บทที่ 10 เถลไถล

บทที่ 10 เถลไถล

"เสร็จสักที" เด็กสาวเอ่ยพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ที่ทำรายงานของอาจารย์สุดโหดอย่างพี่เรย์เดนเสร็จสักที ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนบิดร่างกายไปมาเพราะปวดคอ ปวดหลัง เธอนั่งอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊กตลอดแทบจะไม่ได้กระดิกตัวไปไหนเลย

"หิวจังเลย" เด็กสาวบ่นพึมพำก่อนจะหลุบมองดูเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์ "ตีสองแล้วเหรอเนี่ย! ดีนะที่พรุ่งนี้มีเรียนช่วงบ่าย ถ้ามีเรียนเช้า ไม่รู้ว่าฉันจะหอบสังขารตัวเองไปเรียนได้ไหม" ว่าจบเด็กสาวก็เดินออกจากห้องเพื่อไปหาอะไรกิน เพราะจะให้นอนเลยตอนนี้ยังไงก็นอนไม่หลับหรอก ท้องร้องขนาดนี้

โอ๊ะ...พอเจนนิสเดินไปที่ห้องครัวก็ต้องอุทานขึ้น เมื่อเห็นเรย์เดน

ทำไมพี่เขายังไม่นอนอีก ตีสองแล้วนะ มาทำอะไรที่ครัวเวลานี้ หรือจะมาหาอะไรกินแบบฉัน แต่ที่ฉันต้องนอนดึกขนาดนี้ก็เพราะพี่เขานั่นแหละ

พอมาเฟียหนุ่มหันมาเจอเจนนิสคิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันยุ่งด้วยความสงสัย

"ทำไมยังไม่นอน?"

"เจนนิสเพิ่งทำรายงานของอาจารย์โหดเสร็จค่ะ เจนนิสหิวก็เลยออกมาหาอะไรกิน" เจนนิสพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ทำให้เรย์เดนถอนหายใจออกมาเบาๆ

"วันหลังฉันจะสั่งงานเยอะกว่านี้ เอาให้ไม่ได้นอนเลย ปากเก่งแบบนี้"

เจนนิสได้แต่ทำหน้ามุ่ยเดินไปเปิดตู้เย็น เพื่อจะได้รีบหาของกินและรีบกลับเข้าห้อง เพราะไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน ส่วนเรย์เดนเดินกลับขึ้นห้องพักของตัวเองด้วยท่าทางเรียบนิ่ง

@มหาวิทยาลัยออสเวิร์ด

ฉันกับมดแดงนั่งเรียนด้วยสภาพง่วงหงาวหาวนอนสุดๆ เพราะทำรายงานของพี่เรย์เดนจนดึกดื่น ตอนนี้อยากกลับไปนอนมาก เนื้อหาวิชาเรียนไม่ซึมเข้าไปในหัวสักเรื่อง

"ถ้าจะหาวขนาดนี้กลับบ้านไปนอนเถอะ"

เสียงจากทางด้านหลังดังมากระทบใบหูจนฉันและมดแดงหันไปมองตามเสียงก็เห็นผู้ชายหน้าตาลูกครึ่งสองคนนั่งไขว้ห้างด้วยท่าทางสบาย กำลังจ้องหน้าฉันอยู่

"ไง...จะมาเรียนหรือจะมานอน" พูดไทยชัดแจ๋วซะด้วย ทว่าเมื่อวานไม่เห็นหน้าหรือเพิ่งจะมาเรียน เพราะผู้ชายในคลาสก็มีไม่เยอะ ฉันจำหน้าได้แทบทุกคน

"พวกนายเรียนสาขานี้เหรอ ทำไมเพิ่งจะเคยเห็นหน้า"

"ถ้าไม่เรียนสาขานี้จะมานั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้เหรอ ถามแปลก"

เอ้า...คนถามดีๆทำไมต้องตอบกวนด้วย

"แล้วเมื่อวานได้เข้าเรียนหรือเปล่า รู้ไหมว่าอาจารย์เรย์เดนให้ทำรายงานส่งภายในวันนี้ก่อนสี่โมงเย็น"

