กลับเมืองหลวง

ความรักก็ส่วนความรักความจริงก็ส่วนความจริง ในเมื่อทั้งสองเรื่องไม่เป็นไปในทางเดียวกันนางขอเลือกอยู่กับความเป็นจริงดีกว่า จ้าวจื่อหานพยักหน้าเข้าใจเขาสงสารน้องสาวมากนางเป็นเด็กสาวที่มีความฝันมีแต่คนรักใคร่จนดูอ่อนแอมาตลอด แต่วันนี้นางกล้าตัดสินใจเรื่องสำคัญได้นับว่าเข้มแข็งยิ่งนัก

"เจ้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว"

เขาเอื้อมมือลูบหัวนางเบา ๆ ความรู้สึกของพี่ชายหนักอึ้งในอก เขากับหวงซีหยุนสนิทกันเป็นสหายร่วมเรียนมาด้วยกัน คิดแล้วก็นึกละอายใจขณะที่หวงซีหยุนเลื่อนตำแหน่งมีความก้าวหน้าในหน้าที่การงานแต่เขายังย่ำอยู่ที่เดิม

จ้าวจื่อหานตั้งใจว่าต่อไปนี้เขาจะทำงานหนักขึ้นเพื่อความก้าวหน้า เพื่อครอบครัวจะได้ลืมตาอ้าปากได้มากกว่านี้จะได้ไม่มีคนมาดูถูกเหยียดหยามเหมือนที่เป็นอยู่

"พี่จะทำงานให้หนักขึ้นจะได้ไม่มีใครมารังแกเจ้าได้อีก"

จ้าวเจียอิงยิ้มบางซบหน้าลงกับไหล่กว้างของพี่ชาย นางโชคดีที่ทะลุมิติมาเจอครอบครัวที่ดี มีพี่ชายที่คอยปกป้องไม่ว่าจะผิดหรือถูกและนางก็จะใช้ชีวิตให้ดีหลังจากนี้เช่นเดียวกัน

ช่วงเช้าจ้าวเจียอิงเข้าไปขออนุญาตบิดา นางไม่ได้ไปสวดมนต์นานแล้วครั้งนี้ถือโอกาสดีจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่และทำบุญให้มารดา

"ท่านพ่อเจ้าคะลูกจะมาขออนุญาตไปสวดมนต์ขอพรทำบุญให้บรรพบุรุษแล้วก็ท่านแม่เจ้าค่ะ"

จ้าวถิงเห็นว่านางคงมีเรื่องไม่สบายใจจึงอยากไปสงบจิตใจที่วัดและคงอยากระลึกถึงมารดาที่จากไปตั้งแต่ยังเป็นทารกจึงอนุญาตให้ไปได้

"ครั้งนี้จะไปกี่วันล่ะ"

"สิบวันเจ้าค่ะ"

เพราะนางเพิ่งผ่านเรื่องราวที่ยากลำบากมาแค่หนึ่งวันจ้าวถิงจึงไม่ขัดใจให้นางไปที่วัดได้ตามใจปรารถนา ถึงอย่างไรนางก็ไปบ่อยแล้ว

"เช่นนั้นไปเตรียมตัวเถิด"

"เจ้าค่ะ"

จ้าวเจียอิงขอตัวกลับเรือนเพื่อเตรียมตัวไปนอนที่วัดกับบ่าวรับใช้เพียงหนึ่งคนคือหลิงหลิงที่เป็นคนสนิทของนาง

"ไปวัดครั้งนี้นานหลายวันคุณหนูคงสงบจิตใจได้มากเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมเสื้อผ้ากับของใช้จำเป็นไว้ให้แล้ว"

หลิงหลิงรายงาน นางคอยจัดข้าวของเป็นประจำรู้ว่าต้องใช้สิ่งของใดบ้างการเตรียมตัวจึงรวดเร็วขึ้น

"ดีเลย พรุ่งนี้เราจะเดินทางแต่เช้า"

"เจ้าค่ะ"

รุ่งเช้าจ้าวเจียอิงรับประทานอาหารเช้าเสร็จนางก็ได้ร่ำลาบิดาและพี่ชายทั้งสองคน

"แน่ใจนะว่าไม่ให้พี่รองไปส่ง"

จ้าวจื่อหานเป็นห่วงนางขึ้นมาถึงจะไปวัดบ่อยแล้วทว่าครั้งหลังสุดก็ห่างไปนานมากแล้ว

"ไม่มีเรื่องต้องกังวลเจ้าค่ะ"

พูดคุยกันอยู่ชั่วครู่นางก็ขึ้นรถม้าที่จ้าวถิงจัดเตรียมเอาไว้ให้แล่นออกจากจวนมุ่งหน้าสู่วัดชุนเจิ้นที่อยู่นอกเมืองหลวงออกไปไม่ไกลใช้เวลาเดินทางชั่วยามครึ่งก็ถึง

รถม้าจอดเทียบที่หน้าวัด วันนี้เป็นวันธรรมดาไม่มีคนพลุกพล่านอีกสามวันเป็นวันหยุดเหล่าสตรีจากเมืองหลวงจึงจะออกมาสวดมนต์กันเนืองแน่น ตอนนี้นางมองเห็นรถม้าสามคันจอดก่อนนางแล้ว ถึงวัดชุนเจิ้นจะห่างไกลจากเมืองหลวงออกมาเล็กน้อยทว่าคนในเมืองหลวงต่างนิยมมาไหว้พระขอพรที่นี่ เนื่องจากวัดมีขนาดใหญ่บรรยากาศร่มรื่น เงียบสงบและศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก เชื่อกันว่าหากคู่รักมาไหว้พระขอพรมักสมหวังกันทุกคู่

