ถูกนินทา

ระหว่างนั่งเล่นในสวนหลิงหลิงเป็นห่วงจ้าวเจียอิงเป็นอย่างมาก นางรักคุณหนูดั่งดวงใจไม่ต่างจากบิดาและพี่ชายของนางวันที่จ้าวเจียอิงรู้ว่าฮูหยินไม่ชอบและเคยได้ยินคนพูดกันตอนอยู่ข้างนอกว่าฮูหยินจะแต่งภรรยาที่เหมาะสมกว่าเป็นฮูหยินเอกส่วนจ้าวเจียอิงให้เป็นอนุ ต่อมานางก็ยอมรับไม่ได้ถึงกับผูกคอตายในเรือนในวันเจรจาของสองตระกูล

นับว่าสวรรค์ยังเมตตาให้ฟื้นขึ้นมา แม้ว่าจะดูเข้มแข็งและเป็นผู้ใหญ่ แต่เมื่อเจอกับรองแม่ทัพนางก็ดูเหม่อลอยบ่อยครั้ง หลิงหลิงเกรงว่าคุณหนูของนางจะคิดสั้นขึ้นมาอีกหน เรื่องอย่างนี้เป็นเรื่องที่อ่อนไหวที่สุดหากจ้าวเจียอิงเป็นอะไรขึ้นมาอีกคงไม่มีใครในจวนยอมรับได้แน่ จวนตระกูลจ้าวสูญเสียฮูหยินไปแล้วคนหนึ่งนั่นก็ถือว่ามากพอแล้ว นางไม่อยากเสียคุณหนูอันเป็นที่รักไปอีก

"คิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ"

หลิงหลิงนั่งลงข้าง ๆ จ้าวเจียอิงเงยหน้าขึ้น นางแค่คิดเรื่อยเปื่อยเท่านั้น

"ไม่มีอะไรจ้ะพี่หลิงหลิง แค่มีเรื่องรบกวนจิตใจนิดหน่อย"

จ้าวเจียอิงตบลงที่มือของบ่าวคนสนิทเบา ๆ ให้คลายความกังวล นางอาจจะดูใจร้ายกับหวงซีหยุนแต่ยังเชื่อว่าวันหนึ่งเมื่อพบคนใหม่ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง เมื่อไม่ใช่คนเดิมจะรักหัวปักหัวปำได้อย่างไรร่างนี้เจ็บปวดมามากพอแล้ว

จวนตระกูลหวง

หวงซีหยุนนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำพูดออกมาแม้แต่นิดเดียวยังคงนิ่งฟังฮูหยินพูดไปเรื่อย ๆ แต่ไหนแต่ไรนางตามใจเขามาตลอดและเขาก็ไม่เคยทำให้ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลมัวหมองสักครั้ง ตอนนี้กลับรู้สึกว่านางกำลังบังคับเขาอยู่

"อย่าให้ข้ารู้อีกว่าเจ้ายังไม่เลิกพบปะนาง อดีตก็คืออดีตทิ้งมันไปซะแล้วก้าวไปข้างหน้าจะดีกว่า"

คนอาวุโสกว่าพูดจบก็เดินหันหลังจากไปปล่อยอีกคนไว้เบื้องหลังโดยไม่สนใจว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร หวงซีหยุนกลับเข้าห้องทำงานเงียบ ๆ วันทั้งวันแทบไม่ได้งานเพราะยังตั้งตัวไม่ติด

​​​​​​ครบกำหนดกลับจวนของจ้าวเจียอิงรถม้ามารอรับที่หน้าวัด เมื่อรับประทานอาหารเสร็จนางก็จับมือหลิงหลิงขึ้นรถม้ากลับจวน นางไม่รู้จักใครจึงไม่ได้ทักทายหรือร่ำลาเป็นการสะดวกมากที่ไม่ต้องคอยระวังสายตาของผู้อื่น

"ข้าลืมไปว่าจะซื้อขนมไปฝากท่านพ่อพี่หลิงหลิงบอกให้รถม้าจอดที่ตลาดก่อน"

รถม้าเทียบจอดที่ลานจอดนางลงมาซื้อขนมกลับบ้าน บิดาและพี่ชายกลับมาถึงจะได้กินหลังอาหารค่ำ

"นั่นคุณหนูจ้าวนี่"

"ได้ยินมาว่าถอนหมั้นท่านรองแม่ทัพแล้ว"

"คบกันมานานเกินไปคงเบื่อแหละ"

"แต่ข้าว่าไม่เหมาะสมมากกว่าได้ยินมาว่าหยางฮูหยินไม่ชอบนาง"

"รองแม่ทัพหวงดูเสียใจมากนะแต่คงไม่เป็นไรฮูหยินเล็งคนอื่นไว้แล้วอีกไม่นานคงได้ตบแต่ง พวกเรารอฟังข่าวดีสิ"

