บทที่ 4 : งานเลี้ยงตำหนักไท่เหอ

บทที่ 4 : งานเลี้ยงตำหนักไท่เหอ

โคมไฟผ้าไหมสีชาดนับร้อยดวงส่องแสงสว่างไสวตลอดแนวระเบียงหินอ่อน สลับกับเสียงดนตรีหลวงที่บรรเลงขับกล่อมอย่างแผ่วเบา กลิ่นกำยานชั้นเลิศและสุราหมักชั้นดีอบอวลไปทั่วลานกว้างหน้าตำหนักไท่เหอ งานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตแคว้นเป่ยตี๋ในค่ำคืนนี้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตระการตา เสนาบดีทุกกรมกอง ขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ และเหล่าเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงต่างมารวมตัวกันพร้อมหน้าเพื่อแสดงแสนยานุภาพแห่งราชสำนักต้าชิง

บริเวณโต๊ะแถวหน้าของแม่ทัพใหญ่ เซี่ยหยวนนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด ยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมดจอกด้วยความกระสับกระส่าย ข้างกายมีอนุหลิวในชุดผ้าแพรสีสดคอยรินสุราเอาอกเอาใจไม่ห่าง ถัดไปคือเซี่ยอวี่หลินที่นั่งก้มหน้านิ่งในชุดผ้าไหมสีกลีบบัว ท่าทีสงบเสงี่ยมเจียมตัว ทว่าดวงตาเรียวกลับคอยลอบมองไปยังซุ้มประตูใหญ่ของตำหนักเป็นระยะด้วยความกระวนกระวายใจ

เสียงขันทีหลวงหน้าประตูตำหนักขานเสียงดังกังวานก้องท้องพระโรง

"ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ชินอ๋องเซียวจิ้งหลานเสด็จ!"

สิ้นเสียงประกาศ เสียงดนตรีและการสนทนาทั่วทั้งตำหนักหยุดชะงักลงพร้อมเพรียง ความเงียบสงัดเข้าแทนที่ในพริบตา สายตาทุกคู่หันขวับไปยังประตูทางเข้าหลัก

ร่างสูงตระหง่านของเซียวจิ้งหลานก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในอาภรณ์สีดำทมิฬปักดิ้นเงินลายพยัคฆ์เหยียบเมฆา ชายเสื้อคลุมทิ้งตัวยาวจรดพื้นศิลา ขับเน้นช่วงไหล่กว้างและรูปร่างสง่างามน่าเกรงขาม คิ้วกระบี่พาดเฉียงเหนือแววตาดุดันคมปราบ รังสีสังหารและอำนาจสะกดข่มที่แผ่ออกมาทำให้ขุนนางทั้งสองฝั่งต้องก้มศีรษะลงต่ำโดยสัญชาตญาณ

ข้างกายของแม่ทัพหน้าดุมีอีกร่างหนึ่งก้าวเดินเคียงคู่เข้ามาอย่างชิดใกล้

เซี่ยอวิ๋นซีสวมชุดผ้าไหมสีขาวพิสุทธิ์ปักลายเมฆาคราม ชายเสื้อขลิบดิ้นเงินบางเบาสอดรับกับชุดของบุรุษข้างกาย เรือนผมดำขลับเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะ ปักตรึงด้วยปิ่นหยกขาวเกลี้ยงเกลา ใบหน้าหวานหมดจดไร้ที่ติ ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู ดวงตาหงส์ทอประกายสงบนิ่ง เยือกเย็นและสูงส่ง ท่วงท่าย่างก้าวเต็มไปด้วยความสง่างาม ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้จับจ้องมองจนไม่อาจละสายตา

เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ขึ้นตามโต๊ะขุนนาง

"นั่นคุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยมิใช่หรือ เหตุใดจึงเดินเคียงข้างชินอ๋องเข้ามาเช่นนั้น?"

"ข่าวลือเรื่องว่าที่พระชายารองเป็นเรื่องจริงหรือนี่!"

จ้าวเจ๋อเหยียนที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดของเชื้อพระวงศ์กำจอกสุราในมือแน่นจนปลายนิ้วขึ้นข้อขาว แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและริษยา ชาติก่อนเซี่ยอวิ๋นซีเป็นเพียงคนที่คอยเดินตามหลังเขา ก้มหน้ายอมจำนนต่อทุกสิ่ง ไม่เคยมีประกายความสูงส่งเจิดจ้าเช่นนี้มาก่อน

บนบัลลังก์มังกร องค์ฮ่องเต้หยวนเจิ้งตี้ทอดสายพระเนตรลงมาด้วยแววตานิ่งลึก ขณะที่เสิ่นฮองเฮาผู้นั่งเคียงข้างยกยิ้มการุญดั่งพระโพธิสัตว์ แววตากลับหรี่ลงเล็กน้อยยามจับจ้องมองปิ่นหยกขาวบนเรือนผมของเซี่ยอวิ๋นซี

เซียวจิ้งหลานมิได้สนใจสายตาของคนรอบข้าง เขาก้าวเดินช้าๆ ให้สอดรับกับจังหวะก้าวของคนข้างกาย มือหนายกขึ้นแตะที่แผ่นหลังบางอย่างแผ่วเบาเพื่อนำทางตรงไปยังที่นั่งประธานฝั่งซ้าย ที่นั่งซึ่งจัดไว้สำหรับผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเพียงผู้เดียว

เซียวจิ้งหลานนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สลักลายพยัคฆ์ ดึงมือเรียวของเซี่ยอวิ๋นซีให้นั่งลงบนเบาะนวมเคียงข้างตนเองอย่างเปิดเผย ท่าทีแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้งทำให้ขุนนางหลายคนกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดเกรง

"เหนื่อยหรือไม่?" สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเบาๆ เซียวจิ้งหลานรินชาร้อนส่งให้คนข้างกาย ปลายนิ้วสัมผัสโดนมือเรียวอย่างจงใจ

"หม่อมฉันสบายดีพ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยท่านอ๋อง" เซี่ยอวิ๋นซีรับถ้วยชาขึ้นจิบ ยกยิ้มบางเบาตอบรับ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายช่วยขับไล่ความเย็นในค่ำคืนนี้ไปจนหมด

เมื่อการแสดงดนตรีเริ่มขึ้นอีกครั้ง จ้าวเจ๋อเหยียนสบตากับอนุหลิว ส่งสัญญาณลับบางอย่าง

เซี่ยอวี่หลินสูดลมหายใจเข้าลึก ลุกขึ้นจากที่นั่งของตระกูลเซี่ย ก้าวเดินอย่างนวยนาดออกมาคุกเข่าลงกลางท้องพระโรง แสงเทียนสาดส่องกระทบใบหน้าขาวซีด ขอบตาแดงระเรื่อฉายแววน่าสงสารจับใจ ท่วงท่าบอบบางดั่งดอกไม้ต้องหยาดฝนเรียกสายตาเห็นอกเห็นใจจากขุนนางหลายคน

"ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี" เซี่ยอวี่หลินก้มกราบลงกับพื้นศิลา น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "กระหม่อมเซี่ยอวี่หลิน บุตรชายคนรองของแม่ทัพใหญ่เซี่ยหยวน มีความผิดติดตัวที่ไม่อาจละเลยได้ กระหม่อมขอพระราชทานอภัยโทษต่อหน้าพระพักตร์พ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้เลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อย "เจ้ามีความผิดอันใดหรือ?"

เซี่ยอวี่หลินเงยหน้าขึ้น หยาดน้ำตาใสคลอเบ้าไหลรินอาบสองแก้มอย่างงดงาม "เมื่อหลายวันก่อน กระหม่อมซุ่มซ่ามทำแจกันหยกพระราชทานในห้องทำงานท่านพ่อแตกเสียหาย สร้างความเดือดร้อนให้จวนแม่ทัพและทำให้พี่ใหญ่ต้องเป็นกังวล กระหม่อมสำนึกผิดในความโง่เขลานี้เหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ"

