Mag-log in“ไม่ได้เหรอ”เขาทำหน้าเศร้า “ไม่ได้”เธอตอบ ทำให้เขาเศร้ายิ่งกว่าเดิม “ไม่ได้..เพราะมันคือที่ของคุณตั้งแต่วันที่ฉันแต่งงานกับคุณแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องขอร้องในสิ่งที่เป็นของคุณค่ะ”เธอยิ้มออกมา คำตอบของภรรยาสาวทำให้ผู้เป็นสามีที่ภักดีมาตลอดดีใจจนแทบจะตะโกนออกมาดัง ๆ แต่ด้วยความที่ลูกน
“ออกไปซะ เดี๋ยวค่าห้องผมจะจ่ายเอง จีเอาน้ำตาของจีไปใช้กับงานของตัวเองเถอะ ตอนนี้น้ำตาของจีใช้กับผมไม่ได้แล้ว”จีรัณณ์ยังคงจ้องหน้าชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับน้ำตา ถ้าเป็นเมื่อก่อนปฐวีก็คงจะใจอ่อนกับน้ำตาของเธอ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว แววตาของเขาที่มองมามันแข็งกร้าวและเด็ดขาด มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป“ผมขอ
“แต่วีก็เป็นเพื่อนจีนะ”จีรัณณ์ทำหน้าเศร้า“เดี๋ยวผมไปส่งที่โรงแรมแล้วกัน”เขาตอบปัดไปอย่างเสียไม่ได้“ถ้าวีไม่ว่างแล้วก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยก็ไปทานข้าวกับจีอีกสักครั้งได้ไหม เราสองคนไม่ได้ไปทานข้าวด้วยกันมานานแล้วนะ”“ไม่ได้หรอก ขอโทษนะ”ถึงปฐวีจะปฏิเสธตามตรงแบบนั้นแล้ว จีรัณณ์ก็ยังคงตื๊อไม่เลิกจนเข
40ตอนจบช่วงสายของวันถัดมา ณิชชยาลืมตาตื่นขึ้นหลังจากที่พักฟื้นอยู่หลายชั่วโมงหลังจากที่ได้รับเลือดจากธนนท์ ร่างกายปรับระดับสายตาให้ชัดเจนขึ้น เธอมองเห็นเพดานสีขาวและเบนสายตามองข้างตัวก็พบเข้ากับเด็กน้อยนอนอยู่บนเตียงเด็กทารกของโรงพยาบาลเธอค่อย ๆ ลุกขึ้น ร่างกายที่เพิ่งฟื้นฟูมาได้ไม่นานยังคงมีความ
“แกรู้ไหม? ว่าแม่นั่นไม่มีอะไรเหมาะสมกับแกเลยสักนิด ถ้าไม่มีแม่นั่น ตัวแกควรจะไปได้ไกลกว่านี้ แกมันไม่ต่างอะไรจากตาของแกเลยสักนิด ใฝ่ต่ำเหมือนกันทั้งตาทั้งหลาน”คุณหญิงศรีสุนันท์พูดด้วยดวงตาที่แข็งกร้าว ท่านมองปฐวีเหมือนมีภาพซ้อนของสามีและคนรักของสามีขึ้นมา มันยิ่งทำให้ใจของท่านยิ่งเจ็บระทมมากขึ้นไปอ
เขากลับมาไม่ทัน ทำอย่างที่พูดไว้ไม่ได้ชายหนุ่มนั่งมองผ้าเช็ดหน้าในมือเพียงไม่ถึงนาทีน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่ ธนาที่กำลังจะเดินมานั่งข้าง ๆ เพื่อนสนิทก็โดนรัดเกล้าห้ามไว้ก่อน ปาลิตาเองก็รู้ดีว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเขาตอนนี้ เธอจึงนั่งลงข้าง ๆ ธนนท์ที่นั่งมองหน้าปฐวีอยู่แม้จะไม่ได้นั่งใกล้ก
36เคลียร์ใจน้องสาว“คุณรอผมอยู่นี่ก่อน เดี๋ยวผมจะขึ้นไปคุยกับพ่อสักพัก”ณ คฤหาสน์ทัศนีรัตนากุล ในห้องนั่งเล่น ปฐวีปล่อยให้ณิชชยานั่งเล่นอยู่กับสาวใช้หลายคนจนปาลิตาที่เพิ่งลงมาจากห้องของตนเองเดินมาเจอพอดี เมื่อทั้งสองคนพบหน้ากันจึงยิ้มให้กันเล็กน้อยก่อนที่ปาลิตาจะเดินเข้าไป สาวใช้เองพอเห็นว่าเจ้านาย
“ใช่ครับ”“ถ้าอย่างนั้นเชิญด้านนี้เลยค่ะ”พนักงานเดินนำเขาและเธอเข้าไปซักประวัติเล็กน้อยก่อนพาคุณแม่ไปเปลี่ยนชุดและเริ่มสอนโยคะ ในระหว่างนั้นปฐวีก็แอบมีอาการคลื่นไส้ เวียนหัวอยู่เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก เขายังคงชะเง้อมอง ณิชชยาอยู่ที่กระจกใสข้างห้องจนพนักงานเดินมาเรียกให้เขาเข้าไปพร้อมกับคุณพ่
35รัก“นี่คุณซื้อมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ”ตกดึกหลังจากที่พาน้องรักเข้านอน เธอค่อย ๆ เดินเข้ามาดูถุงกระดาษมากมายที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง มือเรียวเปิดถุงกระดาษออกดูก็พบว่ามีแต่ของที่เธอจำเป็นต้องใช้ทั้งนั้น“ใช่ ก็มันจำเป็น ผมไม่ได้ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายนะ”เขาพูดดัก“ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่ะ”“แล้วนี่..
“ให้ฉันเดา แม่แกอาจจะบอกข่าวดีนี้กับยายของแกแล้วก็ได้”“เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ฉันกำลังคิดอยู่เหมือนกัน ฉันเดาไม่ออกเลยว่าคุณยายคิดจะทำอะไรบ้าง”“แต่เรื่องนี้มันก็เกิดจากตัวแกเองไม่ใช่เหรอวี”“อืม ฉันรู้”“ก็อยากจะช่วยนะ แต่เรื่องยายของแก มันเป็นเรื่องในครอบครัว ฉันคงช่วยอะไรแกไม่ได้มาก แต่ถ้ามีอะไรท







