ตอนที่10 เจียงเจิ้งหย่วน2

“พี่สาม...ท่านไปหอนางโลมมาหรือเจ้าคะ”

“แค่กๆๆ เจ้า...เจ้า เจ้าเป็นเด็กเป็นเล็กพูดอะไรออกมา” เจียงเจิ้งหย่วนหน้าแดงก่ำแต่แสร้งขึงตาดุใส่น้องสาว

กลิ่นแป้งหอมชนิดนี้ นางย่อมคุ้นเคยดี ใช้ชีวิตในหอนางโลมมากว่าสิบปีย่อมจำได้  แต่เขาเป็นบุรุษไปหอนางโลมก็ไม่แปลกอันใด  หญิงสาวจ้องมองเจิ้งหย่วนพลันรู้สึกคุ้นหน้าเขาอยู่ไม่น้อย คล้ายเคยพบเจอมาก่อน ทว่ายาสงบใจของเจียงเจิ้งฮ่าวได้ผลเร็วเกิดคาด นางเริ่มง่วงจนฝืนตาไม่ไหวในที่สุดก็เข้าสู่ห้วงนิทรารมย์ท่ามกลางความห่วงใยของพี่ชายทั้งสาม

 เมื่อเห็นว่าชิงหว่านหลับไปแล้วจริงๆ บุรุษสามคนจึงเดินออกมาสนทนากันด้านนอก

เจียงเจิ้งเหวินยกมือขึ้นใช้ข้อนิ้วเคาะศีรษะน้องสามไปไม่แรงนัก  แต่ก็ทำให้เจียงเจิ้งหย่วนยกมือขึ้นลูบศีรษะป้อยๆ แสร้งทำสีหน้าเจ็บปวด

“อายุเจ้าก็ไม่น้อยแล้วเอาแต่หมกมุ่นเรื่องไม่เป็นเรื่อง ใช้ได้ที่ไหน” เจียงเจิ้งเหวินนอกจากเป็นพี่ใหญ่แล้วยังเป็นบิดาคนที่สอง น้องๆ ไม่กล้าพูดบางเรื่องกับบิดามารดาก็ล้วนมาสารภาพกับเขา “นี่อย่าบอกนะว่า เจ้ายังตามหานางโลมที่ชื่อไป๋ลู่นั้นอยู่อีก”

“นางไม่ใช่หญิงนางโลมทั่วไป นางเป็นคณิกาที่ขายศิลปะ”  เจียงเจิ้งหย่วนแก้ตัวแทนสตรีที่เขาเทิดทูน  ถูกต้อง ใช้คำว่าเทิดทูนได้ไม่ผิด เพราะเขาชื่นชมฝีมือด้านการเล่นพิณเจ็ดสายและยังบรรเลงผีผาได้ยอดเยี่ยม  ได้ยินว่านางมีฝีมือเดินหมากที่ไม่ธรรมดา เขายังอยากลองประลองหมากกระดานกับนางสักกระดานด้วยซ้ำไป ทว่ากลับเกิดเรื่องกับนางเสียก่อน

เจียงเจิ้งฮ่าวส่ายหน้าระอาใจ น้องสามชื่นชมศาสตร์ศิลป์ทุกแขนง เขารู้ว่าเจิ้งหย่วนไม่ออกนอกลู่นอกทาง แต่อยู่หอนางโลมทั้งกลางวันแสกๆ ทำเช่นนี้ก็ถูกผู้อื่นมองว่าเป็นคุณชายเสเพลเอาได้

“จู่ๆ นางหายตัวไป ไม่มีผู้ใดตามหา ข้าคิดว่านางอาจได้รับอันตรายเป็นแน่ นางไม่มีญาติพี่น้องที่ใด ไม่มีใครเป็นห่วงนางเลย”

“เจ้าก็พูดเองว่านางเป็นคณิกา ปีนี้นางอายุเท่าใดแล้วนะ...ยี่สิบสี่หรือยี่สิบห้า สตรีอายุขนาดนี้ล้วนออกเรือนไปหมดแล้ว บางทีคงมีคนไถ่ตัวนางไปแล้วก็ได้” 

เจียงเจิ้งเหวินถอนหายใจหนักหน่วง แรกๆ ที่เขารู้ว่าน้องสามติดพันหญิงนางโลมก็กรุ่นโกรธไม่น้อย แต่เมื่อรู้ว่าเจิ้งหย่วนเพียงสนใจศิลปะและเหมือนได้คุยกับสหายที่ถูกคอจึงไม่ได้ห้ามปราม แต่เมื่อสองเดือนก่อนคณิกาไป๋ลู่ผู้นั้นหายตัวไป ทำให้น้องชายของเขาแอบติดตามสืบหา เรื่องนี้เห็นที่จะเป็นการกระทำที่เกินเลยไปจริงๆ

“เรื่องข้านั้นช่างเถิด”  เจียงเจิ้งหย่วนรีบเปลี่ยนเรื่อง “เรื่องน้องเล็กจะทำอย่างไร มิใช่ว่าหว่านวานสนใจใต้เท้าซ่งแล้วรึ”           

