บทที่ 12 ศัตรูของศัตรู

เมื่อซูจวิ้นกลับเรือนของตนเองไปแล้วซูหลีหลี่จึงได้กลับเข้าเรือนของตนเองเช่นเดียวกัน แล้วจึงได้เอ่ยกับสาวใช้รุ่นใหญ่ทั้งสี่ของตนเองด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ

“หลินหว่านผู้นั้น พวกเจ้าคิดว่าจะสามารถเข้าหานางได้มากน้อยสักเพียงไหน” คำถามของเจ้านายทำให้สาวใช้ทั้งสี่มองหน้ากันแล้วสุดท้ายก็เป็นตงชิงที่เป็นฝ่ายเสนอตัวออกมา

“ยามที่บ่าวไปรับสำรับอาหารให้คุณหนูที่โรงครัวก็มักจะได้พบกับนางอยู่บ่อยครั้งเจ้าค่ะ สตรีผู้นี้ดูเรียบง่ายและอ่อนหวานมองไม่เห็นวี่แววเลยสักนิดว่าจะเป็นสตรีของนายท่านอย่างที่คุณหนูรองเอ่ยมา” เมื่อตงชิงเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็พยักหน้า

“นางเป็นสตรีของท่านพ่อจริงๆ อย่างที่เซียงเซียงเอ่ยมา ส่วนเรื่องความทะเยอทะยานของนางจะมี่หรือไม่ข้าไม่มั่นใจนัก รู้แค่เพียงนางเป็นเด็กสาวที่ทำให้ท่านพ่อของข้าไม่เชื่อฟังหวังซื่อได้ สตรีที่มีความสามารถเช่นนี้หากพวกเราสามารถดึงนางมาเป็นพวกได้ข้าย่อมจะมีหนทางที่จะจัดการกับหวังซื่อได้ในเร็ววัน” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้สาวใช้ทั้งมีต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจ

“คุณหนูทราบได้อย่างไรเจ้าค่ะ ว่านายท่านโปรดปรานนางมากกว่าฮูหยิน” คำถามของสาวใช้ทำให้ซูหลีหลี่ยิ้มออกมาในทันที

“ทั้งที่ท่านพ่อรู้สึกสงสารและเห็นใจข้า แต่ในใจก็ยังคงเข้าข้างและคิดจะออกหน้าปกป้องเซียงเซียงอยู่ดี แต่พอนางพูดจาล่วงเกินหลินหว่านท่านพ่อไม่เพียงมองเซียงเซียงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป แม้หวังซื่อผู้นั้นท่านพ่อก็ไม่คิดจะให้หน้านางแล้วแถมยังเอ่ยวาจาตำหนิหวังซื่อต่อหน้าทุกคนอีกด้วย” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางยิ้มออกมา ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือว่าชาตินี้ นับเป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นบิดาเอ่ยวาจาตำหนิหวังเจียหรานต่อหน้าผู้คน นางจึงได้รู้สึกว่าขอเพียงดึงสตรีผู้นั้นมาเป็นพรรคพวกได้ การคิดกำจัดหวังเจียหรานและซูหลีเซียงย่อมจะง่ายขึ้น

“ถ้าเช่นนั้นคุณหนูได้โปรดวางใจ บ่าวจะคอยจับตาและหาวิธีเข้าใกล้หลินหว่านด้วยตนเองเจ้าค่ะ” เมื่อตงชิงเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็พยักหน้าแล้วจึงได้เอ่ยกับสาวใช้ของตนเองเสียงเบา

“ศัตรูของศัตรู ย่อมจะต้องมีเป้าหมายเดียวกันกับเรานั่นก็คือกำจัดศัตรูที่มีร่วมกัน” คำพูดของซูหลีหลี่ถือว่าชัดเจนเป็นอย่างมาก สาวใช้ทั้งสี่จึงได้ขานรับแล้วแยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ของตนเองทิ้งให้ซูหลีหลี่นั่งใคร่ครวญวิธีการที่จะจัดการกับสองแม่ลูกตามลำพัง

