ตอนที่ 8 ผู้มีพระคุณ

“ข้าอยากได้ผ้าสีกลับบัว สีเขียวบงกชแล้วก็ สีฟ้านี่ก็สวย เอาให้ข้าอย่างละพับ เอาขึ้นรถไว้เลยนะ”

            “ขอรับคุณหนู”

            ผ่านไปครึ่งชั่วยามเจียงเจิ้งเหวินออกมาพร้อมหลงจู๊ ดวงตาคมเบิกกว้างแล้วมองไปรอบร้านก่อนจะหยุดสายตาที่น้องสาวที่ยืนอยู่กลางร้าน

            “หว่านวาน เจ้าทำสิ่งใด?”

            “ขออภัยพี่ใหญ่ หว่านวานเห็นในร้านไม่มีลูกค้าจึงใช้เด็กๆ ช่วยกันจัดร้านเสียใหม่ ผ้าของร้านเราสวยงามนัก แต่วางไม่สะดุดตา ในห้องก็ทึบแสงไปนิดทำให้มองสีผ้าผิดเพี้ยนไป พี่ใหญ่คงไม่โกรธข้ากระมัง”

            “จะโกรธได้อย่างไร เจ้าทำได้ดีมากจริงๆ”

            หญิงสาวยิ้มกว้าง “ข้าเจอผ้าถูกใจ เลยให้เด็กในร้านเอาขึ้นรถม้าเอากลับบ้านด้วย”

            “เจ้าอยากได้สิ่งใด ก็ให้สั่งเด็กในร้านให้เอาไปส่งที่คฤหาสน์ได้”

            “พี่ใหญ่ใจดีที่สุดเลย”  รอยยิ้มประจบก็ตามมา เจียงเจิ้งเหวินไม่ถือสาเรื่องเหล่านี้ เขายังต้องไปตรวจร้านอื่นต่อจึงชวนนางออกจากร้าน

            จิงหว่านอดอู้อยู่ในบ้านมาหลายวัน นางอยากเดินเล่นเป็นทุนเดิม เมื่อเดินออกมานอกร้านก็อยากไปดูนั้นดูนี้ ฝั่งตรงข้ามร้านมีคนขายขนมถังหูลู่  ชาติก่อนแต่ละวันถูกเคี่ยวกรำฝึกฝนเพื่อเป็นคณิกาอันดับหนึ่ง แค่ขนมถังหูลู่อยากกินก็ไม่ได้กิน  มาชาตินี้นางจึงอดใจไม่ไหวกระตุกแขนเสื้อพี่ใหญ่แล้วชี้ไปยังฝั่งตรงข้าม

            “พี่ใหญ่ หว่านวานจะกินถังหูลู่”

            “เจ้าโตขนาดนี้แล้วยังจะกินถังหูลู่อีกรึ”  ปากว่าน้องไปเช่นนั้นแต่กลับหัวเราะในลำคอ

            “ข้าจะกิน!”  นางทำปากยื่นใส่แล้วเดินถลาไปฝั่งตรงข้ามร้านทันที

            ทว่า เสียงผู้คนโหวกเหวกขึ้นมาและม้าตัววิ่งตรงมาทางนางทำให้ร่างบอบบางชะงักอยู่กลางถนน นางหันไปมองอย่างตกใจยังไม่ทันดูให้ชัดว่าเกิดสิ่งใดขึ้น  ชิงหว่านมองเห็นม้าตัวหนึ่งยกเท้าขึ้นหน้าขึ้นตะกุยในอากาศทำให้นางนิ่งงันไปทันที

            “หว่านวาน!”

            เสียงของพี่ใหญ่ทำให้หญิงสาวได้สติ ชิงหว่านกำลังจะหมุนตัวหลบทว่ามือแกร่งข้างหนึ่งคว้าเอวบางโอบรั้งนางไว้อย่างปกป้อง กลิ่นกายบุรุษเพศผสานกลิ่นหอมของไม้กฤษณา หญิงสาวขืนตัวออกตามสัญชาตญาณ แต่มือข้างนั้นกลับเพิ่มแรงกดจนทำให้ร่างของนางแนบชิดกับร่างกำยำ  เสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้นข้างหู  ชิงหว่านจึงเข้าใจในทันทีว่าคนผู้นี้ต้องการช่วยนางจึงไม่ฝืนเกร็งผ่อนคลายร่างกายเคลื่อนไหวไปพร้อมกับบุรุษผู้นี้

          เจียงเจิ้งเหวินรีบเข้าไปช่วยน้องสาวจากคนสวมชุดดำกลุ่มหนึ่ง แม้เป็นพ่อค้าแต่ฝึกวรยุทธ์อยู่บ้างจึงพอรับมือกับคนเหล่านั้นได้  บุรุษที่สวมชุดสีน้ำเงินเหลือบดำผู้นั้นสามารถใช้มือเพียงข้างเดียวรับกระบวนท่าจากฝ่ายตรงข้ามได้ แต่เพราะต้องปกป้องคนในอ้อมกอดทำให้ไม่สามารถติดตามผู้ที่โจมตีเขาได้ เป็นจังหวะเดียวกับทหารสำนักประจิมกรูเข้ามา เขาจึงหยุดมือแล้วสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

            “จับเป็น! นำพวกมันไปไต่สวน!”

            “รับทราบ!”

            เสียงที่ก้องดังอยู่ข้างหูทำเอาชิงหว่านตะลึงงัน แต่กระนั้นก็รวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นมอง เพราะร่างกายนี้อายุเพียงสิบห้า เมื่ออยู่ในอ้อมกอดของบุรุษร่างสูงใหญ่ทำให้นางเห็นเพียงปลายคางของเขา ทว่าเส้นโครงหน้าที่คุ้นตาทำให้นางจำได้ในทันที

            เป็นเขา...

