บทที่ 8 : ตอกฝาโลงองค์ชายสาม

บทที่ 8 : ตอกฝาโลงองค์ชายสาม

เสียงฝีเท้าหนักแน่นเหยียบย่ำลงบนพื้นศิลาแลงดังกังวานก้องไปทั่วลานประลองอันเงียบสงัด ทหารองครักษ์พยัคฆ์ทมิฬหลายร้อยนายในชุดเกราะเหล็กสีดำสนิทกระจายกำลังปิดล้อมทางเข้าออกทุกทิศทางอย่างรวดเร็ว คมทวนยาวและหน้าไม้วาววับเล็งตรงเข้าสู่ศูนย์กลางลานประลอง สะกดข่มความเคลื่อนไหวของทุกคนจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับปลายนิ้ว

เซียวจิ้งหลานก้าวลงมาจากอัฒจันทร์ไม้สูง ชายเสื้อคลุมสีดำปักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาสะบัดพลิ้วตามแรงลมหนาว ร่างสูงสง่าก้าวเดินตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเซี่ยอวิ๋นซี นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวปรายตามองฉางเฟิงที่คุกเข่ากุมข้อมือจมกองเลือดอยู่บนพื้น ก่อนจะหันมาสบมองดวงหน้าหวานหมดจดของคนข้างกาย

มือหนายกขึ้นแตะที่หลังมือเรียวเบาๆ กอบกุมฝ่ามือที่ยังจับด้ามกระบี่แน่นเพื่อถ่ายทอดไออุ่น สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล

"มือเจ็บหรือไม่?"

เซี่ยอวิ๋นซีลดกระบี่ลง ส่ายหน้าช้าๆ พร้อมรอยยิ้มบางเบา "หม่อมฉันสบายดีพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องไม่ต้องกังวล"

เซียวจิ้งหลานพยักหน้ารับ แววตาอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยียบในเสี้ยววินาทีเมื่อหันกลับไปเผชิญหน้านักโทษบนพื้น รองเท้าศึกหนังสีเข้มก้าวเข้าไปเตะเข้าที่ข้อพับขาของฉางเฟิงจนร่างยักษ์ล้มคว่ำหน้าลงกับพื้นศิลา

"ตรวจค้น!" ชินอ๋องออกคำสั่งสั้นกระชับ

ทหารพยัคฆ์ทมิฬสองนายกรูเข้ามารื้อค้นร่างกายของฉางเฟิงอย่างละเอียด มีดสั้นปลายแหลมกรีดเปิดตะเข็บรองเท้าศึกและสาบเสื้อหนา เผยให้เห็นเศษดินสีดำสนิทเนื้อละเอียดที่อัดแน่นอยู่ใต้รอยต่อของพื้นรองเท้า ดินชนิดนี้มีประกายเงาวาวและส่งกลิ่นฉุนของแร่กำมะถันจางๆ โชยออกมาเตะจมูก

เซียวจิ้งหลานใช้ปลายดาบเขี่ยก้อนดินสีดำขึ้นมา ช้อนสายตามองไปยังเหล่าขุนนางบนอัฒจันทร์

"ดินดำผสมแร่กำมะถันเช่นนี้ ทั้งแคว้นต้าชิงมีเพียงแห่งเดียว... คือหุบเขาลึกแถบชายแดนทักษิณ บริเวณที่ตั้งค่ายทหารนอกระบบของตระกูลเว่ย" สุรเสียงทุ้มกังวานสะท้อนก้องไปทั่วสนาม "เจ้ายอดฝีมือผู้นี้เพิ่งเดินทางรอนแรมมาจากค่ายลับแห่งนั้นได้ไม่เกินสามวัน เพื่อมาร่วมการประลองตามคำสั่งของนายเหนือหัว"

ทหารองครักษ์อีกนายดึงป้ายเหล็กสีดำรูปสามเหลี่ยมออกมาจากซับในเสื้อของฉางเฟิง ด้านหน้าสลักอักษร 'เว่ย' ด้านหลังสลักลายพยัคฆ์คาบดาบ ตราสัญลักษณ์เฉพาะของกองกำลังลับที่ราชสำนักสั่งยุบไปเมื่อสิบปีก่อน

หลักฐานประจักษ์ชัดเจนจนขุนนางทั้งสองฝั่งต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึก

จ้าวเจ๋อเหยียนที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์หน้าซีดเผือด เขารีบก้าวสะดุดขาตนเองวิ่งลงมากลางลานประลอง คุกเข่าลงประสานมือคารวะฮ่องเต้ด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้ม

"เสด็จพ่อ! ลูกมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้พ่ะย่ะค่ะ!" จ้าวเจ๋อเหยียนละล่ำละลักปฏิเสธ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก "ชายผู้นี้เป็นเพียงนักสู้เร่ร่อนที่ลูกว่าจ้างมาผ่านสำนักคุ้มภัย ลูกไม่รู้ว่าเขาเป็นคนของกบฏชายแดนทักษิณ มีคนจงใจส่งเขามาเพื่อจัดฉากใส่ร้ายลูก!"

