" มดแดงจึงพยักหน้าน้อยๆเพราะไม่อยากขัดใจเพื่อน

"ยัยนั่นนิสัยเสียเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ พูดแล้วโมโห ต่อจากนี้เจนนิสต้องระวังตัวมากขึ้นแล้วแหละ ดูท่ายัยนั่นไม่จบง่ายๆแน่"

เจนนิสพยักหน้าอย่างเข้าใจ ในสิ่งที่เพื่อนบอก

ทันทีที่เจนนิสหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้เลคเชอร์ภายในห้องเรียน เดลต้าที่นั่งอยู่ทางด้านหลังก็ยื่นรายงานมาให้

"เสร็จแล้วเหรอ" ฉันพูดขึ้นพร้อมกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่ารายงานทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพราะฉันกับมดแดงยังไม่ได้เริ่มคิดอะไรเลย วันนี้ว่าจะชวนทำรายงานด้วยกัน

"ไม่อยากรอ งานง่ายๆเอง ฉันกับออดี้ทำเสร็จตั้งแต่วันที่อาจารย์สั่งแล้ว" เดลต้าพูดขึ้น

"โห...เก่งเวอร์ ถ้าอย่างนั้นงานต่อไปฉันกับมดแดงขอเกาะหน่อยนะ"

"ภาระจริงๆ" เดลต้าพูดพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างเบื่อหน่าย

"วันนี้ฉันขอเลี้ยงข้าวพวกนายสองคนนะ แทนคำขอบคุณ อยากกินอะไรบอกมาได้เลย" เจนนิสเอ่ยด้วยแววตาเป็นประกาย

"อยากกินเหล้า" ออดี้พูดขึ้น

"ฮะ…" ฉันอุทานขึ้น เพราะไม่เคยกินเหล้าเลยสักครั้ง

"ถ้าอยากเลี้ยงจริงๆ คืนนี้เจอกันที่มาร์ฟิกซ์คลับ"

"ฉันไม่เคยไปสถานที่แบบนั้นอ่ะ และฉันก็เพิ่งมาอยู่เมืองไทยได้ไม่นานเอง ไปไหนไม่เป็นด้วย"

"แต่อายุเรายังไม่ถึงยี่สิบเลยนะ เข้าได้เหรอ" มดแดงเอ่ยถาม

"ฉันรู้จักกับคนที่รู้จักกับเจ้าของคลับ ฉันพาเข้าได้ ถ้าจะไป คืนนี้เจอกันที่หน้าคลับ เดี๋ยวส่งโลเคชันให้" เดลต้าว่าจบก็หันไปสนใจการเรียนต่อ

"เอาไงดีมดแดง"

"เราลองไปไหม ฉันเองก็ไม่เคยไปสถานที่แบบนั้นเหมือนกัน คลับนี้ดังมากเลยนะมีแต่คนมีสี คนดัง ไฮโซ ไปกันเยอะมาก"

"แต่ว่าฉัน…" ฉันได้แต่อ้ำอึ้งเพราะปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ฉัน มันอยู่ที่พี่เรย์เดนเนี่ยนะสิ

"ถ้าแกกลัวอาจารย์เรย์เดนรู้ วันนี้ไม่ต้องกลับบ้าน ไปบ้านฉัน ไปแต่งตัวที่นั้น แกก็บอกอาจารย์ว่ามาทำรายงานกลุ่มที่บ้านเพื่อน ฉันว่าอาจารย์น่าจะเข้าใจนะ"

"เอางั้นเหรอ"

"อื้ม...ลองไปสักครั้ง คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง เราก็ไม่ต้องดื่ม ไปนั่งดูสองคนนั้นดื่มเฉยๆก็ได้ ใครเอาอะไรให้กินก็ไม่ต้องกิน ถือซะว่าไปเปิดหูเปิดตากับสิ่งใหม่ๆ"

ก็จริงอยากที่มดแดงว่านะ ฉันมาอยู่เมืองไทยได้เป็นเดือนๆแล้ว ยังไม่ได้ไปเปิดหูเปิดตากับอะไรใหม่ๆเลย ช่วงนี้ดูเหมือนว่าพี่เรย์เดนยุ่งๆด้วย คงไม่มีเวลามาใส่ใจฉันมากหรอกมั้ง