สิ่งสำคัญที่หายไปพร้อมกับความทรงจำ 1

ถึงยามอู่หยางจื่อถงก็ปลุกสตรีขี้เซาให้ลุกขึ้นมากินอาหารที่นางเอ่ยปากมาตั้งแต่เช้าว่ารสดีกว่าที่จวน แต่ทว่านางก็เอ่ยปฏิเสธอีกทั้งแสดงท่าทีพะอืดพะอมอยากจะอาเจียนออกมาหยางจื่อถงจึงได้แต่สั่งคนให้นำอาหารเหล่านั้นไปเก็บ และมานั่งคิดไม่ตกในเรื่องนี้ แต่สุดท้ายปัญหาที่คิดไม่ตกนั้นกลับแก้ได้ด้วยสุราเพียงหนึ่งจอก...

สตรีตั้งครรภ์มักมีพฤติกรรมประหลาด ใช่ว่าเขาจะไม่เคยได้ยิน คนใกล้ตัวหลายคนที่ต่างเคยบ่น แต่ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่งแม่ทัพผู้เกรียงไกรสยบข้าศึกมาทั้งใต้หล้าจะมานั่งจนใจให้กับสตรีที่ต้องดมกลิ่นสุรากู่จิ่งจึงรู้สึกอยากอาหารขึ้นมาบ้าง หยางจื่อถงเชื่อสนิทใจว่าบุตรของตนนั้นดื้อไม่เป็นรองใคร และหากให้เขาทำนายเจ้าก้อนแป้งที่นอนเล่นสบายใจอยู่ในท้องของจ้าวซือหงนั้นเป็นชายอย่างแน่นอน!

พลันคิดว่าตนนั้นจะได้บุตรชาย รอยยิ้มก็ปรากฏอย่างไม่อาจซ่อนเร้นเอาไว้ มือคว้าเอาจอกสุราที่ทำหน้าที่ส่งกลิ่นหอมเรียกความอยากอาหารให้ภรรยาเสร็จแล้วมาดื่มจนหมดจอกในคราวเดียว กลิ่นหอมที่ซาบซ่านอยู่ในปากยิ่งทำให้หยางจื่อถงอารมณ์ดีเป็นเท่าทวี

“เป็นอะไรของท่าน มีเรื่องน่ายินดีหรือจึงยิ้มออกมาเช่นนี้”

“เปล่า...กลับกันเลยไหม เจ้าจะได้ไปพัก” เอ่ยหลบเลี่ยง พลางเชื้อชวนให้ภรรยาที่อิ่มหนำจากอาหารให้กลับจวนพร้อมตน โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยแย้งแต่ประการใด หยางจื่อถงจึงไม่รีรอพานางขึ้นเกี้ยวและกลับจวนทันที

แต่เมื่อก้าวเท้าเข้าจวนหยางจื่อถงก็ชะงัก เมื่อภายในห้องนอนของตนนั้นถูกลรื้อค้นจนเละเทะไม่เหลือสภาพ

“เดี๋ยวก่อน เจ้ารออยู่ข้างนอกก่อน” หยางจื่อถงกันภรรยาของตนให้ออกห่างจากห้องนอน เขาเดินอาดๆ เข้าไปยังภายในห้องนอนที่สภาพดูไม่ได้ สำรวจข้าวของที่ถูกรื้อค้นกระจาย แต่ไม่พบตัวคนร้ายหรือแม้แต่ร่องรอย

จ้าวซือหงไม่ได้เชื่อฟังคำของสามีเสียทีเดียว นางเดินตามหลังหยางจื่อถงเข้าห้องนอนพร้อมกับหลินหรานที่คอยประคองนางไม่ห่างแต่ทว่าทั้งสองก็ต้องชะงัก “เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงได้เละเทะขนาดนี้”

“เอ๊ะ! ทำไมห้องนอนของใต้เท้าและฮูหยินถึงได้...”

“มีคนเข้ามาพวกเจ้าไม่รู้บ้างรึ! เรียกเวรยามเฝ้าประตู บ่าวทุกคนในจวนมาหาข้า!”

“เจ้าค่ะ” สาวใช้ของจ้าวซือหงก้มหน้ารับคำยามท่านแม่ทัพตะเบ็งเสียงด้วยท่าทีหวาดหวั่น ออกไปเรียกตัวบ่าวทั้งหลายในจวนอย่างที่ท่านแม่ทัพต้องการ ทั้งห้องจึงเหลือเพียงจ้าวซือหงและหยางจื่อถงที่มองหน้ากันอย่างคิดไม่ตก

“นี่มันอะไรกัน มีคนลอบเข้ามาที่นี่หรือ ในจวนแม่ทัพยังมีคนคิดอวดดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

“คงรู้ว่าข้าไม่อยู่ พวกมันจึงอาจหาญลอบเข้ามาถึงที่นี่”

“แล้วพวกมันต้องการอะไร รื้อค้นเช่นนี้ไม่ใช่ว่าตามหาของอยู่หรอกหรือ” จ้าวซือหงตั้งข้อสันนิษฐานซึ่งก็ไม่ได้ต่างจากที่หยางจื่อถงคิด แน่นอนว่านางทราบในเรื่องนี้ดี แต่ทว่าอีกฝ่ายก็พยายามซ่อนเร้นความจริงในเรื่องนี้เอาไว้ และเอ่ยเพียงเสียงที่ลอดไรฟันออกมาอย่างแผ่วเบา