"จัดฉากใส่ร้ายหรือ?"

เซี่ยอวิ๋นซีแค่นหัวเราะเบาๆ ดวงตาหงส์ทอดมองอดีตคนรักด้วยความเวทนาปนรังเกียจ

"องค์ชายสามช่างตัดช่องน้อยแต่พอตัวเก่งกาจยิ่งนัก หากท่านมิได้รู้เห็นเป็นใจ เช่นนั้นท่านช่วยอธิบายได้หรือไม่ว่า เหตุใดเรือขนส่งเสบียงของตำหนักท่าน จึงแอบลอยลำออกจากท่าเรือหลวงมุ่งหน้าลงใต้ตั้งแต่เมื่อคืนวาน?"

จ้าวเจ๋อเหยียนชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดผวา

เสียงฝีเกือกม้าห้อตะบึงอย่างบ้าคลั่งดังแว่วมาจากนอกประตูลานประลอง ทหารม้าพยัคฆ์ทมิฬนายหนึ่งควบม้าเข้ามาหยุดลงข้างสนาม กระโดดลงจากหลังม้า วิ่งเข้ามารายงานพร้อมถือกล่องไม้ลงรักสีดำขลิบทอง

"รายงานท่านอ๋อง! หน่วยพยัคฆ์ทมิฬสกัดจับเรือสำเภาหลวงที่ท่าเรือทิศใต้ได้สำเร็จ จับกุมคนส่งสารประจำตำหนักองค์ชายสามพร้อมเอกสารลับและสิ่งของสำคัญพ่ะย่ะค่ะ!"

ทหารเปิดฝากล่องไม้ออก เผยม้วนกระดาษลับที่ยังมิได้เปิดอ่าน ปลายม้วนผนึกด้วยครั่งสีแดงสด ประทับลวดลาย ตราหยกมังกรเมฆาประจำพระองค์ของจ้าวเจ๋อเหยียน อย่างชัดเจน ข้างกันมีสมุดบัญชีรายชื่อนายทหารระดับแม่กองในค่ายลับ และจดหมายสั่งการให้เคลื่อนย้ายค่ายทหารหนีการตรวจค้น

เซียวจิ้งหลานรับม้วนสาส์นลับขึ้นมา ยื่นส่งให้ขันทีประจำพระองค์นำขึ้นไปถวายฮ่องเต้

"เนื้อความในจดหมายระบุชัดเจน องค์ชายสามสั่งการให้ค่ายทหารลับชายแดนทักษิณเตรียมพร้อมเคลื่อนพลเข้าประชิดเมืองหลวง หากการส่งคนเข้ายึดตำแหน่งนายกองรักษาพระนครในวันนี้ประสบความสำเร็จ" เซียวจิ้งหลานปรายตามองจ้าวเจ๋อเหยียนด้วยสายตาเยียบเย็น "ตราประทับส่วนพระองค์และลายพระหัตถ์ขององค์ชายสาม คงมิอาจมีผู้ใดปลอมแปลงได้กระมัง?"

ฮ่องเต้หยวนเจิ้งตี้ทรงคลี่ม้วนกระดาษออกอ่าน พระพักตร์ดำคล้ำลงเรื่อยๆ จนกระทั่งความโกรธเกรี้ยวระเบิดออกมา พระหัตถ์ฟาดม้วนสาส์นลงบนโต๊ะเสวยเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

"ลูกทรราช!"

ฮ่องเต้ทรงลุกขึ้นยืน ชี้พระดรรชนีไปยังจ้าวเจ๋อเหยียนที่หมอบกราบอยู่กับพื้น "เราเลี้ยงดูเจ้ามาอย่างดี มอบบรรดาศักดิ์และอำนาจให้ เจ้ากลับลอบซ่องสุมกำลังพล คิดการใหญ่ก่อกบฏต่อแผ่นดิน!"