            “หว่านวาน!” เจียงเจิ้งเหวินรีบเข้าไปหาน้องสาว แต่ทหารขวางทางไว้ “น้องสาวข้า!”

            มือแกร่งคลายวงแขนแล้วปล่อยให้ดรุณีน้อยยืนด้วยตนเอง เขาก้าวถอยหลังห่างจากร่างเล็กหนึ่งก้าวแล้วยกมือส่งสัญญาให้ทหารเปิดทาง ทำให้เจียงเจิ้งเหวินเข้ามาถึงตัวเด็กสาวได้  พี่ใหญ่ยื่นมือที่สั่นเทาไปจับไหล่น้องสาวที่ยืนตะลึงงันอยู่ราวกับถูกตะปูตอกตรึงเท้าไว้

            “หว่านวาน บาดเจ็บหรือไม่ พี่ใหญ่อยู่ที่นี่แล้ว”

            ซ่งอวี้หานปรายตามองทั้งสองด้วยสายตาเย็นชา เพราะเขามั่นใจในความสามารถของตนปกป้องไม่ให้เด็กสาวได้รับบาดเจ็บ  ชิงหว่านพยายามสูดลมหายใจแล้วผ่อนออกมา เรียกสติให้มั่นคง ไม่คิดว่าโชคชะตาจะนำพาให้นางได้พบผู้มีพระคุณเร็วถึงเพียงนี้  ดวงตาร้อนผ่าวกว่าจะรู้ตัวหยดน้ำหยาดใสก็รินไหลไม่รู้ตัว

            “หว่านวานไม่ต้องกลัว พี่ใหญ่อยู่นี่แล้ว”  เจียงเจิ้งเหวินร้อนร้นแทบคลั่ง เขารีบร้อนจะพาน้องสาวไปจากสถานการณ์เลวร้ายนี้จนลืมไปสิ้นว่าตนอยู่ต่อหน้าผู้บัญชาการสำนักประจิม

          “พี่ใหญ่ ข้าไม่ได้เป็นอะไร”  ชิงหว่านได้สติรีบพูดขึ้น นางหลุบตาลงแล้วยอบกายแสดงความขอบคุณบุรุษหนุ่มเบื้องหน้า ขอบคุณที่เขาช่วยนางในครั้งนี้และในชาติก่อน

          “ขอบคุณใต้เท้าซ่งที่ช่วยเหลือเจ้าค่ะ”

            ดวงตาคมดุดันหรี่มอง หญิงงามเมื่อหลั่งน้ำตาชวนให้ผู้คนปวดใจ เดิมทีซ่งอวี้หานไม่เคยหวั่นไหวกับสตรีนางใด แต่กับดรุณีน้อยผู้นี้ เขาเห็นความเข็มแข็งในท่าทีที่อ่อนแอ ขณะที่เขาประมือกับคนร้ายนางก็ไม่ได้กรีดร้องออกมาแม้ครึ่งคำ

            “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”  เขาโบกมือไม่ใส่ใจ

ครู่หนึ่งทหารกุมตัวคนร้ายมาได้ มันพยายามดิ้นรนจนถูกทหารกระชากเสื้อจนขาดรุ่ย รวดเร็วเกินกว่าจะคาดคิดคนร้ายกลืนยาพิษฆ่าตัวตายต่อหน้าผู้บัญชาการซ่งอวี้หาน  ร่างนั้นแน่นอนใกล้ปลายเท้าของชิงหว่าน ดวงตายังมีน้ำตาเอ่อคลอเบิกกว้างขึ้นที่เห็นรอยสักสีแดงรูปนกบนแผ่นอกด้านซ้าย  ร่างกายนางเย็นเยียบไปทั่วร่าง ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือดซวนเซเจียนล้มลงเสียตรงนั้น โชคดีที่เจียงเจิ้งเหวินสังเกตุน้องสาวอยู่ก่อนแล้ว เขายกมือขึ้นปิดดวงตาของน้องสาวเพราะคิดว่านางตกใจกลัวกับสิ่งที่เห็น

“อย่ามอง พี่จะพาเจ้ากลับบ้าน”

ด้วยการปกป้องของพี่ใหญ่ ความรู้สึกที่ไม่เคยได้รับในชาติก่อนทำให้ชิงหว่านสงบใจได้รวดเร็ว นางเพียงแค่พยักหน้ารับแล้วผินหน้าเข้าหาพี่ชาย เจตนาไม่ต้องการให้ใครเห็นสีหน้าของนางในเวลานี้แต่ผู้อื่นมองว่าเด็กสาวอยู่ในอาการหวาดกลัว  เจียงเจิ้งเหวินสนใจเพียงน้องสาว เขารีบพานางขึ้นรถม้าอย่างรวดเร็วโดยลืมแม้แต่จะขอบคุณผู้บัญชาการซ่ง

ซ่งอวี้หานมองรถม้าเรียบง่ายคันนั้นเคลื่อนออกไปอย่างเงียบเฉียบ แล้วมองเลยไปยังด้านหลังเขาจำได้ว่าหญิงสาวออกมาจากร้านร้านผ้าไหมสูจิ่น  ระหว่างรอทหารเก็บหลักฐานในที่เกิดเหตุ เขาสั่งทหารข้างกาย

“สืบดูว่าสองคนเมื่อครู่เป็นใคร”

“ขอรับผู้บัญชาการซ่ง”