“จะเป็นไปได้อย่างไร” เจียงเจิ้งฮ่าวผู้เป็นหมอส่ายหน้าไปมา ดูท่าทางน้องสาวจะสนใจผู้บัญชาการซ่งเข้าให้แล้ว แม้รู้ดีว่าเป็นธรรมดาของเด็กสาว แต่เขาก็ไม่ต้องให้ชิงหว่านไปพัวพันกับคนเหล่านั้น

“วีรบุรุษช่วยหญิงงาม ดูท่าทางหว่านวานก็สนใจไม่น้อย”

“สถานการณ์พาไป อย่างเราครอบครัวเราเป็นตระกูลพ่อค้า ขุนนางเหล่านั้นไม่ชายตามองด้วยซ้ำ”  พี่ใหญ่ถอนหายใจหนักหน่วง “เรื่องที่ทำก็ควรทำ แต่เรื่องบางเรื่องก็ระวังไว้” 

“แต่ข้าว่า...ที่น้องเล็กเป็นเช่นนี้ก็ดี นางไม่เอาแต่ร้องห่มร้องไห้เช่นแต่ก่อน กล้าเผชิญหน้ากับความกลัวของตนเองได้  หากเราเอาแต่ปกป้องนางเกรงว่าวันข้างหน้า นางจะยืนด้วยตนเองมิได้”

“เจ้าสามพูดก็มีเหตุผล เจ้ากับหว่านวานอายุห่างกันแค่สามปี นางสนิทกับเจ้าที่สุด ห้ามละเลยนางเด็ดขาด”  เจียงเจิ้งเหวินตำหนิน้องชายคนเล็ก อีกฝ่ายอ้าปากจะพูดแต่พี่ใหญ่ยกมือห้ามไว้ก่อน “เจ้าสนใจเรื่องขีดเขียนอะไรก็เรื่องของเจ้าเถอะ”

“ข้ารู้ๆ ครั้งนี้ข้าผิดไปแล้วจริงๆ”

เจียงเจิ้งหย่วนก้มหน้ารับความผิดแต่โดยดี พี่ใหญ่ของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าบิดาเสียอีก แต่เพราะพี่ใหญ่ทำให้เขาไม่ต้องฝืนใจเรียนรู้ด้านการค้า  เขายืนรอส่งพี่ชายทั้งสองเดินจากไปแล้วก็หมุนตัวกลับเข้ามาในห้องเพื่อดูน้องเล็ก เผื่อว่านางสะดุ้งตื่นเพราะฝันร้าย

ชายหนุ่มสะบัดชายเสื้อแล้วนั่งลงที่เก้าอี้กลมข้างเตียง สองปีก่อนเขาเพิ่งเคยย่างเท้าเข้าไปหอนางโลมครั้งแรก เหล่าสหายในสำนักศึกษาต่างชักชวนกันไปตามประสาเด็กหนุ่ม  นั้นทำให้เขาได้พบคณิกาไป๋ลู่เป็นครั้งแรก นางงดงามราวเทพธิดา กิริยาอ่อนหวาน คำพูดจาล้วนไพเราะ แม้เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มแต่ก็พูดให้เกียรติ ยิ่งรู้ว่าเขาชื่นชอบการเขียนโคลนกลอนก็สนทนาด้วยอย่างใส่ใจ นางทำให้เขาเห็นว่านางนั้นเปี่ยมด้วยความรู้มิใช่แค่ฉาบฉวยเพื่อเอาใจบุรุษ   เขาไม่ได้พบนางบ่อยนักเพราะที่บ้านเกรงว่าเขาจะหมกมุ่นกับเรื่องพวกนี้มากเกินไป  และนางไม่ได้ออกมารับแขกบ่อยๆ คนที่จะพบนางได้นั้นล้วนเป็นผู้สูงศักดิ์  ส่วนเขานั้น นานๆ ครั้งจึงได้เข้าไปฟังนางเล่นพิณหรือผีผาสักครั้ง  แต่จู่ๆ เขาก็ได้ยินข่าวว่านางฟหายตัวไป เมื่อไปหาที่หอระบำจันทร์ก็ไม่พบ  เขาจึงพยายามสืบข่าวเรื่องนาง แต่ก็ยังไร้ร่องรอย

หากนางมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี เขาก็สบายใจ แต่หากนางได้รับความทุกข์ใจ เขายินดีไถ่ตัวนางออกมา เพื่อมอบอิสระให้นางหาได้ต้องการครอบครองแต่อย่างใด

ชายหนุ่มถอนหายใจแผ่วเบาแล้วมองหน้าน้องสาวที่หลับใหล พี่ใหญ่กับพี่รองกังวลเกินเหตุไปแล้ว  น้องเล็กของเขาแสนดีจิตใจงดงาม ใครทำดีด้วยย่อมต้องตอบแทนบุญคุณ  น้องสาวของเขาคงไม่...ไม่ชื่นชอบบุรุษที่แก่กว่าตั้งเก้าปีขนาดนั้นหรอกกระมัง

สวรรค์! ขอให้พวกเขาคิดมากไปเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องจริง ไม่ใช่เรื่องจริง