บทที่ 14 วางยา

ยามที่ซูหลีหลี่ได้เห็นใบหน้าของผู้คุ้มกันที่เผิงซีหามา นางก็พลันมีสีหน้าประหลาดใจในทันที คนเหล่านี้นางสามารถจดจำใบหน้าของพวกเขาได้ พวกเขาคือบรรดาลูกน้องคนสนิทของซูฉางเยว่ผู้เป็นบุตรบุญธรรมของนางในชาติที่แล้ว หยางไหวผู้นี้เป็นทั้งอาจารย์ผู้สอนวิชายุทธ์และเป็นกุนซือคอยวางแผนการรบให้ซูฉางเยว่ ส่วนเผิงกวนคือรองแม่ทัพที่ซูฉางเยว่ไว้ใจ

ซูฉางเยว่สู้รบชนะตั้งแต่อายุไม่ถึงสิบขวบก็เพราะกองกำลังภายใต้การควบคุมของเผิงกวนผู้นี้ ส่วนเผิงกวนมีกองกำลังนับแสนนายได้อย่างไรนางไม่ได้มีเวลาได้สืบค้น รู้แค่เพียงว่าเขาคือศิษย์สำนักเดียวกันกับเผิงซี เจ้านายเก่าของเขาทิ้งกองกำลังเอาไว้ให้เขาจำนวนหนึ่ง เขามีความเคารพต่อหยางไหวจึงได้ติดตามมาขอเป็นลูกน้องของซูฉางเยว่บุตรชายบุญธรรมของนาง แล้วหลังจากนั้นจึงได้กลับไปรวบรวมกำลังคนที่เคยอยู่สั่งกัดเดียวกันกับเขาจนกลายเป็นกองกำลังขนาดใหญ่มีทหารอยู่ในมือนับแสนนายยินดีรับฟังคำสั่งทางทหารจากซูฉางเยว่เพียงเท่านั้น

มาชาตินี้เมื่อไม่มีซูฉางเยว่แล้วหยางไหวจะมาอยู่กับนางก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือนางได้พบกับเขาและเผิงกวนก่อนที่เคยได้พบกันในชาติที่แล้วถึงหกปี นางจึงได้รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง โดยเฉพาะเผิงกวนช่วงเวลานี้ในชาติที่แล้วเขาจะต้องอยู่กับนายเก่าของตนเองมิใช่หรือ

“คนมีฝีมือเฉกเช่นพวกท่าน ไม่น่าจะต้องสิ้นเปลืองฝีมือของตนเองด้วยการมาเป็นผู้คุ้มกันของข้าเลย” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้ทั้งหยางไหวและเผิงกวนก็ต่างหันไปมองหน้ากัน แล้วสุดท้ายจึงได้เป็นหยางไหวที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“บางครั้งคนเรามีฝีมือก็ไม่สู้มีโอกาส แต่คุณหนูไม่ต้องรู้สึกลำบากใจแม้ว่าจะเป็นแค่เพียงผู้คุ้มกันแต่พวกข้าก็จะยินดีทำหน้าที่ของตนเองให้ดี อีกทั้งพวกข้าทุกคนก็ต่างเคยได้ยินถึงชื่อเสียงการรับรักษาโรคโดยไม่คิดเงินของท่านตาของท่าน จึงรู้สึกว่าเป็นเกียรติอย่างมากที่ได้มีโอกาสได้เป็นผู้คุ้มกันหลานสาวของผู้มีคุณธรรมอย่างท่านหมอหลี่” คำพูดของหยางไหวทำให้ซูหลีหลี่ยิ้มออกมา

ช่วงบั้นปลายชีวิตของท่านตาของนางล้วนอุทิศตนเองให้กับการรักษาโรคให้แก่ชาวบ้านทั่วไป ด้วยหวังเพียงว่าผู้ป่วยทุกชนชั้นจะสามารถเข้าถึงการรักษาของเขา หลายปีที่ต้องใช้ชีวิตอย่างสูญเปล่าในวังหลวงทำให้ท่านตาของนางเสียดายโอกาสที่จะได้ช่วยเหลือผู้คน ดังนั้นพอเกษียณตนเองจากสำนักแพทย์หลวงแล้วเขาจึงมักจะเดินทางไปตามสถานที่ต่างๆ เพื่อรักษาผู้คน มีแค่เพียงปีละครั้งเพียงเท่านั้นที่เขาจะกลับไปหานางที่ถูกบิดาส่งตัวไปอยู่ในหมู่บ้านเกษตรที่อยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงหลายพันลี้