"เสด็จพ่อ! ลูกผิดไปแล้ว! เสด็จพ่อโปรดเมตตาลูกด้วย!" จ้าวเจ๋อเหยียนโขกศีรษะลงกับพื้นศิลาแลงจนเลือดซึมหน้าผาก ร้องไห้คร่ำครวญขอชีวิตอย่างหมดรูป

เสิ่นฮองเฮาที่นั่งอยู่บนแท่นสูงรีบขยับกายออกห่าง แววตาพระโพธิสัตว์แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา พระนางมิได้เอ่ยปากช่วยแม้แต่คำเดียว ยามนี้สิ่งที่ต้องทำคือตัดหางปล่อยวัดเพื่อมิให้เชื้อเพลิงแห่งความกบฏลามมาเผาผลาญตำหนักคุนหนิง

เซี่ยหยวนและเหล่าขุนนางฝ่ายองค์ชายสามต่างพากันคุกเข่าหมอบราบไปกับพื้น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่อโทษทัณฑ์สมรู้ร่วมคิด

"ราชโองการ!" ฮ่องเต้ทรงประกาศก้องด้วยสุรเสียงสะเทือนเลื่อนลั่น "สั่งถอดจ้าวเจ๋อเหยียนออกจากฐานันดรศักดิ์องค์ชาย ริบทรัพย์สินและที่ดินทั้งหมดเข้าสู่ท้องพระคลัง ส่งตัวไปคุมขังไว้ในคุกหลวงชั้นในสุดของศาลต้าหลี่ รอการไต่สวนโทษประหารข้อหากบฏ!"

"ส่วนพรรคพวกในค่ายทหารลับ ให้กองทัพพยัคฆ์ทมิฬยกพลลงใต้ไปกวาดล้างให้สิ้นซาก!"

"น้อมรับพระบัญชา!" เซียวจิ้งหลานประสานมือรับคำสั่งอย่างหนักแน่น

ทหารองครักษ์กรูกันเข้ามากระชากร่างของจ้าวเจ๋อเหยียนขึ้นจากพื้น ถอดมงกุฎหยกและสายรัดเอวดิ้นทองออกอย่างไม่ไว้หน้า อดีตองค์ชายสามผู้เคยหยิ่งยโสร้องโหยหวนดิ้นรน ขาทั้งสองข้างลากครูดไปกับพื้นฝุ่นยามทหารลากตัวออกไปจากลานประลอง สายตาเคียดแค้นคู่นั้นยังคงจ้องเขม็งมาที่เซี่ยอวิ๋นซีไม่วางตา

เซี่ยอวิ๋นซียืนมองภาพนั้นนิ่ง ลมหนาวพัดชายเสื้อสีขาวเงินสะบัดพลิ้ว ความแค้นที่สุมแน่นในอกตั้งแต่อดีตชาติเริ่มได้รับการชำระสะสางไปอีกหนึ่งเป้าหมาย สุราพิษและคุกตำหนักเย็นที่เขาเคยเผชิญ บัดนี้จ้าวเจ๋อเหยียนกำลังจะได้ลิ้มรสชาติของมันด้วยตนเอง

เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาถูกวางทาบลงบนไหล่บางอย่างอ่อนโยน เซียวจิ้งหลานยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง เอื้อมมือมาผูกเชือกเสื้อคลุมให้คนรักอย่างประณีต แผ่รังสีอบอุ่นโอบล้อมกายบางเอาไว้ ขับไล่ความเหน็บหนาวของลมแดนเหนือไปจนหมดสิ้น

"เหนื่อยมามากแล้ว กลับจวนกันเถิด" เซียวจิ้งหลานกระซิบข้างหู

เซี่ยอวิ๋นซีเงยหน้าขึ้นสบสายตากับแม่ทัพหน้าดุ ประกายตาคมกริบคู่นั้นทอดมองเขาด้วยความหวงแหนและภาคภูมิใจ มือเรียวยกขึ้นแตะทับหลังมือหนาของชินอ๋อง บีบกระชับแน่นอย่างลึกซึ้ง

"พ่ะย่ะค่ะ... กลับจวนของเรากัน"

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงและเกรงขามของขุนนางทั้งราชสำนัก เซียวจิ้งหลานกุมมือเซี่ยอวิ๋นซีไว้แน่น นำพาร่างโปร่งก้าวเดินเคียงข้างกันออกจากลานประลองอย่างสง่างาม ดุจพญาพยัคฆ์ที่กำลังปกป้องยอดดวงใจของตนเอง