9. ได้ของมาหรือไม่

ในอำเภอเต้าหมิงน้อยคนนักจะไม่รู้จักเจี้ยนป๋อ เพราะเป็นบุคคลที่หญิงสาวต่างขยะแขยงเป็นที่สุด แค่เอ่ยถึงชื่อนี้ซืออิ่งก็ขนลุกไปทั้งตัว ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงที่ฉาวโฉ่แต่รูปลักษณ์ของเจี้ยนป๋อผู้นั้นยังดูไม่ได้ เขาคือตาแก่ผู้มีใบหน้าเหี้ยมเกรียมถมึงทึง รูปร่างสูงใหญ่ตัวหนา กิริยามารยาทกักขฬะ ชอบส่งเสียงคุยโวโอ้อวดดังไปสามบ้านแปดบ้าน และยังชอบเขม่นคนที่มีฐานะด้อยกว่า จึงไม่แปลกเลยที่คนในอำเภอเต้าหมิงจะหวาดกลัวอิทธิพลของคนผู้นี้

“ท่านแม่จะส่งท่านพี่ไปให้เจี้ยนป๋อ”

“ให้นางแต่งไปเป็นอนุต่างหาก แลกกับการใช้เส้นสายให้ท่านพ่อของเจ้าชนะการประมูลสัมปทานรังนกห้าปี”

“แต่งเป็นอนุไยต้องใช้ชุดสีแดง หรือว่าท่านแม่ต้องการให้ท่านพี่อยู่อย่างยากลำบาก”

เรียกว่าอนุก็ยังให้เกียรติเกินไป พอได้แต่งเข้าไปแล้วถิงถิงก็คงไม่ต่างจากสาวใช้อุ่นเตียง การแต่งเข้าไปเป็นอนุชุดเจ้าสาวสีแดงสมควรต้องหลีกเลี่ยง เพราะถือเป็นการไม่ให้เกียรติภรรยาเอก หากถิงถิงได้ใส่ชุดแดงมงคลนี้เข้าไปก็ไม่แน่ว่าบรรดาภรรยาและอนุของเจี้ยนป๋ออาจจะถึงขั้นเกลียดชังถิงถิงได้เลย ซืออิ่งคิดได้แบบนั้นก็หลุดเสียงหัวเราะชอบใจออกมาก่อนจะถามต่อ

“ท่านแม่จะส่งนางไปเมื่อไรเจ้าคะ”

“ชักช้าไม่ได้เดี๋ยวนางไหวตัวทัน ส่งไปวันนี้เลยจะเป็นการดี”

การสนทนาของสองสตรีหยุดลงเมื่อมีบุคคลอื่นเดินเข้ามาในห้อง พอเงาร่างของคนที่เพิ่งเดินมาชัดเจนขึ้นเหมยหลินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก นางกลัวว่าจะมีคนมาได้ยินแล้วทำให้แผนการล้มเหลว แต่พอเห็นว่าคนนั้นเป็นเมิ่งฉีจึงรีบซักถาม

“ได้ของมาหรือไม่"

“ได้มาเจ้าค่ะ หมอเถื่อนผู้นั้นบอกว่ายานี้ใช้เพียงสองสามหยดก็จะหมดสตินานหนึ่งชั่วยาม ไร้สีไร้กลิ่นไร้รสชาติแต่หากให้เยอะเกินขนาดจะเป็นอันตรายได้”

เมิ่งฉีพูดพลางหยิบขวดยากระเบื้องออกจากแขนเสื้อส่งต่อให้เหมยหลิน เหมยหลินรับมาแล้วก็พิจารณาดูครู่หนึ่ง จากนั้นยื่นกลับคืนให้เมิ่งฉีพร้อมออกคำสั่ง

“เอาไปจัดการให้เรียบร้อย”

“เอ่อ…คือว่า”

“เจ้ากลัวรึไง!”

“กลัวเจ้าค่ะ หากแผนไม่สำเร็จนางต้องกลับมาคิดบัญชีกับบ่าวแน่ เห็นนางหัวเดียวกระเทียมลีบอย่างนั้นแต่ก็ฤทธิ์เยอะ ถึงอย่างไรบ่าวก็ต้อยต่ำกว่า บ่าวไม่กล้า”

"ไม่ได้เรื่อง!"

