บทที่ 13 หาผู้คุ้มกัน

ถ้อยคำข่มขู่ของหวังเจียหรานทำให้ซูหลีหลี่ระมัดระวังตัวมากยิ่งขึ้น จวนเสนาบดีหวังแม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นจวนของมหาบัณฑิตแต่ก็ชุบเลี้ยงผู้ฝึกยุทธ์หลายคน ยิ่งเมื่อตงเสวี่ยมาส่งข่าวให้นางรู้ว่าหวังเจียหรานคิดจะเรียกใช้ผู้ฝึกยุทธ์ของสกุลหวัง ซูหลีหลี่จึงได้รีบออกคำสั่งให้เผิงซีออกจากจวนไปหาผู้คุ้มกันที่มีวรยุทธ์สูงมาทำงานให้นางในทันที แม้ว่าเผิงซีจะมีวรยุทธ์แต่วิชายุทธ์ของนางก็หาได้เพียงพอที่จะต่อสู้กับผู้มีวิชายุทธ์หลายคนได้ เผิงซีจึงต้องรีบเร่งเดินทางกลับไปที่สำนักเดิมของตนเองเพื่อไหว้วานศิษย์พี่และอาจารย์ของนางหาผู้ฝึกยุทธ์ที่มีฝีมือสูงส่งให้นาง

“ข้าต้องการผู้เยี่ยมยุทธ์อย่างน้อยสี่คน ขอเป็นคนที่ไว้ใจได้และต้องการวันนี้เลย” คำพูดของเผิงซีทำให้ทั้งศิษย์พี่ของนางละอาจารย์หันไปมองหน้ากัน พวกเขาต้องดูแลสำนักย่อมปลีกตัวไปไม่ได้อยู่แล้ว ส่วนคนอื่นๆ ก็ต้องใช้เวลาพอสมควรในการเรียกตัวหลับ ดังนั้นคำขอของเผิงซีจึงยากนักที่จะทำได้

“วันนี้ย่อมไม่ทัน เผิงซีนายของเจ้าไปมีเรื่องกับผู้ใดเหตุใดจึงต้องการผู้เยี่ยมยุทธ์ถึงสี่คน” คำถามของอาจารย์ทำให้เผิงซีทอดถอนใจออกมาในทันที

“คุณหนูของข้านางกำลังจะเป็นพระชายาของเสียนอ๋องแน่นอนว่าย่อมจะทำให้คนไม่พอใจ หากเป็นแค่เพียงความริษยาภายในจวนข้าย่อมจะสามารถปกป้องนางได้ แต่บังเอิญว่าคู่กรณีของนางคือมารดาเลี้ยงที่มาจากสกุลหวัง คุณหนูของข้าเกรงว่าทางจวนสกุลหวังจะส่งนักผู้ฝึกยุทธ์ฝีมือดีมาจัดการกับนาง นางจึงต้องการให้ข้าหาคนไปคุ้มครองนาง” เมื่อเผิงซีเอ่ยเช่นนี้อาจารย์ของนางก็พลันขมวดคิ้ว

“สกุลหวังคงมิใช่สกุลของมหาเสนาบดีกระมัง ศิษย์พี่ของเจ้าหลายคนก็เคยทำงานให้พวกเขา เท่าที่พวกศิษย์พี่ของพวกเจ้าเล่าให้อาจารย์ฟังคนสกุลหวังมีมโนธรรมพอสมควร แค่สตรีตัวเล็กๆ ผู้หนึ่งพวกเขาคงไม่ถึงขั้นลงมือใช้ผู้เยี่ยมยุทธ์ไปจัดการกระมัง” คำพูดของอาจารย์ทำให้เผิงซีร้องเฮอะ! ออกมาในทันที

