ตอนที่9 เจียงเจิ้งหย่วน1

          เจียงเจิ้งหย่วนรีบร้อนเข้ามาในห้องของน้องสาวจนแทบจะสะดุดขาตัวเองหกล้ม ยังดีที่ใช้มือยันโต๊ะกลมไว้ได้ทันก่อนหน้าจะคว่ำคะมำลงไป   หญิงสาวที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงส่งเสียงหัวเราะคิกคักแล้วเอ่ยหยอกล้อที่พี่ชายของตน

            “หว่านวานไม่ได้เป็นอันใด พี่สามไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอก”

            “ได้ยินว่าเจ้าเจอเรื่องร้าย พี่รีบกลับมาแล้วจริงๆ”  ใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเจียงเจิ้งหย่วนยืนยันได้อย่างดี  คนที่บ้านไปส่งข่าวให้เขารู้ทำให้เขารีบร้อนกลับมา ในห้องของน้องเล็กนั้นมีทั้งบิดามารดา พี่ใหญ่และพี่รองที่กำลังป้อนยาให้น้องเล็กอยู่  ย้ำชัดว่าเขาเป็นคนสุดท้ายที่มาถึง

            “ดื่มยาก่อน”  เจียงเจิ้งฮ่าวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ชิงหว่านทำหน้าแหยทันทีที่ได้กลิ่นยา

            “พี่รอง...ข้าไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ไม่ดื่มยาได้หรือไม่ ครั้งก่อนต้องทนทรมานดื่มยาทุกวันถึงเจ็ดวันจนตัวเองแทบจะกลายเป็นถังยาแล้ว  ท่านแม่...ท่านช่วยพูดกับพี่รองให้เขาเลิกป้อนยาลูกเสียที”

            มารดาเห็นท่าทีแสนงอนของลูกแล้วก็ส่ายหน้าไปมา “ไม่ได้ เจ้าต้องเชื่อฟังพี่รองของเจ้า”

            “ถ้าเจ้าไม่ดื่มยา ครั้งหน้าพี่ใหญ่ไม่พาเจ้าไปไหนแล้ว” 

          ชิงหว่านมองแววตาจริงจังของเจียงเจิ้งเหวินแล้วก็จำใจรับถ้วยยามาดื่มด้วยตนเอง พี่ใหญ่เป็นเสมือนบิดาคนที่สอง หากเขาเอ่ยปากไม่อนุญาตต่อให้มารดาขอร้องก็ไม่วันที่นางจะได้ตามที่ต้องการอย่างแน่นอน จะว่าไปพี่ใหญ่ดุกว่าบิดาด้วยซ้ำ

          เจียงเจิ้งฮ่าวรับถ้วยยามาจากมือเรียวเล็กดุจหยกใสแล้วก็ส่งผลไม้เชื่อมให้น้องสาว เจียงเจิ้งหย่วนเห็นแล้วก็หัวเราะร่าไม่ไว้หน้าน้องสาว

            “ได้ยินว่าเจ้าอยากกินถังหูลู่จึงเดินข้ามถนนไม่ดูตาม้าตาเรือจนเกิดเรื่อง แล้วอย่างไรตอนนี้เจ้าก็ต้องมานั่งดื่มยาขมๆกับผลไม้เชื่อมจนได้”

            “พี่สาม!”  ชิงหว่านค้อนขวับเข้าให้แล้วเกาะแขนออดอ้อนมารดาผู้แสนอ่อนโยน “ท่านแม่ พี่สามรังแกหว่านวาน!”

            “ใครรังแกใครกันแน่”  เจียงเจิ้งหย่วนสบายใจขึ้นมากที่เห็นน้องเล็กปลอดภัยดี เขาแค่ตั้งใจหยอกล้อให้นางคลายความกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น แต่ฟังจากบ่าวรับใช้รายงานแล้วก็อดอกสั่นขวัญหายไม่ได้

            “เอาล่ะๆ เจ้าสามก็อย่ารบกวนหว่านวาน วันนี้เจอเรื่องสะเทือนใจมาพอแล้ว”  มารดาเอ่ยปากปรามลูกชาย แล้วหันมาคุยกับบุตรสาว “เจ้าดื่มยาสงบใจแล้วก็พักผ่อนเถิด ไม่ต้องกลัวนะ แม่จะอยู่เฝ้าเจ้าเอง”

            ชิงหว่านได้ยินแล้วก็ตื้นตันใจยิ่งนัก

          บิดามารดาเดินออกจากห้องเพื่อให้บุตรสาวได้พักผ่อน พี่ชายทั้งสาวพะเน้าพะนอเอาอกเอาใจ ชาติก่อนเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกส่งตัวเข้ามาที่หอนางโลม ไม่เคยสัมผัสความรักจากครอบครัวเช่นนี้ ยิ่งทำให้นางปรารถนาจะถนอมสิ่งที่ได้รับมานี้ให้ดีที่สุด

            “พี่ใหญ่”  หญิงสาวเรียกเสียงแผ่วก้มหน้าลงแสร้งหลบซ่อนความเขินอาย “ใต้เท้าซ่งช่วยชีวิตข้าไว้ เราควรมอบของขวัญตอบแทนเขาดีหรือไม่เจ้าคะ”