ซึ่งนางและหวงซีหยุนก็เคยมาที่นี่ด้วยกันครั้งหนึ่ง แต่นางคงเป็นคู่แรกกระมังที่ไม่สมหวังในเรื่องคู่ครอง จ้าวเจียอิงถอนหายใจขจัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปและเดินเข้าไปข้างในด้วยท่าทางสำรวม

สถานการณ์ในสนามรบขณะนี้สงบลงแล้ว หวงซีหยุนเตรียมตัวกลับเข้าเมืองหลวง ก่อนที่เขาจะมายังชายแดนรอบนี้บิดามารดาบอกว่าจะไปพูดคุยเรื่องแต่งงานที่จวนตระกูลจ้าว ป่านนี้เรื่องคงเรียบร้อยแล้ว

"รองแม่ทัพซีหยุนกลับไปคราวนี้ก็จะได้เป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ขอแสดงความยินดีล่วงหน้าด้วย"

แม่ทัพเฟิงทราบข่าวนี้มาเช่นเดียวกับคนอื่น คนทั้งเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าหวงซีหยุนและจ้าวเจียอิงเป็นคู่รักกันมานาน สานสัมพันธ์จากวัยเยาว์จนกระทั่งถึงวัยออกเรือนนับว่าเป็นคู่รักที่มั่นคงและน่าชื่นขม

"ขอบคุณท่านแม่ทัพ ข้าต้องส่งบัตรเชิญไปยังจวนแม่ทัพอย่างแน่นอน"

แม่ทัพเฟิงหัวเราะร่วนตบไหล่กว้างเบา ๆ ให้กำลังใจและขอแยกตัวไปเตรียมของกลับเมืองหลวงเช่นเดียวกัน ในใจของชายหนุ่มเมื่อนึกถึงใบหน้างดงามของคนรักเขาก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

"อีกไม่นานเจ้ากับข้าก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว อิงเอ๋อร์"

วัดชุนเจิ้น

จ้าวเจียอิงสวดมนต์พร้อมกับคนอื่นเข้าวันที่ห้าแล้ว ที่นี่เงียบสงบจนนางคิดว่าไม่อยากกลับเมืองหลวงตามกำหนดเวลา ด้วยธรรมชาติที่ยังงดงามทำให้นางอยากชื่นชมต่อไปอีกหลายวัน

จวนตระกูลหวง

หวงซีหยุนกลับมาถึงเขาได้เข้าไปคารวะบิดามารดา ครั้งนี้ออกจากจวนไปนานกลับมาคราวนี้ได้รับอนุญาตให้อยู่ที่เมืองหลวงได้นานขึ้น

"เพิ่งรับตำแหน่งใหม่ยังมีงานมากขอรับกลับจากชายแดนรอบนี้สามารถใช้สิทธิ์สอบเลื่อนขั้นเป็นขุนนางได้ลูกคิดเอาไว้แล้วว่าจะสอบทำงานในวังหลวงจะได้อยู่กับครอบครัว"

หวงฉีและฮูหยินต่างดีใจที่บุตรชายจะไม่ต้องออกสนามรบแล้ว เขาออกนอกเมืองหลวงและไป ๆ มา ๆ ตั้งแต่อายุสิบสองขวบจนตอนนี้อายุสิบแปดปีนับว่าสมควรต้องหยุดเพื่อหาความก้าวหน้าให้ตัวเอง

"ดีเลยลูกแต่เจ้าไม่เสียดายตำแหน่งรองแม่ทัพแล้วหรือ"

ฮูหยินเห็นว่าบุตรชายเพิ่งได้รับตำแหน่งใหม่จึงนึกเป็นห่วง

"ท่านแม่ทัพอนุญาตเองและเตรียมตัวตั้งรองแม่ทัพสำรองเอาไว้แล้วขอรับ อีกไม่นานข้าต้องแต่งงานไม่อยากไปอยู่ไกล"

หวงซีหยุนพูดด้วยรอยยิ้ม ในแววตาของเขาเปล่งประกายสดใสเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ฮูหยินหุบยิ้มลงในทันทีหันไปมองหน้าหวงฉีแล้วพูดกับบุตรชาย

"เช่นนั้นก็ดีภรรยาก็อยากให้สามีอยู่ใกล้ ๆ จะได้อุ่นใจครอบครัวไม่ห่างเหินกัน"

หวงซีหยุนพยักหน้าพลางถามความคืบหน้ากับบิดามารดา

"ท่านพ่อท่านแม่ได้ฤกษ์แต่งงานของลูกกับอิงเอ๋อร์แล้วหรือขอรับ"

หวงฉีถอนหายใจยาวก่อนเอ่ยขึ้น

"เจียอิงยกเลิกการหมั้นหมายแล้ว ตระกูลจ้าวก็ส่งสินสอดมาคืนหลายวันแล้ว"

สมองของหวงซีหยุนอื้ออึงเขาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ฮูหยินจึงอธิบายให้ฟัง

"หยุนเอ๋อร์ นางเป็นฝ่ายยกเลิกการหมั้นหมายเอง พ่อกับแม่ก็ไม่สามารถบังคับได้"

หวงซีหยุนไม่เข้าใจเรื่องนี้เขาไม่อาจยอมรับได้ต้องมีการเข้าใจผิดแน่นอน

"อิงเอ๋อร์ไม่มีทางทำเช่นนี้ ข้าจะไปหานาง"

อารมณ์ของเขารุนแรงดั่งพายุพูดจบก็หันหลังควบม้าออกไปโดยที่ไม่มีใครห้ามได้ทัน

"ทำไมเป็นอย่างนี้ลูกไม่ยอมฟังเราเลยท่านพี่"

จากที่นางคิดว่าจะอธิบายได้ง่าย ๆ ทว่าตอนนี้กลับต้องมานั่งกุมขมับแทน