ทางด้านซูหลีเซียงร่างกายของนางทนแบกรับการโบยตีจนถึงยี่สิบไม้ไม่ไหวเป็นลมสลบไปตั้งแต่ไม้ที่สิบแล้ว แต่ถึงกระนั้นการโบยตีก็ยังคงดำเนินต่อไปจนครบยี่สิบไม้หอลงทัณฑ์จึงได้ยินยอมปล่อยตัวนาง หวังเจียหรานที่ไปรอรับบุตรสาวด้วยตนเองถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาในทันทีเมื่อได้เห็นสภาพของบุตรสาว นางรีบสั่งให้คนของนางช่วยกันนำร่างของซูหลีเซียงกลับเรือนแล้วสั่งให้หมอที่ตามมารอไว้ช่วยตรวจอาการของซูหลีเซียงในทันที

“ลูกเอ๋ย เหตุใดอยู่ดีๆ เจ้าจึงได้ไปหาเรื่องนางโดยไม่ไตร่ตรองเช่นนั้น ยังมีเรื่องเด็กทารกไร้สาระนั่นอีก ไม่ว่าแม่จะคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจความคิดของเจ้าเลย” หวังเจียหรานเอ่ยพลางร่ำไห้ออกมา เพียงแต่บุตรสาวของนางยังคงสลบอยู่นางจึงได้แต่พร่ำรำพันอยู่เพียงผู้เดียวโดยมีซุนมามาคอยยืนปลอบใจนางอยู่ด้านข้าง

“ท่านหมอบอกว่าคุณหนูรองได้รับบาดเจ็บแค่เพียงภายนอกเพียงเท่านั้น ฮูหยินอย่าได้ทุกข์ใจไปเลยเจ้าค่ะ” เมื่อซุนมามาเอ่ยเช่นนี้หวังเจียหรานก็ส่ายหน้า

“ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดตั้งแต่นางหายจากการแสร้งล้มป่วยในคราวนั้นท่าทีของนางล้วนแปลกไป ไม่เพียงไม่ให้การเคารพบิดาของนางดังเช่นที่เคยเป็นแต่สายตาของนางกลับมีความอาฆาตแค้นบางอย่างอีกทั้งยังมีความมุ่งมั่นที่จะแก้แค้นอย่างโง่ๆ จนขาดการไตร่ตรองอีกด้วย” เมื่อหวังเจียหรานเอ่ยเช่นนี้ซุนมามาก็เงียบไปแล้วจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

“จะเป็นไปได้ไหมเจ้าคะที่คุณหนูรองรู้สึกเสียใจที่ตนเองต้องแต่งเข้าจวนแม่ทัพ แต่คุณหนูใหญ่กลับกำลังจะแต่งเข้าราชวงศ์” คำพูดประโยคนี้ของซุนมามาทำให้หวังเจียหรานส่ายหน้า

“นางบอกกับข้าเองว่าไม่ได้อยากจะแต่งเข้าจวนอ๋องแล้ว นางบอกกับข้าว่าสุขภาพของเสียนอ๋องไม่ค่อยจะดีนัก นางกังวลว่าหากนางฝืนแต่งเข้าไปนางอาจจะกลายเป็นม่ายได้ ในขณะที่ท่านแม่ทัพฮั่วทั้งองอาจและกล้าหาญวันหน้ามีโอกาสที่จะได้เป็นใหญ่เหนือผู้คนอย่างแน่นอนนางจึงมุ่งมั่นที่จะเป็นภรรยาของเขาแล้ว” คำพูดของหวังเจียหรานทำให้ซุนมามาขมวดคิ้ว