ซืออิ่งแย่งขวดยาไปจากมือของเหมยหลินแล้วบอก

“ให้ข้าทำเองเถิดเจ้าค่ะ เมิ่งฉีเซ่อซ่าประเดี๋ยวแผนการของท่านแม่แตกกันพอดี”

พูดจบนางก็รีบเดินไปที่ห้องครัวทันที เหมือนนรกเปิดทางให้คนทำชั่ว ประจวบเหมาะกับช่วงเวลานั้นไม่มีใครอยู่ในห้องครัวสักคน เพราะแม่ครัวที่รับหน้าที่ประจำหลังจากทำของว่างช่วงบ่ายเสร็จแล้วก็ชวนกันไปจ่ายตลาด

วันนี้ของว่างเป็นน้ำแกงสาลี่ก็นับว่าไม่เลว หากหยดยานอนหลับนี้ลงไปถิงถิงก็คงไม่คิดสงสัย ซืออิ่งรีบหยดยาลงในสำรับที่จะต้องยกไปเรือนตะวันตก แต่ขณะนั้นก็ซุ่มซ่ามจนเผลอทำขวดยาหลุดมือตกลงไปในถ้วยน้ำแกงทั้งขวด นางตกใจแต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรจึงหยิบขวดยาขึ้นมาก่อน พลันได้ยินเสียงสาวใช้สองนางกำลังดังเดินคุยกันมาทางนี้พอดี จึงรีบวิ่งออกมาก่อนที่จะมีคนมาเจอ ถ้วยน้ำแกงจึงมียาในปริมาณที่มากเกินขนาด

“คุณหนูวันนี้ห้องครัวทำน้ำแกงสาลี่เป็นอาหารว่างเจ้าค่ะ”

ลู่ชิงยกสำรับมาที่เรือนตะวันตกด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแล้ววางน้ำแกงลงบนโต๊ะหนังสือ ขณะนั้นถิงถิงกำลังปักผ้าเช็ดหน้าอยู่ นางเหลือบตาขึ้นมองน้ำแกงสาลี่แล้วเอี้ยวตัวไปหยิบถุงเงินนำเงินจำนวนหนึ่งยื่นให้

“เอาไปซื้อยา”

“อ้อ เมื่อเช้านี้มีคนเอาเงินเดือนมาให้คุณหนูแล้วดีจริงๆ”

ถึงจะเป็นเงินเดือนแค่ไม่กี่ตำลึงแต่ก็พอซื้อยาบำรุงได้หลายห่อ แล้วยังเหลือเงินก้นถุงอีกนิดหน่อย

“ข้าให้เกินไปนิดหน่อยเผื่อว่าหากเจ้าอยากซื้อขนม”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะบ่าวเองก็มีเงินติดตัวอยู่บ้าง เช่นนั้นบ่าวจะรีบไปรีบกลับนะเจ้าคะ”

“อืม”

พอให้หลังลู่ชิงแล้วถิงถิงจึงหยิบช้อนขึ้นมาคนน้ำแกงในถ้วยจากนั้นตักเข้าปากสี่ห้าคำ นำแกงยังไม่ทันหมดถ้วยกลับรู้สึกว่ามือทั้งสองอ่อนแรงลงอย่างผิดปกติ ร่างกายเริ่มชาไม่สามารถขยับได้ นางตกจากเก้าอี้ทิ้งตัวลงบนพื้น ดวงตาของถิงถิงพร่าเลือนลงทุกขณะ ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าของคนสองสามคนก็กรูกันเข้ามาในห้อง

“เมิ่งฉี อิ่งเออร์ พวกเจ้ารีบจับนางเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วเข้า!”

คนพวกนี้จะทำอะไรกับข้ากันแน่ ต่ำช้ายิ่งนัก!

ถิงถิงพยายามฝืนไม่ยินยอมให้ตนเองหลับ หรี่มองไปที่ปลายเท้าเห็นสตรีนางหนึ่งกำลังยืนส่งเสียงหัวเราะอย่างเยือกเย็น ภาพตรงหน้านั้นเลือนรางเต็มที เพราะฤทธิ์ยาทำให้ไม่อาจขยับตัวหรือต่อต้านได้ จึงถูกจับพลิกซ้ายพลิกขวาตามอำเภอใจ จนกระทั่งผลัดเปลี่ยนเป็นชุดเจ้าสาวสำเร็จแล้วเสียงคนเหล่านั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง