บุกรุก 2

การพาตัวสตรีนางนี้มามิใช่เพราะเขาเป็นพวกมักมากในตัณหา แต่เพราะสตรีนางนี้คือหัวใจสำคัญของพวกก่อกบฏ ที่หลบหนีไปต่างหากเล่า พานางล่อพวกเจ้ากบฏให้ออกมาดีกว่าสั่งทหารออกตามหาไปทั่วสารทิศอย่างไร้จุดหมาย เปลืองทรัพย์ เปลืองเวลา เปลืองกำลังโดยใช่เหตุ สู้พาสตรีเพียงคนเดียวมาและใช้นางชักจูงคนที่หลบอยู่ในเงามืดออกมาในที่สว่างให้เขาจับไม่ดีกว่าหรือ อีกทั้งจิ้นอ๋องยังเห็นดีเห็นงามกับเขาทุกอย่างเลยออกมาอย่างที่เห็น สตรีน้อยกำลังร่ำไห้ไม่อาจเพราะไม่อาจตั้งรับกับสถานการณ์ตรงหน้าได้ทัน ส่วนบุรุษที่อาจหาญบุกรุกจวนแม่ทัพเพื่อมาช่วยสตรีคนรักด้วยอ้างว่าจะมาปลิดชีพเพื่อตบตาสร้างสถานการณ์ก่อนหน้าก็แน่นิ่งไม่ไหวติง

แต่มันง่ายไปหรือไม่...

ไม่ทันจะได้ลงมือจัดการกับหลิวซ่ง ทหารที่ติดตามตัวนักโทษแผ่นดินข้อหากบฏก็พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง สถานการณ์เป็นต่อของหยางจื่อถงก็พลันหายไป หากเขาอยู่ที่นี่เพียงคนเดียวอาจจะไม่ได้คณามือของเขาเสียเท่าไรนักแต่ทว่าในตอนนี้...

หยางจื่อถงถอยหลังไปสองก้าว แผ่นหลังรับรู้สัมผัสจากสตรีที่ยังคงนิ่งงันมาตั้งแต่เกิดความวุ่นวาย เขาไม่ได้หันไปมองนางตั้งแต่เกิดเรื่อง จึงไม่ทราบว่านางประคองสติของตนเองได้หรือไม่ แต่จากที่รับรู้ถึงอาการสงบนิ่งก็พอจะประมาณได้ว่านางเองก็พอจะตั้งรับกับเหตุที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดี

“หึ ข้าก็มิได้ไร้ฝีมือถึงขั้นที่ว่าจะบุกเข้าจวนแม่ทัพเพียงลำพังอย่างโง่เขลา...หากวันนี้ข้าไม่ได้ตัดหัวท่านไปสังเวยบรรพชนข้ายอมตาย!”

“อย่างนั้นก็จงตายไปซะเจ้าสุนัขรับใช้” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยพร้อมกับนัยน์ตาฉาบไปด้วยความพิโรธ สิ้นเสียงทหารของแม่ทัพหยางก็ปรากฏกาย สถานการณ์พลิกพลันอีกคราทุกอย่างง่ายดายราวกับพลิกหน้ากระดาษ หลิวซ่งฉวยโอกาสคว้าดาบขึ้นมาสู้กับหยางจื่อถงได้ทันถ่วงถี่ ต่อสู้กันได้ไม่กี่กระบวนท่าความห่างชั้นของฝีมือก็ปรากฏ แต่สุนัขอย่างไรเสียก็ไม่ทิ้งวิสัยสุนัข เมื่อจนตรอกก็ละทิ้งซึ่งเกียรติ...

หลิวซ่งหาโอกาสเข้าถึงสตรีที่หยางจื่อถงพยายามบดบังอยู่เบื้องหลัง แต่ทว่าอย่างไรเสียหลิวซ่งก็ช้ากว่าเขาก้าวหนึ่งเสมอ ปลายดาบที่หมายจะเอาชีวิตของหยางฮูหยิน กลับแปรเปลี่ยนเป็นเชือดเฉือนร่างของสตรีแรกแย้ม สตรีที่หลิวซ่งมีใจถึงขั้นที่ว่ารู้ว่าเอาชีวิตมาทิ้งก็ยังเสี่ยงที่จะมา

“หวางซิวเย่!” ตาเบิกโพลงมองสตรีที่แขนขวาอาบด้วยเลือดพร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เพราะหยางจื่อถงผลักนางมารับคมดาบแทนจ้าวซือหง ดาบในมือของหลิวซ่งร่วงหล่นอีกครา เขาปราดเข้าไปประคองหญิงคนรักด้วยความหวงแหนและหลงลืมทุกสิ่งไปจนหมดสิ้น

“ท่านแม่ทัพ จับตัวทุกคนไว้ได้แล้วขอรับ”

เมื่อได้รับคำรายงานจากลูกน้องหยางจื่อถงก็รับคำในลำคอ และสั่งการอย่างเฉียบขาดและเบื่อหน่ายอยากจะผลักภาระนี้ไปยังหวงตี้ใจจะขาด “ส่งเข้าคุกหลวง รายงานจิ้นอ๋องให้ทูลต่อหวงตี้ว่าจับกบฏที่หลบหนีไปได้ทั้งหมดแล้ว รวมทั้งเชื้อพระวงศ์ของแคว้นฉี...องค์หญิงหวางซิวเย่ ต่อแต่นี้ให้หวงตี้ตัดสินพระทัย”

ไม่นานความโกลาหลก็จบลง หยางจื่อถงจึงหันมาประจันหน้ากับสตรีผู้เป็นภรรยา เพื่อสนทนาในเรื่องที่ค้างคาต่อด้วยท่าทีราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทว่ายังไม่ได้สิ่งใด สตรีที่เอาแต่นิ่งงันมานานสองนานก็ล้มพรึบไปต่อหน้าต่อตา