FAZER LOGIN“ไม่ได้เหรอ”เขาทำหน้าเศร้า “ไม่ได้”เธอตอบ ทำให้เขาเศร้ายิ่งกว่าเดิม “ไม่ได้..เพราะมันคือที่ของคุณตั้งแต่วันที่ฉันแต่งงานกับคุณแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องขอร้องในสิ่งที่เป็นของคุณค่ะ”เธอยิ้มออกมา คำตอบของภรรยาสาวทำให้ผู้เป็นสามีที่ภักดีมาตลอดดีใจจนแทบจะตะโกนออกมาดัง ๆ แต่ด้วยความที่ลูกน
“ออกไปซะ เดี๋ยวค่าห้องผมจะจ่ายเอง จีเอาน้ำตาของจีไปใช้กับงานของตัวเองเถอะ ตอนนี้น้ำตาของจีใช้กับผมไม่ได้แล้ว”จีรัณณ์ยังคงจ้องหน้าชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับน้ำตา ถ้าเป็นเมื่อก่อนปฐวีก็คงจะใจอ่อนกับน้ำตาของเธอ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว แววตาของเขาที่มองมามันแข็งกร้าวและเด็ดขาด มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป“ผมขอ
“แต่วีก็เป็นเพื่อนจีนะ”จีรัณณ์ทำหน้าเศร้า“เดี๋ยวผมไปส่งที่โรงแรมแล้วกัน”เขาตอบปัดไปอย่างเสียไม่ได้“ถ้าวีไม่ว่างแล้วก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยก็ไปทานข้าวกับจีอีกสักครั้งได้ไหม เราสองคนไม่ได้ไปทานข้าวด้วยกันมานานแล้วนะ”“ไม่ได้หรอก ขอโทษนะ”ถึงปฐวีจะปฏิเสธตามตรงแบบนั้นแล้ว จีรัณณ์ก็ยังคงตื๊อไม่เลิกจนเข
40ตอนจบช่วงสายของวันถัดมา ณิชชยาลืมตาตื่นขึ้นหลังจากที่พักฟื้นอยู่หลายชั่วโมงหลังจากที่ได้รับเลือดจากธนนท์ ร่างกายปรับระดับสายตาให้ชัดเจนขึ้น เธอมองเห็นเพดานสีขาวและเบนสายตามองข้างตัวก็พบเข้ากับเด็กน้อยนอนอยู่บนเตียงเด็กทารกของโรงพยาบาลเธอค่อย ๆ ลุกขึ้น ร่างกายที่เพิ่งฟื้นฟูมาได้ไม่นานยังคงมีความ
“แกรู้ไหม? ว่าแม่นั่นไม่มีอะไรเหมาะสมกับแกเลยสักนิด ถ้าไม่มีแม่นั่น ตัวแกควรจะไปได้ไกลกว่านี้ แกมันไม่ต่างอะไรจากตาของแกเลยสักนิด ใฝ่ต่ำเหมือนกันทั้งตาทั้งหลาน”คุณหญิงศรีสุนันท์พูดด้วยดวงตาที่แข็งกร้าว ท่านมองปฐวีเหมือนมีภาพซ้อนของสามีและคนรักของสามีขึ้นมา มันยิ่งทำให้ใจของท่านยิ่งเจ็บระทมมากขึ้นไปอ
เขากลับมาไม่ทัน ทำอย่างที่พูดไว้ไม่ได้ชายหนุ่มนั่งมองผ้าเช็ดหน้าในมือเพียงไม่ถึงนาทีน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่ ธนาที่กำลังจะเดินมานั่งข้าง ๆ เพื่อนสนิทก็โดนรัดเกล้าห้ามไว้ก่อน ปาลิตาเองก็รู้ดีว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเขาตอนนี้ เธอจึงนั่งลงข้าง ๆ ธนนท์ที่นั่งมองหน้าปฐวีอยู่แม้จะไม่ได้นั่งใกล้ก
“นายเอาอะไรมาพูด? รู้ได้ไงว่าฉันไม่เต็มใจ?”“ก็หน้าเหวี่ยง ๆ ของคุณไง”“ฉันหน้าเหวี่ยงแล้วมันเกี่ยวอะไร? นายจงใจหาเรื่องฉันเหรอ?”“พอเถอะค่ะ อย่าทะเลาะกันสิ นี่โรงพยาบาลนะคะ”ณิชชยาที่ ณ ตอนนี้กลายเป็นคนกลาง เธอรีบยกมือห้ามทั้งสองคนก่อนที่ทั้งคู่จะทะเลาะกันไปมากกว่านี้อยู่มาตั้งนาน ไม่เคยเห็นสองคนน
“เรารู้นะว่ามันไม่ง่ายที่จะลืมเรื่องนี้ แต่เรื่องนี้มันไม่มีใครผิดนะ ไอ้วี เธอ หนูนิด ไม่มีใครผิดเลยสักคน ไอ้วีมันก็แค่ซื่อตรงกับหัวใจของตัวเอง เธอก็เหมือนกัน หนูนิดก็มีเหตุผลของเขาที่ต้องแต่งงานกับไอ้วี อาจจะรักหรือไม่รักก็ได้ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องของสองคนนั้น เราอย่าไปยุ่งกับเขาจะดีกว่า”ธนาเดินเข
18ห้องเดียวกัน“ฉันขอแยกห้องนอน”พอมาถึง เมื่อเธอรู้ว่าต้องนอนห้องเดียวและเตียงเดียวกับปฐวี ณิชชยาก็พยายามพูดเรื่องนี้กับเขาอยู่หลายครั้งจนถึงตอนนี้ที่เขาพาเธอลงมาทานข้าว “คุณพูดจาซ้ำ ๆ เดิม ๆ แบบนี้ไม่เบื่อบ้างหรือไง รู้ทั้งรู้ว่าพูดเป็นร้อยรอบผมก็ไม่ยอมแยกห้องน่ะ”เขาว่า“แล้วทำไมฉันต้องนอนห้องเดีย
8วนเวียนที่เลือนลาง“ถ้าคุณต้องการให้แฟนเก่าอย่างผมช่วยหรือตามสืบเรื่องของเจ้าบ่าวของคุณให้ ก็อย่าลืมติดต่อกันมาล่ะ ผมยังใช้เบอร์เดิมที่คุณบล็อคผมนั่นแหละ ว่าที่เจ้าสาว..แต่จะเป็นเจ้าสาวของใคร..เรื่องนี้..”“ไม่แน่ใจเลยแฮะ”คำพูดของปฐวียังคงวนอยู่ในหัวของณิชชยา เรื่องบ้า ๆ ที่เขาเสนอมา เธอไม่ยอมขอค







