ถอนหมั้น

ภายในรถม้าฮูหยินยิ้มแย้มไปตลอดทางด้วยความพึงพอใจส่วนใต้เท้าหวงได้แต่ถอนหายใจ เรื่องนี้ทำให้ใต้เท้าคิดสิ่งใดไม่ออก

"ท่านพี่ไม่ดีใจหรือเจ้าคะที่ข้ายังไม่ได้เอ่ยปาก เจียอิงก็เสนอขึ้นมาก่อน"

หวงฉีกลอกตามองภรรยาก่อนเมินหน้าออกไปมองด้านนอก

"ข้าคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะมีวันนี้"

นางหุบยิ้มทำหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที

"ใครจะคิดถึงกันเล่าเจ้าคะ แต่ดูเหมือนว่านางรู้สถานะของตัวเองดีนับว่ายังมีความเจียมตัว หากแต่งเข้าจวนมีแต่จะทำให้เราอับอายขายหน้า ลูกชายเราเป็นถึงรองแม่ทัพนะเจ้าคะ"

หวงฉีหันกลับมามองฮูหยินก่อนพูดขึ้นอีกครั้ง

"หยุนเอ๋อร์กลับมาจะเป็นอย่างไร ลูกจะเสียใจหรือไม่"

"ลูกต้องเข้าใจสถานการณ์แน่นอนเจ้าค่ะ เรื่องนี้จะขึ้นอยู่กับคนสองคนไม่ได้ควรนึกถึงหน้าตาวงศ์ตระกูลบ้าง ตระกูลหวงยิ่งใหญ่บรรพบุรุษเป็นถึงเจ้ากรมขุนนาง ตำแหน่งของท่านก็มิใช่เล็ก ๆ ตระกูลหยางของข้าก็สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์ แล้วเราจะแต่งสะใภ้จากตระกูลเล็ก ๆ อย่างตระกูลจ้าวได้อย่างไรกัน"

ที่นางพูดมาก็ถูกต้องเพียงแต่เขาแค่กังวลใจเท่านั้น หวงฉีถอนหายใจอีกรอบไร้คำพูดคัดค้านฮูหยิน

"ใต้เท้าจ้าวเป็นขุนนางระดับล่างสุดจนป่านนี้ยังไม่เคยได้เลื่อนสักตำแหน่ง บุตรชายสองคนก็ยังเป็นขุนนางระดับล่างไร้ความก้าวหน้า ข้ามองไม่เห็นอนาคตที่ดีของตระกูลนี้เลยเจ้าค่ะ"

นางจะบอกผู้เป็นสามีว่านางคิดอย่างนี้ถูกต้องที่สุดแล้ว

จ้าวเจียอิงนั่งอยู่ในห้อง นางสั่งให้คนเตรียมของหมั้นไปคืนแก่ตระกูลหวงแล้ว อีกสองวันคงดำเนินการเรียบร้อย

"คุณหนูเจ้าคะอีกเจ็ดวันคุณชาย เอ่อ รองแม่ทัพหวงจะกลับมาแล้ว คุณหนูจะทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ"

บ่าวรับใช้คนสนิทถามขึ้นเพราะเป็นห่วงนาง ยามนี้คนที่อ่อนแอที่สุดคงหนีไม่พ้นจ้าวเจียอิง

"เขากลับมาคนที่จวนก็คงบอกเอง เราสองตระกูลไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว อีกอย่างบุรุษที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมคงหาคนใหม่ได้ไม่ยาก"

นางพูดสบาย ๆ ราวกับไม่ใช่เรื่องของตนเองบ่าวรับใช้ยิ่งฟังก็ยิ่งงุนงง คุณหนูทั้งรักทั้งหวงรองแม่ทัพออกปานนั้นไฉนตอนนี้ถึงยินยอมปล่อยไปง่าย ๆ เล่า รองแม่ทัพรูปงามสมชายชาตรี มีสตรีหมายปองมากมายมาแต่ไหนแต่ไร ทำเช่นนี้มิเท่ากับปล่อยอ้อยเข้าปากช้างหรือ

จ้าวเจียอิงนอนทิ้งตัวลงบนที่นอนกางแขนออกจนสุดสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด

"ตอนนี้ข้าสบายใจที่สุด"

จะไม่ให้นางสบายใจได้อย่างไรเวลานี้นางหมดวาสนาต่อหวงซีหยุนแล้ว การแต่งเข้าจวนตระกูลหวงเท่ากับพาตัวเองไปลงนรก หยางฮูหยินไม่ชอบใจนางเมื่อสามีไม่เคยอยู่ที่จวนนางจะลำบากเพียงใด สตรีแต่งออกไปแล้วเท่ากับว่าไม่เกี่ยวข้องกับครอบครัวเดิมอีกเมื่อนางอยู่อย่างลำบากใครจะช่วยนางได้ ถึงท่านพ่อและพี่ชายอยากช่วยแต่ตำแหน่งขุนนางระดับล่างคงทำอะไรไม่ได้มาก นางจะทนเห็นคนที่นางรักต้องปวดใจได้อย่างไร

กับหวงซีหยุนนางเชื่อมั่นว่าต่อไปภายหน้าเรื่องนี้ต้องมีปัญหาแน่นอนและฮูหยินก็คงแต่งภรรยาให้เขาอีกซึ่งไม่รู้ว่าต้องมีสักกี่คน ที่สำคัญนางมิได้มีใจรักใคร่ผูกพันเหตุใดต้องเสียดาย

ช่วงค่ำสี่คนพ่อลูกรับประทานอาหารร่วมกันเหมือนทุกวัน จ้าวอี้หานบุตรชายคนโตสอบเข้าทำงานได้ในตำแหน่งเล็ก ๆ ที่เดียวกับบิดา ส่วนจ้าวจื่อหานก็เป็นขุนนางระดับล่างในกรมการคลัง เรียกว่าทั้งสองคนก็คล้ายบิดายังไม่มีวี่แววได้เลื่อนตำแหน่งหรือมีความก้าวหน้าจึงยังไม่มีคู่แต่งงานทั้งที่ถึงวัยออกเรือนแล้ว

จะมีสตรีคนใดสนใจขุนนางเล็ก ๆ อย่างพวกเขา ถึงจะหน้าตาดีแต่อนาคตยังมืดมน ถึงกระนั้นทั้งคู่ก็ยังไม่สนใจสตรีคนใดยังคงทำงานของตนเองไปเรื่อย ๆ จ้าวจื่อหานคนรองนั้นสนใจเรื่องการค้าขาย เขาทำการค้าเล็ก ๆ เป็นอาชีพเสริมส่วนจ้าวอี้หานทำงานช่วยบิดาเป็นหลัก

ทั้งสองคนกินข้าวเงียบ ๆ วันนี้มีข่าวไม่ค่อยดีเกี่ยวกับจ้าวเจียอิงแต่นางกลับกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยกว่าทุกวันราวกับมีความสุขล้นเหลือ ที่ผ่านมาแม้นางจะดูมีความสุขดีทว่าไม่เคยกินข้าวได้น่าอร่อยขนาดนี้

กระนั้นพี่ชายของนางทั้งสองคนก็ไม่กล้าถามเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจในช่วงเวลาที่นางกำลังมีความสุขกับการกินอาหาร ทั้งคู่ได้แต่มองหน้ากันไปมาพร้อมกับมองบิดาที่พยักหน้าเบา ๆ คล้ายจะบอกว่าอย่าขัดจังหวะการกินของน้องสาว

หลังรับประทานอาหารค่ำเสร็จจ้าวถิงและจ้าวอี้หานขอตัวไปทำงานที่ค้างเอาไว้ต่อ ส่วนจ้าวจื่อหานและจ้าวเจียอิงออกมาเดินเล่นข้างนอก

"วันนี้พระจันทร์สวยนะเจ้าคะพี่รอง"

ดวงตาของนางเปล่งประกายสดใสเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าเหมือนคนไร้ความทุกข์ตรม จ้าวจื่อหานมองตามน้องสาวเห็นพระจันทร์ก็สวยเช่นนี้มาตลอดไม่ได้ต่างไปจากเดิม แต่เพราะอยากเอาใจน้องสาวเขาจึงเออออตามนาง

"พี่ก็ว่าอย่างนั้น"

จ้าวเจียอิงยิ้มกว้าง รอยยิ้มจริงใจของนางทำให้คนที่พบเห็นสบายใจได้เสมอไม่เคยเปลี่ยนแปลง

"เอ่อ...เรื่องวันนี้เจ้าไม่..."

จ้าวจื่อหานรวบรวมความกล้าที่มีเอ่ยถามขึ้นน้ำเสียงอ่อนโยนเพราะเกรงว่าจะกระทบกระเทือนจิตใจของน้องสาวคนเดียว จ้าวเจียอิงเข้าใจดีเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ใครเล่าจะไม่ถาม

"ข้าเป็นคนตัดสินใจเองเจ้าค่ะแล้วก็สบายใจมากที่ทำแบบนี้ ตอนแรกคิดว่าจะถูกผู้ใหญ่ตำหนิเสียอีก"

น้ำเสียงของนางฟังสบาย ๆ จ้าวจื่อหานพยักหน้ากล้าถามประโยคต่อไปมากขึ้น

"น้อง...รักเขามิใช่หรือเหตุใดถึงตัดใจเล่า แล้วซีหยุนจะไม่เสียใจหรือ"

พี่ชายของนางกำลังจะบอกว่านางเห็นแก่ตัวงั้นหรือ จ้าวเจียอิงมีโอกาสจึงอธิบายกับพี่ชายคนรองอย่างเปิดเผย

"พี่รองอาจจะไม่รู้ว่าน้องต้องแบกรับความกดดันมานานแค่ไหน หวงซีหยุนเป็นคนที่ดีมากจนข้าคิดว่าชาตินี้จะได้เจอคนแบบนี้อีกหรือไม่ แต่อย่าลืมว่าเขายังมีพ่อแม่ มีหน้าตาวงศ์ตระกูลต้องรักษา เมื่อผู้ใหญ่รังเกียจข้า รังเกียจตระกูลของเราแล้วข้ายังดื้อดึงแต่งเข้าไปยิ่งจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง"

จ้าวเจียอิงหลุบตาลงต่ำนึกถึงอดีตสองชาติที่ผ่านมา นางเคยพบเจอเหตุการณ์เหล่านี้มามากพอแล้ว แต่ละชาตินางไม่ได้มีคู่รักเพียงคนเดียว ความรักแต่ละครั้งนางพบเจอเรื่องให้ผิดหวังแตกต่างกันไป