“มันไม่ได้ไป...ไม่มีทาง”

จ้าวซือหงไม่คิดเค้นเอาความจากคนที่ไม่คิดจะพูดให้นางกระจ่างแก่ใจตั้งแต่แรก เพียงสาดส่องสายตาสำรวจโดยรอบว่ามีสิ่งใดเสียหากหรือไม่ เท่าที่ตาเห็นมีเพียงการรื้อค้นเท่านั้นไม่มีสิ่งใดเสียหาย เพราะถ้าแจกันใบเดียวแตกร้าวก็คงมีคนในจวนวิ่งโล่มาจับตัวคนร้ายแล้ว แต่นี่ไม่มีเลย ไม่มีร่องรอยกันงัดแงะทุกอย่างกระทำด้วยความชำนาญจนนางอดสงสัยไม่ได้ ว่าหากชำนาญถึงเพียงนี้ไยต้องรื้อข้าวของให้พวกนางได้รู้ตัวด้วย สู้แอบเข้ามาเมื่อไม่เจอของที่ต้องการก็กลับออกไปเลยไม่ดีกว่าหรือ ทำเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการประกาศศึกท้ารบกับจวนแม่ทัพ

หรือว่านี่คือสัญญาณเตือนกันเล่า ว่าแม้แต่จวนแม่ทัพก็ไม่ต้านทานคนพวกนั้นได้... นี่คือการหยามหมิ่นเกียรติของแม่ทัพไร้พ่ายเช่นนั้นน่ะหรือ เช่นนั้นแล้วสิ่งใดกันที่คนพวกนั้นต้องการ และสิ่งใดกันที่หยางจื่อถงแอบซ่อนเอาไว้

สตรีที่จมอยู่ในห้วงภวังค์สะดุ้งเมื่อได้รับสัมผัสจากมือของหยางจื่อถงที่เข้ามาโอบนางไว้

“ไปข้างนอกเถิด ข้าจะให้บ่าวมาจัดการ เดินไปเดินมาเช่นนี้ประเดี๋ยวจะล้มเข้า”

จ้าวซือหงไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงเดินออกจากห้องนอนที่มีสภาพไม่น่าดูอย่างที่สามีต้องการ “พวกเขาอยากท้าทายท่าน”

ชายที่โอบประคองชะงักงัน จ้าวซือหงเงยหน้าสบมองบุรุษที่เอาแต่มองใบหน้าของนางราวกับอยากจะอ่านใจนางในเวลานี้

“บางทีข้าก็คิดว่าเจ้าจำเรื่องราวทุกอย่างใดซือหง บางทีเจ้าก็เหมือนว่าจำเรื่องราวบางอย่างได้แล้ว”

“ไม่เลย ข้ายังไร้ซึ่งความทรงจำ เพียงแต่สิ่งที่ข้าเห็นนั้นชัดเจนในตัวของมันอยู่แล้วเท่านั้น ท่านเองก็เห็นมิใช่หรือ”

จ้าวซือหงได้ยินเสียงทอดถอนหายใจ ก่อนที่เท้าทั้งสองข้างของบุรุษที่โอบประคองนางไว้จะออกเดินอีกครั้งหนึ่ง “มีสิ่งหนึ่งที่สำคัญมากๆ ถูกซ่อนไว้ และข้าเชื่อเหลือเกินว่าพวกมันมาเพื่อสิ่งที่ว่านี้ และสิ่งที่พวกมันกระทำคือการเตือนข้าว่าอย่าคิดกระทำในเรื่องที่ไม่ควร”

“สิ่งใดกัน...สิ่งใดที่ท่านซ่อนเร้นเอาไว้”

“จ้าวซือหงรู้ดีว่าข้าซ่อนเร้นสิ่งใดไว้ ฉะนั้นข้าจะไม่เอ่ยในสิ่งที่จ้าวซือหงทราบดีอยู่แล้ว”

“แล้วท่านแน่ใจหรือว่าพวกนั้นไม่ได้ของที่ท่านซ่อนเร้นไป ข้าไม่เห็นท่านตรวจสอบสิ่งใดเลย”

“ไม่ เพราะข้ามิได้เป็นคนซ่อนสิ่งสำคัญนั้นไว้ แต่เป็นเจ้า...ข้าให้จ้าวซือหงเป็นคนซ่อนของสำคัญนั้นไว้ก่อนที่ข้าจะไปทำศึกครั้งก่อน เช่นนั้นแล้วข้าเองก็ไม่ทราบว่ามันอยู่ที่ใด”

“ข้ารู้เพียงคนเดียวรึ?!” สตรีที่เพิ่งทราบว่ากำความลับที่สำคัญของสามีเอาไว้ก็ตื่นตระหนก ผิดกลับหยางจื่อถงที่ยังคงมีใบหน้าเรียบนิ่งราวกับไม่หนักใจในเรื่องนั้นแม้แต่น้อย

“ใช่”