“เช่นนั้นก็ถือว่าเป็นโชคดีของข้าที่มีท่านตาเช่นเขา เอาล่ะในเมื่อพวกท่านมาแล้วเช่นนั้นก็ดีเลย คืนนี้ข้ามีเรื่องที่จะให้พวกท่านได้แสดงฝีมือสักหน่อย” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้หยางไหวและเผิงกวนหันไปมองหน้ากันในทันที พวกเขายังมีลูกน้องติดตามมาด้วยอีกสองคนแต่ละคนต่างก็มีฝีมือที่ไม่ธรรมดา หยางไหวจึงไม่กังวลว่าจะทำงานที่ซูหลีหลี่มอบหมายให้ทำไม่ได้ แต่เมื่อได้ฟังแผนการของเด็กสาวตรงหน้าทั้งเขาและเผิงกวนก็ต่างมีสีหน้าที่ไม่ค่อยจะดีนักในทันที

“ช่วงหัวค่ำในวันนี้คนของสกุลหวังคงจะมารอรับคำสั่งที่เรือนของมารดาเลี้ยงของข้าแน่ สิ่งที่ข้าต้องการให้พวกท่านทำก็คือลักลอบนำกำยานนี้ไปสับเปลี่ยนในห้องที่พวกเขาพูดคุยกัน ขอบอกตามตรงว่ากำยานนี้คือผงกำยานปลุกกำหนัดดังนั้นรบกวนพวกท่านระมัดระวังตนเองด้วย ข้าจะมอบยาถอนพิษให้พวกท่านพกติดตัวไปด้วยแต่ความรุนแรงของผงกำยานอาจจะทำให้พวกท่านครองสติของตนเองเอาไว้ไม่ได้ ดังนั้นทางที่ดีพวกท่านอย่าได้สูดดมกลิ่นกำยานเหล่านี้จึงจะเป็นเรื่องที่ดีกว่า” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางจ้องมองสีหน้าของหยางไหวและพรรคพวกแล้วสุดท้ายจึงได้เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“หากพวกท่านรู้สึกว่างานที่ข้าสั่งให้พวกท่านทำเป็นเรื่องที่ไร้มโนธรรม ข้าก็ต้องขออภัยด้วยที่จะขอบอกว่าเรื่องไร้มโนธรรมนี้หากข้าไม่ลงมือก่อน คนที่จะถูกกระทำก็คงจะเป็นตัวข้า มารดาเลี้ยงของข้าไม่มีทางสั่งให้คนบุกเข้ามาฆ่าข้าในจวนแห่งนี้แน่ สิ่งที่นางจะทำก็คงมีแค่ส่งคนมาทำให้ข้าต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงจนถึงขั้นอยู่มิสู้ตายเพียงเท่านั้น สตรีเช่นข้าจะเสื่อมเสียชื่อเสียงได้ก็มีแค่เพียงเรื่องเดียวคือเรื่องการสูญเสียความบริสุทธิ์เพียงเท่านั้น ดังนั้นก่อนที่พวกนางจะลงมือกับข้า ข้าก็แค่ต้องชิงลงมือก่อนเพียงเท่านั้น” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางส่งสัญญาณให้เผิงซีนำขวดใส่ผงกำยานและขวดใส่ยาถอนพิษมาวางไว้ตรงหน้าของพวกเขา

“ขวดสีแดงคือผงกำยานพิษ ส่วนขวดสีขาวคือยาถอนพิษ ข้ามอบให้พวกท่านกรณีที่อาจจะเกิดเหตุฉุกเฉิน หากพวกท่านรู้สึกว่ารับทำงานนี้ไม่ได้ข้าก็ขอแสดงความเสียใจด้วยเพราะพวกท่านไม่อาจจะถอนตัวได้แล้ว” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้หยางไหวจึงได้หรี่ตาลงแล้วรีบตรวจจับชีพจรของตนเองในทันที

“คุณหนู...นี่ท่านวางยาพวกข้าหรือ” คำถามของหยางไหวเต็มไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดไม่ถึง ด้วยฝีมือระดับพวกเขาหากถูกคนวางยาย่อมจะต้องรู้ตัว แต่ยามนี้ชีพจรของเขามีความผิดปกติไปแล้วเมื่อเขายื่นมือไปตรวจจับของเผิงกวนและลูกน้องอีกสองคนก็พลันตรวจพบความผิดปกติเช่นเดียวกันเขาจึงได้มองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจว่านางลงมือวางพวกเขาตอนไหน

“แน่นอนว่านอกจากวิชาแพทย์แล้วข้าย่อมจะต้องมีวิชาที่พอจะใช้ป้องกันตัวอยู่บ้าง วรยุทธ์ข้าไม่ได้ร่ำเรียนมาก็จริงแต่เรื่องการใช้กลโกงในการใช้ยาพิษข้าฝึกฝนและเรียนรู้มาอย่างช่ำชอง” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้หยางไหวหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำแล้วจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตักเตือน

“ท่านไม่ควรจะลงมือกับพวกข้า” คำพูดของหยางไหวทำให้ซูหลีหลี่พยักหน้า

“ใช่! ข้าไม่ควรลงมือกับพวกท่าน แต่ในฐานะที่พวกเราพึ่งจะรู้จักกันข้าต้องมีหลักประกันให้ตนเองสามารถเชื่อใจพวกท่านก่อน แต่วางใจเถิดขอเพียงพวกท่านทำงานให้ข้าเสร็จนอกจากข้าจะถอนพิษให้แล้วยังจะจ่ายอย่างงามอีกทั้งยังจะแถมยาบำรุงร่างกายให้พวกท่านด้วย รับรองว่าขอเพียงพวกท่านไม่หักหลังข้ายาพิษที่พวกท่านพึ่งจะได้รับไปจะไม่ส่งผลกระทบใดๆ ต่อร่างกายของพวกท่านอย่างแน่นอน” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้หยางไหวจึงได้เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แล้วพวกข้าสามารถจะไว้ใจคุณหนูได้หรือไม่” คำถามของเขาทำให้ซูหลีหลี่หัวเราะออกมาเบาๆ ท่าทีเช่นนี้ของหยางไหวนางเคยเห็นในยามที่เขาต้องการข่มขู่และกดดันฝ่ายตรงข้าม นางจึงได้เอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความคุ้นเคยที่เคยมีต่อเขาโดยไม่รู้ตัว

“ท่านหยางโปรดวางใจ ข้าไม่มีแรงจูงใจอะไรที่จะทำร้ายพวกท่าน ใครๆ ก็อยากจะได้คนดีมีฝีมือมาทำงานให้กันทั้งนั้นรวมถึงตัวข้าด้วย บอกตามตรงว่าการที่อยู่ๆ พวกท่านก็เสนอตัวมาอย่างได้จังหวะเช่นนี้มันทำให้ข้าอดหวาดระแวงไม่ได้ แต่โดยส่วนตัวแล้วข้าก็ยังเชื่อว่าการที่พวกท่านเสนอตัวมาทำงานให้ข้านั้นพวกท่านหาได้มีจุดประสงค์อื่น” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้หยางไหวก็พลันยิ้มออกมา

“ความหวาดระแวงของคุณหนูข้าเข้าใจดี แต่ขอคุณหนูโปรดวางใจข้าและพรรคพวกของข้าล้วนมีจุดประสงค์เพียงอย่างเดียวเท่านั้นนั่นก็คือคอยคุ้มครองคุณหนู” คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหนักแน่นและจริงใจซูหลีหลี่จึงได้พยักหน้า

“เช่นนั้นข้าก็ทำได้แค่เพียงควรจะเชื่อใจพวกท่านเพียงเท่านั้น” นางเอ่ยพลางพยักหน้าให้เผิงซีแจกจ่ายยาแก้พิษที่นางวางไว้ในตอนที่พวกเขาเข้าห้องมา หยางไหวรับยาแก้พิษไปกินโดยไม่ลังเล เผิงกวนและลูกน้องของเขาอีกสองคนก็กินยาแก้พิษโดยไม่ลังเลเช่นเดียวกัน

“อันที่จริงพิษที่พวกท่านโดนก็แค่เพียงยาปั่นป่วนชีพจรเพียงเท่านั้น ข้าต้องการทดสอบดูว่าพวกท่านจะมีปฏิกิริยาเช่นไรหากพบว่าข้าวางยาพิษพวกท่าน” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้หยางไหวก็พยักหน้า

“ปฏิกิริยาเดียวที่พวกข้าจะมีได้ก็คือคิดว่าในเมื่อคุณหนูมีความสามารถในการวางยาถึงขั้นนี้เหตุใดจึงต้องเรียกใช้งานพวกข้าด้วย” คำพูดของหยางไหวทำให้ซูหลีหลี่หัวเราะออกมาเบาๆ

“ก็เพราะข้าไม่กล้าประมาทคนที่มารดาเลี้ยงของข้าเชิญมาที่จวนอย่างไรเล่า ถึงอย่างไรก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่สกุลหวังชุบเลี้ยง ฝีมือของพวกเขาย่อมจะไม่ธรรมดา คงจะยุ่งยากสำหรับข้ามากเลยที่จะหลบยอดฝีมือเหล่านั้นเข้าไปสับเปลี่ยนกำยาน แต่สำหรับพวกท่านคงไม่ใช่เรื่องยาก” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้หยางไหวก็รีบตกปากรับคำในทันที

“ขอคุณหนูได้โปรดวางใจ พวกข้าจะไม่ทำให้คุณหนูต้องผิดหวัง” เมื่อหยางไหวเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็พยักหน้า

“เช่นนั้นคืนนี้ข้าจะรอดูความสำเร็จของพวกท่านก็แล้วกันนะ” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางยิ้มออกมาส่วนหยางไหวและเผิงกวนต่างก็หันไปสบตากันในใจก็ได้แต่คิดว่า ท่านอ๋องจะรู้หรือไม่ว่ายามนี้ลูกน้องคนสนิทของท่านอ๋องถูกว่าที่พระชายาของท่านอ๋องออกคำสั่งให้พวกเขาไปวางยาปลุกกำหนัดผู้อื่น