“ข้ารู้ว่าที่เซียงเซียงเอ่ยมาคือความจริง พี่ชายของข้าบอกกับข้ามานานแล้วว่าฮั่วจิ่นหรงเป็นชายหนุ่มที่มีอนาคตไกล หากเซียงเซียงได้แต่งกับเขาพี่ชายของข้าก็จะหนุนหลังเขาให้กองกำลังของเขาได้เข้ามาเป็นกองกำลังรักษาเมือง อีกทั้งยังตั้งใจจะผลักดันให้เขาได้เป็นเจ้ากรมกลาโหม เป็นตำแหน่งเจ้ากรมที่มีอำนาจสูงสุดทางการทหาร ถึงยามนั้นลูกสาวของข้าก็จะได้เป็นใหญ่อย่าว่าแต่บรรดาฮูหยินในหมู่ขุนนาง แม้แต่พระนางในตำหนักต่างๆ ของวังหลวงก็ยังจะต้องเกรงใจนาง ส่วนเสียนอ๋องนั้นนอกจากจะเป็นอ๋องที่ไร้อำนาจทางการทหารแล้วสุขภาพร่างกายก็ไม่ค่อยจะดีนัก ล้มป่วยมาโดยตลอดสามวันดีสี่วันไข้ตรงกับคำพูดของนางทุกอย่างดังนั้นข้าจึงคิดว่านางตัดสินใจเช่นนี้ถือเป็นเรื่องดี” เมื่อหวังเจียหรานเอ่ยเช่นนี้ซุนมามาจึงได้เอ่ยออกมา

“เช่นนั้นหลังจากที่คุณหนูรองได้สติฟื้นขึ้นมาแล้ว ฮูหยินลองค่อยๆ ถามดูอีกครั้งดีไหมเจ้าคะว่าเพราะเหตุใดคุณหนูจึงได้ตั้งใจจะเล่นงานคุณหนูใหญ่ด้วยข้อหาที่หนักหน่วงได้ถึงขนาดนั้น” เมื่อซุนมามาเอ่ยเช่นนี้หวังเจียหรานจึงได้พยักหน้า

“ข้าย่อมจะทำเช่นนั้น เพียงแต่วันนี้นอกจากเซียงเซียงของข้าจะเปลี่ยนไป เด็กคนนั้นก็มีท่าทีเปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน นางไม่เพียงไม่หวาดกลัวข้าแต่ยังมีท่าทีคิดจะตอบโต้ข้าด้วย” เมื่อหวังเจียหรานเอ่ยเช่นนี้ซุนมามาก็พยักหน้า

“ความเปลี่ยนแปลงของนางบ่าวย่อมเห็น แต่นางจะเปลี่ยนไปเช่นไรก็ไม่ส่งผลต่อท่านหรอกเจ้าค่ะ คนที่ส่งผลต่อท่านโดยตรงน่าจะเป็นนายท่านมากกว่า ฮูหยินไม่เห็นหรือเจ้าคะว่าวันนี้นายท่านออกหน้าปกป้องสาวใช้ผู้นั้นด้วย” คำพูดของซุนมามาทำให้หวังเจียหรานเม้มปากแน่น แล้วจึงได้เอ่ยออกมาเสียงเบา

“เรื่องของนางข้าย่อมเห็นเพียงแต่ช่วงนี้ท่านพี่หลงใหลในตัวนางมาก ข้าไม่อยากจะขัดแย้งกับเขาโดยตรงจึงได้เฝ้ารอวันที่ท่านพี่จะเบื่อหน่ายนางก่อน เมื่อถึงยามนั้นข้าย่อมจะต้องเล่นงานนางได้สบายๆ” นางเอ่ยพลางจ้องมองลูกสาวที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพอันทรุดโทรมแล้วจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอันเย็นชา

“เจ้าออกไปขอคนจากท่านพี่ของข้า หาคนที่คล่องแคล่วและมีวรยุทธ์สูงส่งติดกายสักสองสามคน ในเมื่อซูหลีหลี่กล้าท้าทายข้า ข้าก็พร้อมจะลงมือให้นางเห็นเป็นขวัญตาว่าที่ผ่านมาข้าปรานีต่อนางมากเพียงใด และนับจากวันนี้ไปข้าตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะไม่มีคำว่าปรานีต่อนางอย่างเด็ดขาด” คำพูดของหวังเจียหรานไม่ใช่แค่เพียงซุนมามาที่ได้ยินแต่ตงหานและตงเสวี่ยที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ล้วนได้ยินเต็มสองหู ซึ่งตงเสวี่ยก็ตั้งใจเอาไว้แล้วว่านางจะนำเรื่องที่หวังเจียหรานคุยกับซุนมามาไปบอกเล่าให้คนของซูหลีหลี่ฟังเพื่อที่ว่าซูหลีหลี่จะได้ระมัดระวังตัวเอาไว้