“หากมีมโนธรรมจริง ฮูหยินคนใหม่ที่มาจากสกุลหวังผู้นั้นคงจะไม่หาเรื่องขับไล่คุณหนูของข้าไปอยู่ในหมู่บ้านเกษตรที่อยู่ห่างไกลหรอก อีกทั้งหลายปีมานี้ยังส่งคนไปกลั่นแกล้งนางสารพัด สาเหตุที่นางและท่านตาแท้ๆ ของนางมาที่นี่เพื่อรับตัวข้าไปอยู่ด้วยก็ล้วนเป็นเพราะสตรีจากสกุลหวังผู้นี้ วันนี้นางยังพูดจาข่มขู่คุณหนูของข้าอย่างที่ไม่เคยทำ อีกทั้งยังส่งคนไปขอผู้ฝึกยุทธ์ที่มีฝีมือจากจวนสกุลหวัง ข้าและคุณหนูจึงได้สังหรณ์ใจว่านางกำลังจะลงมือจัดการกับคุณหนูขั้นเด็ดขาด” เมื่อเผิงซีเอ่ยเช่นนี้ทั้งอาจารย์ของนางและศิษย์พี่ของนางก็ต่างนิ่งเงียบไป

“พวกข้าก็อยากจะช่วยเจ้าแต่หากเจ้าต้องการคนวันนี้ พวกข้าจะไปตามหาคนให้เจ้าได้ที่ไหน คุณหนูของเจ้าเป็นสตรีย่อมจะต้องเลือกใช้คนที่ไว้ใจได้จะไปหาคนชุ่ยๆ ตามตลาดมืดย่อมจะไม่ได้แน่” คำพูดของอาจารย์ของนางทำให้เผิงซีทอดถอนใจออกมา พลางคิดในใจว่าเห็นที่ต้องใช้แผนการที่สองของคุณหนูนั่นก็คือไปขอคนจากท่านแม่ทัพเหอ แม้จะไม่อยากจะใช้คนของกองกำลังรักษาเมืองแต่หากนางหาคนจากสำนักยุทธ์ของตนเองไม่ได้ก็คงต้องไปพึ่งพาคนของกองกำลังรักษาเมืองแล้ว

“ได้ยินว่าต้องการผู้เยี่ยมยุทธ์หรือ หากพวกข้าเสนอตัวจะได้ไหม” เสียงที่เอ่ยขึ้นทางด้านหลังทำให้เผิงซีต้องหันไปมอง ชายแปลกหน้าคือคนพูดส่วนคนที่ตามหลังคือศิษย์พี่ใหญ่ผู้มีฝีมือดีที่สุดในสำนักยุทธ์แห่งนี้ เผิงซีพลันยิ้มออกมาในทันทีแล้วเอ่ยโต้ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการท้าทาย

“หากท่านมีฝีมือดีกว่าศิษย์พี่ใหญ่ของข้า ข้าก็ย่อมจะไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว” คำพูดของเผิงซีทำให้เผิงกวนพลันมีสีหน้าไม่ค่อยจะดีนัก เขารีบส่งเสียงตักเตือนศิษย์น้องของตนเองในทันที

“เผิงซีเจ้าอย่าได้พูดจาเหลวไหล ฝีมือของข้าจะเทียบเท่ากับท่านหยางได้อย่างไร” เมื่อศิษย์พี่ใหญ่ของนางเอ่ยเช่นนี้เผิงซีก็พลันหรี่ตาในทันที ส่วนหยางไหวที่ได้เห็นสายตาหวาดระแวงของนางก็รีบเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจ

“ข้าคือหยางไหว เป็นศิษย์เอกของท่านเจ้าสำนักเฝิงแห่งหุบเขาจันทรา เรื่องฝีมือก็ถือได้ว่าไม่เคยทำให้อาจารย์ต้องขายหน้า เมื่อครู่นี้ข้าได้ยินว่าเจ้ากำลังหาคนไปคุ้มครองคุณหนูของเจ้า ข้าและบรรดาสหายของข้าเหล่านี้กำลังว่างงานอยู่พอดี จึงได้ขออาสารับงานคุ้มครองคุณหนูของเจ้าเอง” เมื่อหยางไหวเอ่ยเช่นนี้เผิงซีก็พลันเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจในทันที

หุบเขาจันทราคือสำนักยุทธ์ที่น้อยคนนักจะได้เข้าไปเป็นศิษย์ ฝีมือการต่อสู้ของคนในหุบเขาถือว่าเป็นอันดับหนึ่งในกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์แคว้นต้าเหลียงและแคว้นข้างเคียง หยางไหวที่บอกว่าตนเองคือศิษย์เอกของเจ้าสำนักฝีมือย่อมจะไม่ธรรมดา เผิงซีได้แต่คิดว่าเหตุใดคนระดับเขาจึงได้มาขอรับงานคุ้มกันธรรมดาๆ เช่นนี้

“แน่นอนว่างานนี้ข้าคงจะทำได้แค่เพียงช่วงคราว ขอบอกตามตรงช่วงนี้ข้าและสหายมีเรื่องที่ต้องใช้เงินหวังว่าแม่นางจะเข้าใจ” เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้เผิงซีก็หันไปส่งสายตาสอบถามอาจารย์ของนางในทันที

“ระดับศิษย์เอกของเจ้าสำนักเฝิงเชียวนะ แค่มีเขาเพียงคนเดียวคุณหนูของเจ้าก็ปลอดภัยแล้ว” เมื่ออาจารย์ของนางเอ่ยเช่นนี้เผิงกวนก็พลันเอ่ยแย้งขึ้นมาในทันที

“อาจารย์พวกข้าเองก็ต้องการเงิน ท่านอย่าได้พูดจาตัดรอนช่องทางหาเงินของพวกข้าเช่นนี้สิ” เมื่อเผิงกวนเอ่ยเช่นนี้เผิงซีจึงได้ยิ้มออกมา ศิษย์พี่ใหญ่ของนางผู้นี้แม้ว่าจะไม่ได้สนิทสนมกับนางเท่าใดนักแต่เขาเป็นคนที่ไว้ใจได้และเต็มเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม หากมีเขาอยู่ด้วยนางย่อมอุ่นใจ เผิงจิ้งผู้เป็นศิษย์พี่ของนางจึงได้เอ่ยกับนางเสียงเบา

“ศิษย์น้อง คนระดับศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์เอกของเจ้าสำนักหุบเขาจันทรามาขอทำงานด้วยเช่นนี้หากเป็นข้า ข้าย่อมจะต้องรีบตอบรับ คุณหนูของเจ้าเป็นถึงหลานสาวของหมอหลี่ นางย่อมไม่ขาดแคลนเงินทองที่จะจ่ายพวกเขาอยู่แล้ว เจ้าก็รีบตอบตกลงเสียเถิด” คำพูดของเผิงจิ้งแม้ว่าจะแผ่วเบาแต่ว่าผู้อื่นย่อมจะได้ยิน เผิงซีจึงทำได้แค่เพียงยิ้มออกมาแล้วคารวะขออภัยศิษย์พี่ใหญ่ของตนเองและบรรดาสมัครพรรคพวกของพวกเขา

“หากศิษย์พี่ของข้าพูดจาล่วงเกินพวกท่านข้าต้องขออภัยแทนเขาด้วย เช่นนั้นก็เป็นอันตกลง หากสามารถติดตามข้ากลับจวนได้เลยยิ่งเป็นการดี คุณหนูคาดเดาเอาไว้ว่าคืนนี้คนของฮูหยินจะต้องมีความเคลื่อนไหวเป็นแน่ ดังนั้นคุณหนูของข้าจึงต้องการที่จะลงมือก่อน นางไม่คิดจะรอตั้งรับการโจมตีเพียงอย่างเดียวอีกต่อไปแล้ว” คำพูดของเผิงซีทำให้หยางไหวขมวดคิ้วแต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยอันใดออกมา นอกจากหันไปส่งสัญญาณให้คนของเขาที่เฝ้าติดตามเขาอยู่ห่างๆ ให้รีบไปรายงานเรื่องนี้ให้เสียนอ๋องผู้เป็นนายที่แท้จริงของเขาได้รับทราบเรื่องนี้ จวนสกุลซูแท้จริงแล้วหาได้สงบสุขอย่างที่คิด คุณหนูใหญ่สกุลซูถึงขั้นต้องส่งคนออกมาหาผู้คุ้มกันอย่างเร่งด่วนเช่นนี้เขาจึงคิดว่าควรจะต้องรีบรายงานให้เสียนอ๋องรู้เอาไว้