"เมื่อวานไม่ได้เข้าเรียน เพราะตื่นไม่ทัน ส่วนรายงานเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้ว งานขี้หมูขี้หมา"

ฮะ...งานขี้หมูขี้หมางั้นเหรอ อัจฉริยะมากเกินไปหรือเปล่า

"มันง่ายสำหรับนายขนาดนั้นเหรอ"

"ก็ไม่มีอะไรยากนิ เธอโง่เองหรือเปล่า ท่าทางแบบนี้สงสัยคงนั่งทำทั้งคืน"

"ก็ฉันไม่ได้เก่งเหมือนนายนิ" ว่าจบเจนนิสก็หันไปสนใจการเรียนต่อ เพราะไม่อยากเสียเวลาคุยกับคนที่มีทัศนคติแย่ๆกับคนอื่นแบบนี้

"วันนี้อาจารย์จะให้นักศึกษาแบ่งกลุ่มทำรายงาน กลุ่มละ 4 คน กำหนดส่งงานภายในอาทิตย์นี้ หวังว่านักศึกษาทุกคนจะส่งงานตามเวลานะคะ" อาจารย์เอ่ยขึ้นก่อนจะหมดเวลาเรียนอีกไม่กี่นาที

"ทำรายงานอีกแล้ว" เจนนิสพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาหนักๆ ว่าแต่กลุ่มละ 4 คน เหรอ ฉันกับมดแดงมีกันแค่สองคนเอง แล้วดูเหมือนทุกคนจะได้กลุ่มกันครบหมดแล้ว

"เอาไงดีมดแดง เราจะหาใครมาเข้ากลุ่มเพิ่มอีกสองคน"

"ไม่มีทางเลือกแล้วเจนนิส" พอมดแดงพูดจบเราสองคนก็หันมามองหน้ากันอย่างเข้าใจ ก่อนจะหันหน้าไปทางด้านหลัง

"พวกนายมีกลุ่มยัง" ฉันเป็นคนเอ่ยถาม

ผู้ชายลูกครึ่งทั้งสองคนจึงพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ เพราะคงไม่มีทางเลือกอื่นเช่นกัน

"ถ้ายังไม่มีเราก็คงต้องอยู่กลุ่มด้วยกันแล้วแหละ" ฉันเอ่ยด้วยท่าทางกวนๆ

"มีอะไรก็ติดต่อมาแล้วกัน" ว่าจบเขาก็ยื่นโทรศัพท์หน้าจอเป็นรูปคิวอาร์โคดของแอปพลิเคชันไลน์มาให้ ฉันจึงยกโทรศัพท์ขึ้นมาสแกนไลน์ของทั้งสองคนไว้

"ว่าแต่พวกนายชื่ออะไรกันเหรอ" ฉันจึงตัดสินใจถาม ไหนๆก็ได้มาทำงานกลุ่มด้วยกันแล้วก็ให้รู้ข้อมูลกันไว้บ้างหน่อย

ผู้ชายทั้งสองคนมองหน้าฉันก่อนจะพูดออกมา "ฉันชื่อเดลต้า ส่วนไอ้คนข้างๆชื่อออดี้ พอใจยัง" ว่าจบทั้งสองก็หยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินออกไป

"เดี๋ยว" ฉันรีบเรียกเอาไว้ ทำให้ทั้งสองคนหันหน้ากลับมา

"ฉันกับเพื่อนยังไม่แนะนำตัวให้พวกนายรู้จักเลย ฉันชื่อเจนนิส ส่วนเพื่อนข้างๆฉันชื่อมดแดง" ฉันพูดพร้อมกับชี้ไปที่มดแดง

"แค่นี้ใช่ไหม" พูดจบเดลต้าก็เดินไปกับออดี้ทันที

"สองคนนี้เป็นคนยังไงเนี่ย ไม่คิดจะอยู่คุยปรึกษาเรื่องรายงานด้วยกันก่อนหรือไง จะรีบไปให้อาหารสุนัขที่บ้านเหรอ" ฉันได้แต่บ่นพึมพำออกมา

