เพราะอะไร

ความร้อนใจมีอยู่ท่วมท้นใช้เวลาไม่นานหวงซีหยุนก็มาถึงจวนตระกูลจ้าว บ่าวไพร่ที่เห็นหน้าเขาต่างกระอักกระอ่วน คุณชายหวงมาถึงจวนราวกับลมพายุพร้อมกับใบหน้าขึงขังย่อมมิใช่เรื่องที่ดีเท่าใดนัก

"อิงเอ๋อร์อยู่หรือไม่"

เขาถามเมื่อเห็นพ่อบ้านเดินออกมาต้อนรับ

"เอ่อ คุณหนูไปสวดมนต์ที่วัดชุนเจิ้นขอรับ"

"สวดมนต์?"

นางไม่ทุกข์ร้อนกับเรื่องนี้เลยหรือไรถึงมีกะจิตกะใจไปสวดมนต์ที่วัด ไม่รอคอยคำตอบจากพ่อบ้านด้วยความร้อนอกร้อนใจหวงซีหยุนควบม้ามุ่งตรงไปยังวัดชุนเจิ้นต่อทันที เขาต้องรู้เหตุผลเรื่องนี้ให้จงได้ว่าจ้าวเจียอิงถอนหมั้นเพราะเหตุใด

ช่วงเวลาพักของผู้เข้าร่วมสวดมนต์ไหว้พระจ้าวเจียอิงออกมาเดินเล่นด้านนอก สายตาของนางมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งกำลังควบม้ามายังจุดที่นางยืนอยู่พอดี

ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันจ้าวเจียอิงอยู่ในอาการสงบนิ่งขณะที่หวงซีหยุนอกแทบระเบิดอยากถามนางให้แน่ใจว่าเกิดเรื่องใดขึ้นเหตุการณ์ถึงได้ตาลปัตรอย่างนี้ นางย่อกายทำความเคารพท่าทีดูห่างเหินแสดงออกมาชัดเจน ดวงตาของนางดูว่างเปล่าราวกับคนไม่รู้จักกัน หวงซีหยุนยืนนิ่งพิจารณาสตรีตรงหน้า นางกับเขารักกันมากเหตุใดกลับมาครั้งนี้นางถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้

"ข้าได้ยินข่าวที่ไม่ค่อยดีนักจึงรีบมาที่นี่"

จ้าวเจียอิงยิ้มบางนางพอจะรู้ว่าเรื่องใดบุรุษตรงหน้าของนางคือคนรักของเจ้าของร่างเดิม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายรูปร่างกำยำสูงใหญ่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมทุก ๆ ด้าน ดวงตาคมกริบมีความอ้อนวอนอยู่ในนั้น

"ข้า...มาสวดมนต์ให้ท่านแม่เจ้าค่ะ"

แม้แต่คำพูดยังฟังดูห่างไกลปกติจ้าวเจียอิงไม่พูดจาแบบนี้ หวงซีหยุนขมวดคิ้วหลังจากฟังจบ

"มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือเรื่องราวถึงเป็นเช่นนี้"

เพราะไม่เชื่อในตอนแรกเขาจึงบุ่มบ่ามมาถึงที่นี่ จ้าวเจียอิงเงยหน้าขึ้นยิ้มแย้มให้เขา

"เหตุผลบางอย่างเราก็ไม่เข้าใจมันแต่เมื่อเลือกแล้วก็ควรเดินหน้าต่อไปเส้นทางชีวิตยังอีกยาวไกลเจ้าค่ะ"

นี่นางพูดถึงสิ่งใดเขาไม่เข้าใจเลยสักนิด

"เจ้าพูดอะไรของเจ้า อิงเอ๋อร์เจ้าไม่เคยเย็นชากับข้ามาก่อน เรา...เราต้องพูดกันให้รู้เรื่อง"

เสียงของหวงซีหยุนอ่อนลงนางจึงบอกชัดเจน

"ท่านคงมาเพราะเรื่องหมั้นหมาย ข้าเป็นคนถอนหมั้นเองเจ้าค่ะ"

เขาได้ยินจากปากมารดามาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อได้ยินจากนางอีกครั้งรู้สึกเหมือนคนเอาไม้ท่อนใหญ่มาฟาดลงกลางศีรษะ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงขณะเอ่ยถามความจริง

"เพราะอะไร"

จ้าวเจียอิงเงยหน้ามองหวงซีหยุน จากความทรงจำนี้เขาเป็นคนที่ดีมากทั้งรักและตามใจนางทุกอย่าง เขาปกป้องนางทุกเรื่องจนนางกลายเป็นคนอ่อนแอในสายตาคนอื่นทว่าเขากลับไม่เคยสนใจ ช่างเป็นความรักที่ดีเหลือเกิน น่าเสียดายที่มารดาของเขาไม่ชอบเจ้าของร่างนี้และหวงซีหยุนก็ไม่เคยอยู่จวน อนาคตนางต้องรับใช้แม่สามีแต่จะมั่นใจได้อย่างไรว่านางจะมีชีวิตสงบสุข

มารดาของหวงซีหยุนเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการชอบบงการชีวิตผู้อื่นเมื่อไม่ชอบหน้านางแล้วจะอยู่ร่วมกันได้อย่างไร ตัวเขาเองก็รักเคารพบิดามารดามาก ไม่ได้มีอำนาจใดไปต่อรองเรื่องของตัวเองเพื่อนางได้ ถึงจะเสียดายความรักดี ๆ แต่นางก็ควรตัดใจ

"เพราะข้าคิดว่าท่านเหมือนพี่ชายมาตลอด ข้าไม่อยากหลอกตัวเองและหลอกลวงท่านอีกต่อไป"

"ไม่จริง ข้าไม่เชื่อ!"