อนุหลิวที่นั่งอยู่รีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา แสร้งทำเป็นมารดาผู้ตรอมใจ เซี่ยหยวนเองถอนหายใจยาว แสดงสีหน้าลำบากใจต่อหน้าเพื่อนขุนนาง

"กระหม่อมรู้ดีว่าความผิดนี้ไม่อาจลบล้างได้ง่ายๆ" เซี่ยอวี่หลินเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นระคนสะอื้น "ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา กระหม่อมจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจ อดหลับอดนอนปัก 'ภาพปักไหมมงคลสิบสองผืน' ขึ้นมา เพื่อถวายแด่ฝ่าบาท ขอพรอันประเสริฐให้ราชสำนักต้าชิงรุ่งเรืองสืบไป และขอใช้ความภักดีนี้ชดใช้ความผิดของตนเองพ่ะย่ะค่ะ!"

จ้าวเจ๋อเหยียนลุกขึ้นยืนประสานมือสนับสนุนทันที "ทูลเสด็จพ่อ ลูกเห็นภาพปักนั้นแล้ว อวี่หลินใช้ไหมทองคำบริสุทธิ์ร้อยเรียงลวดลายมังกรเหินหงส์ร่อนด้วยความประณีตยิ่ง ลายเข็มละเอียดอ่อนแสดงถึงความกตัญญูและความจงรักภักดีอย่างหาที่สุดมิได้ ขอเสด็จพ่อโปรดทอดพระเนตรและพระราชทานอภัยโทษให้น้องชายผู้สำนึกผิดคนนี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

เสิ่นฮองเฮายกพัดขนนกขึ้นปิดปาก แย้มสรวลอ่อนโยน "เด็กคนนี้ช่างมีความกตัญญูและรู้ผิดชอบชั่วดีนัก ฝ่าบาททรงเปิดดูเถิดเพคะ ถือเป็นมงคลแก่งานเลี้ยงคืนนี้"

ฮ่องเต้พยักพระพักตร์ "นำขึ้นมาให้เราดู"

ขันทีประจำพระองค์สองคนรีบเดินลงมารับกล่องไม้จันทน์หอมจากมือเซี่ยอวี่หลิน เปิดฝากล่องแล้วคลี่ม้วนภาพปักไหมทองคำขนาดใหญ่ออกกลางท้องพระโรง

ประกายสีทองอร่ามสว่างวาบสะท้อนแสงไฟลานตา เส้นไหมทองคำทอประกายเป็นรูปมังกรทะยานฟ้าและหงส์ร่ายรำเหนือหมู่เมฆ ลวดลายวิจิตรตระการตาจนขุนนางทั้งสองฝั่งต่างพากันส่งเสียงชื่นชมไม่ขาดสาย

"งดงามเหลือเกิน เส้นไหมทองคำทอประกายเจิดจ้าไร้ที่ติ!"

"คุณชายรองช่างมีฝีมือยอดเยี่ยมและความพยายามเป็นเลิศ สมเป็นยอดบุปผาแห่งเมืองหลวง!"

เซี่ยอวี่หลินก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มลำพองใจ แผนการกู้ชื่อเสียงของเขากำลังดำเนินไปด้วยความราบรื่น สายตาเหลือบมองไปยังโต๊ะของเซียวจิ้งหลาน หวังจะได้เห็นสีหน้าอิจฉาริษยาของเซี่ยอวิ๋นซี

เซี่ยอวิ๋นซีนั่งนิ่ง วางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบาๆ

ดวงตาหงส์ทอดมองภาพปักไหมทองคำตรงหน้าด้วยแววตาเยือกเย็น มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา

เซียวจิ้งหลานปรายตามองคนข้างกาย มือหนาเลื่อนลงไปกุมมือเรียวใต้โต๊ะ บีบกระชับเบาๆ เป็นสัญญาณว่าพร้อมรับมือทุกสถานการณ์

"ถึงเวลาเปิดฝาโลงแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เซี่ยอวิ๋นซีกระซิบเสียงแผ่ว

เซียวจิ้งหลานยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบทอประกายอำมหิต "ลงมือได้เลย เปิ่นหวางรอชมอยู่"