"ช่างเถอะมีอะไรค่อยคุยกับพวกเขาผ่านไลน์ก็ได้" มดแดงเป็นฝ่ายพูดขึ้น

"ถ้างั้นฉันตั้งกลุ่มไลน์เลยดีกว่า" มดแดงจึงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

"วันนี้เราไปกินไอติมกันไหม เดี๋ยวฉันพาไปกินที่คาเฟ่XXX ฉันไปบ่อยมาก เรียกว่าเป็นลูกค้าประจำเลยก็ว่าได้ เพราะที่นี่ไอติมอร่อยมาก มดแดงขอรับประกัน"

ฉันหลุดยิ้มให้กับท่าทางของมดแดง

อืม...สี่โมงเย็นแล้ว เดี๋ยวไลน์ไปบอกพี่เรย์เดนไว้แล้วกัน ว่าให้คนมารับที่ค่าเฟ่XXXแทน ถ้าจะให้มดแดงไปส่งที่เพนต์เฮาส์ก็กลัวเพื่อนจะรู้ว่าฉันอยู่กับพี่เรย์เดน ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจเพื่อนนะ แต่ฉันยังไม่พร้อมที่จะบอก

LINE

Jennis : พี่เรย์เดนคะวันนี้เจนนิสขออนุญาตไปคาเฟXXX กับเพื่อนนะคะ ถ้ากลับตอนไหนเจนนิสจะไลน์มาบอกอีกครั้ง

Jennis : ส่งสติกเกอร์

ผ่านไปห้านาทีแล้วพี่เรย์เดนยังไม่อ่านข้อความเลย ส่งสัยคงจะยุ่งอยู่ล่ะมั้ง

"ถ้างั้นเราไปกันเถอะมดแดง เราอยากกินของหวานจะแย่แล้ว"

"โอเค Let's go" (ไปกันเถอะ)

@คาเฟ่XXX

"โห...ไอติมน่าทานมาก เดี๋ยวเราขอถ่ายรูปลงอินสตาแกรมหน่อยนะ" ฉันเอ่ยขึ้น

"ได้สิ"

แชะ~ แชะ~ ฉันถ่ายรูปไอติมและรูปตัวเองด้วยหลายรูปมาก ก่อนจะตักไอติมขึ้นมากิน ก็คนเพิ่งเคยมาครั้งแรกขอถ่ายรูปเก็บไว้หน่อย ตั้งแต่มาอยู่ไทยฉันไม่ได้มาสถานที่แบบนี้เลย ไปบ่อยสุดก็มีแค่ห้าง

เรานั่งกินไอติมได้สักพัก ฉันก็เหลือบไปเห็นแพรวากำลังเดินเข้ามาในร้าน ทำให้เราสบตากันพอดีฉันจึงรีบดึงสายตากลับมา เธอเดินมากับเพื่อนประมาณสี่ห้าคนได้

"มองอะไรอ่ะ" มดแดงถามขึ้นก่อนจะหันไปมองตาม

"เรารีบกินแล้วรีบไปจากที่นี้กันเถอะ บรรยากาศเริ่มไม่ดีแล้วอ่ะ" ฉันจึงพยักหน้าตามที่มดแดงบอก

ติ้ง~

เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นทำให้ฉันหลุบมองหน้าจอโทรศัพท์

LINE

Rayden : เถลไถลใหญ่แล้วนะ ส่งโลเคชันมา ฉันจะรีบไปรับ

Jennis : ส่งโลเคชัน

ฉันทำตามที่พี่เรย์เดนบอกอย่างว่าง่าย เพราะไม่อยากมีปัญหา

"มีอะไรเหรอ"

"เราต้องรีบกลับแล้วอ่ะ"

"แล้วเจนนิสจะกลับยังไง?"

"เอ่อ...เดี๋ยวอีกสักหน่อยคุณพ่อจะมารับน่ะ" ฉันไม่รู้จะบอกมดแดงยังไง บอกว่าพ่อจะมารับเลยแล้วกัน ขอโทษนะคะพี่เรย์เดน