หวงซีหยุนยอมรับไม่ได้ เขากับนางมีเรื่องราวร่วมกันมากมายรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่ฐานะพี่ชายกับน้องสาว เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

"เชื่อเถิดเจ้าค่ะ ท่านก็ควรยอมรับความจริงด้วยตอนนี้เป็นถึงรองแม่ทัพแล้วข้าก็ยินดีด้วยเจ้าค่ะ"

นางยังคงพูดจาด้วยท่าทางนิ่งสงบไร้ความหวั่นไหวและกังวล

"เจ้าไม่เสียใจหรือ อิงเอ๋อร์ใครรังแกเจ้าบอกข้ามาข้าจัดการได้"

หวงซีหยุนปรี่เข้าไปจับมือนางเอาไว้ ในตอนนี้ให้เขาทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นขอเพียงนางเปลี่ยนใจ จ้าวเจียอิงยิ้มอ่อนโยนค่อย ๆ ดึงมือกลับไป

"แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเองในไม่ช้า ข้าอยากให้ท่านดูแลชีวิตตัวเองและคนรอบข้างให้มากเจ้าค่ะ ส่วนข้าไม่เป็นอะไร"

ประโยคสุดท้ายนางก้มหน้าลงแม้จะพยายามเข้มแข็งทว่าเรื่องราวในชาติก่อนดันผุดขึ้นมาในสมองชวนให้สะเทือนใจ นางไม่อยากแสดงอารมณ์ใดต่อหน้าผู้อื่น

"ใจร้าย เจ้าใจร้ายมาก คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะทิ้งข้าได้ลงคอ"

น้ำเสียงของรองแม่ทัพผู้แข็งแกร่งสั่นเครือ นางไม่ใจอ่อนเลยสักนิดแม้ว่าเขาจะยอมทุกอย่าง สิ่งที่ตั้งใจเอาไว้ก่อนหน้านี้เพื่อนางมันช่างสูญเปล่า เขาทำทุกอย่างก็เพื่อให้นางได้ภูมิใจ ฝ่าฟันอุปสรรคจนก้าวหน้าเพื่อให้ตนเองและนางได้มีเกียรติยศ ไม่คิดว่าวันนี้นางจะหักหลังเขา

เจ้าของร่างบางย่อกายทำความเคารพหันหลังเดินจากไปพร้อมกับบ่าวรับใช้ หวงซีหยุนยืนมองแผ่นหลังเล็กที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กจนลับสายตา นับจากนี้นางและเขาจะไม่ได้เกี่ยวข้องกันอีกแล้วจริง ๆ น่ะหรือ

กว่าหวงซีหยุนจะได้สติคนที่ออกมาด้านนอกก็เดินกลับเข้าข้างในกันหมดแล้ว เขาขี่ม้าออกมาจากวัดควบช้า ๆ กลับไปที่จวนราวกับคนที่หัวใจแหลกสลาย ในใจเจ็บปวดร้าวดั่งคนที่ไร้วิญญาณ

"คุณชายกลับมาแล้วเจ้าค่ะ"

บ่าวรับใช้ที่ฮูหยินให้ไปยืนหน้าจวนวิ่งเข้ามารายงาน หวงซีหยุนเดินเข้ามาเตรียมตัวเข้าห้องหนังสือ เห็นบ่าวคนสนิทยืนอยู่หน้าห้องก็สั่งเอาไว้

"ข้าไม่ต้องการพบใคร"

"ขอรับ"

ยังไม่ทันได้หันหลังเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา

"แต่แม่ต้องการพูดกับเจ้า"

"ท่านแม่"

ฮูหยินก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็วแววตาของนางมีความจริงจังเปิดเผย

"ลูกไปหานางมาแม่รู้ ในเมื่อไม่เกี่ยวข้องกันแล้วก็ไม่ควรไปตอแยอีก อย่าลืมสิว่าเจ้ายังมีหน้าที่อีกมากมาย ส่วนเรื่องแต่งงานแม่จะเป็นคนจัดการให้เอง บุตรสาวเจ้ากรมขุนนางทั้งสวยทั้งเพียบพร้อมหรือแม้แต่ลูกหลานเชื้อพระวงศ์เจ้ายังสามารถไขว่คว้ามาได้ เลิกอาลัยอาวรณ์กับพวกไม่รู้จักเจียมตัวเถอะ"

ฮูหยินเห็นท่าทางหม่นหมองของบุตรชายนางอดพูดอบรมไม่ได้ นางไม่ชอบจ้าวเจียอิงถึงแต่งเข้ามานางก็จะหาทางแต่งภรรยาที่นางพอใจให้เขาจนได้ในวันหนึ่งและนางสามารถผลักไสจ้าวเจียอิงไปเป็นอนุหรือคนรับใช้ก็ย่อมได้

นางเคยคิดว่าหากทั้งสองคนได้แต่งงานกันจริงนางจะทำเช่นนี้ บุตรชายมีแต่จะก้าวหน้าไปเรื่อย ๆ เหตุใดต้องมีภรรยาต่ำต้อยเช่นนั้นด้วยเล่า