             เจียงเจิ้งเหวินได้ยินแล้วก็เพิ่งนึกได้ เขายกมือตบหน้าผากตัวเองเบาๆ เป็นการเตือนสติ

            “พี่มัวแต่ห่วงเจ้าจนลืมแม้กระทั่งของบคุณใต้เท้าซ่ง”

            “ได้ยินว่าผู้บัญชาการสำนักประจำมิใช่ว่าใครจะเข้าถึงโดยง่าย”  พี่รองผู้เป็นหมอยาเอ่ยขึ้น “แต่ถึงอย่างไรก็ควรขอบคุณที่เขาช่วยน้องเล็กของเราไว้”

            “เหตุใดหว่านวานถึงได้รู้จักใต้เท้าซ่งได้เล่า”  เจียงเจิ้งหย่วนนั่งริมเตียงแล้วเชยคางน้องสาวขึ้นจ้องหน้า “เจ้ามิใช่ว่าเป็นสตรีในห้องหอรึ รู้ได้อย่างไรว่าคนผู้นั้นคือใต้เท้าซ่งอวี้หาน”

            “พี่สามพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน” ชิงหว่านใช้น้ำเสียงแง่งอนกับพี่สาม นางต้องงัดลูกไม้ตื้นๆ ของคณิกาออกมาใช้  “ในเมืองหลวงล้วนกล่าวขานถึงความองอาจงามสง่าของบุรุษผู้สวมอาภรณ์สีน้ำเงินเหลือบดำไปทั่วเมือง ถ้าเขาไม่ใช่ใต้เท้าซ่งแล้วจะเป็นผู้ใดได้”

            “อ่อ...หว่านวานของเราก็รู้เรื่องเหล่านี้ด้วยรึ”  เจียงเจิ้งหย่วนยังคงกล่าวด้วยรอยยิ้มทะเล้น “เช่นนั้นเจ้าควรได้ยินว่าชื่อเสียงใต้เท้าซ่งน่ากลัวเพียงใด มิใช่แค่ความหล่อเหลาเท่านั้น”

            “คนชั่วต่างหากที่ต้องกลัวเขา”  ชิงหว่านพูดขึ้นแล้วก็สะดุดคำพูดเสียเอง ก็คณิกาไป๋ลู่คือหนึ่งในคนชั่วที่เกรงกลัว นางต้องใช้เวลากว่าสองปีถึงจะเข้าถึงบุรุษผู้นั้นและทำให้เขาดื่มยาพิษจากมือนาง  นับตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้นจนนางฟื้นในร่างเจียงชิงหว่านก็ผ่านมาสองเดือนแล้ว พิษชนิดนั้นน่าจะ...เริ่มแสดงอาการแล้ว

            “เจ้าสามก็เลิกหยอกล้อน้องเล็กได้แล้ว” พี่ใหญ่ไกล่เกลี่ย “เจ้าพักผ่อนให้แข็งแรงดี เรื่องอื่นพี่ใหญ่จัดการเอง”

            “พี่ใหญ่ ข้าอยากขอบคุณใต้เท้าซ่งด้วยตนเองเจ้าค่ะ”

            คำพูดของน้องเล็กทำเอาพี่ชายทั้งสามสบตากันโดยพร้อมเพรียง

            “ไม่เหมาะกระมัง เจ้าเป็นหญิงให้พี่ใหญ่ออกหน้าแทนดีกว่า” เจียงเจิ้งฮ่าวเตือนน้องสาว เขาไม่ต้องการให้นางเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนเหล่านั้น แม้เขาเป็นหมอไม่สนใจเรื่องแย่งชิงอำนาจใด แต่เรื่องการเมืองที่วุ่นวายก็อยู่ในความรับรู้ของเขาเช่นกัน  ใต้เท้าซ่งอวี้หานเป็นขุนนางที่ดีพร้อมแต่ความเถรตรงของเขาก็ทำให้ผู้อื่นหมายปองชีวิตไม่น้อย  ด้วยเหตุผลเหล่านี้ก็เพียงพอที่เขาไม่ต้องการให้ชิงหว่านเข้าใกล้ชายผู้นั้น

            “แต่เขาช่วยชีวิตข้า อย่างไรก็ควรขอบคุณเขาด้วยตนเองสักครั้ง”

            “เรื่องนี้ให้พี่คิดดูก่อน เจ้ารักษาตัวให้ดีก็พอ”

            “หว่านวานก็บอกพี่ๆ แล้วว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ พี่รองก็จับชีพจรแล้วแค่ตกใจเล็กน้อย” 

พูดแล้วนางก็ยกมือขึ้นปิดปากที่เผลออ้าปากหาวหวอดออกมา  พี่สามเห็นน้องสาวถูกความง่วงงุนเข้าจู่โจมก็ช่วยประคองร่างเล็กลงนอน  ทว่าชิงหว่านกลับได้กลิ่นหอมคุ้นเคยจึงฝืนลืมตาแล้วพูดกับเจียงเจิ้งฮ่าวว่า