เสียงซุบซิบที่ตั้งใจให้จ้าวเจียอิงได้ยินจับกลุ่มพูดคุยกันอยู่ใกล้ ๆ หลิงหลิงเห็นดังนั้นก็จูงมือนางเดินออกให้ห่าง จ้าวเจียอิงได้ยินชัดทุกประโยค เพิ่งถอนหมั้นได้ไม่กี่วันตระกูลหวงก็เตรียมสะใภ้คนใหม่ไว้แล้วแสดงว่าคงวางแผนกำจัดนางออกให้พ้นทางไปนานแล้ว

"รีบกลับเถิดเจ้าค่ะ"

หลิงหลิงดึงมือของนางพาเดินออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด ก่อนไปจ้าวเจียอิงมองเห็นสายตาของกลุ่มคนที่มองมายังนาง ทั้งแสดงท่าทางรังเกียจและดูถูกด้วยสายตาอย่างเห็นได้ชัด

"ตระกูลเล็ก ๆ ย่อมไม่เหมาะสมกับรองแม่ทัพหวงอยู่แล้ว"

มิใช่เพียงฮูหยินที่รังเกียจนางแม้แต่คนภายนอกยังไม่มีใครเข้าข้าง พวกนั้นต่างมองว่านางต่ำต้อยเกินไปสำหรับหวงซีหยุน

กลับถึงจวนนางได้เตรียมอาหารด้วยตัวเองให้กับบิดาและพี่ชาย เมื่อกลับจากทำงานทุกคนก็มารวมกันที่ห้องอาหาร

"อิงเอ๋อร์สบายใจแล้วหรือไม่"

"ลูกสบายใจมากเจ้าค่ะ"

มิใช่ว่ามีแต่จ้าวเจียอิงที่ได้ยินคนซุบซิบนินทา ที่ทำงานของทั้งสามคนก็พูดคุยถึงเรื่องนี้ สาเหตุคงมาจากตอนที่นำสินสอดไปคืนตระกูลหวงแล้วคนรับใช้เอาไปพูดกันข้างนอก

"กินข้าวเถอะ"

เรื่องนี้สร้างความหนักใจให้กับจ้าวถิงไม่น้อย เขาทั้งเป็นห่วงและสงสารจ้าวเจียอิงถอนหมั้นแล้วยังต้องแบกรับคำครหาของคนอื่นให้เสื่อมเสียชื่อเสียงอีก ทั้งสามพ่อลูกได้หารือกันพยายามปกปิดเรื่องที่ได้ยินมากับนาง เกรงว่าหากนางรู้อาจยอมรับไม่ได้ ถึงเขาไม่รู้เรื่องที่นางใช้เชือกผูกคอจนจบชีวิตลงแต่ก็ไม่อยากวางใจ เขารู้จักนิสัยใจคอของบุตรสาวเป็นอย่างดีนางไม่ใช่คนที่เข้มแข็งถึงแม้หลายวันมานี้จะวางตัวเป็นผู้ใหญ่ก็ตาม

จ้าวเจียอิงนั่งเล่นอยู่ในห้องนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกลางวันและคิดไปเรื่อยเปื่อย

"คุณหนูเจ้าคะได้เวลาอาบน้ำแล้วเจ้าค่ะ"

หลิงหลิงเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วงเพราะเห็นนางนั่งเงียบ ๆ นานแล้ว จ้าวเจียอิงไม่คิดมากลุกขึ้นเดินเข้าไปหลังฉากกั้นลงไปแช่ในถังน้ำอย่างว่าง่ายไม่มีท่าทางเศร้าหมองเหมือนที่หลิงหลิงจินตนาการเอาไว้

ความเงียบในยามค่ำคืนชวนให้นางคิดถึงอดีตชาติของตัวเอง ครั้งแรกที่ทะลุมิตินางอยู่ในสังคมตะวันตกที่เปิดกว้างทางความคิด มีความอิสระเสรีในทุกด้านความเป็นอยู่ก็สุขสบายครอบครัวมีฐานะทางการเงินที่ดี นางเคยผ่านความรักมาสามครั้งในทุกครั้งมีความผิดหวังแตกต่างกันไป มีชีวิตอยู่ได้ถึงวัยห้าสิบปีก็ตายจากโลกนั้นมาอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีลูกและยังเป็นผู้หญิงที่ถูกสามีหย่าขาดจากกัน

ชาติที่สองเกิดในโลกตะวันออกในยุคที่มีการปฏิวัติ ความเป็นอยู่มิได้สุขสบายนักความรักของนางเกิดขึ้นสองครั้ง คนแรกตายจากตั้งแต่อายุยังน้อย ส่วนครั้งหลังสุดแม่สามีและครอบครัวฝ่ายชายกีดกันจนนางต้องตรอมใจตาย

บทเรียนจากการทะลุมิติสองครั้งทำให้จ้าวเจียอิงเข้มแข็งขึ้น นางจะไม่ยอมเป็นฝ่ายยอมรับความไม่ยุติธรรมเช่นนี้อีก เมื่อนางมีโอกาสได้มีชีวิตใหม่จะขอเลือกความสุขของตัวเองมากกว่าเป็นฝ่ายถูกเลือก ถึงนางจะเคยรักใคร่คนอื่นจนไม่เหลือความเป็นตัวเองแต่ทว่าพวกเขาก็ไม่มีใครปกป้องหรือยอมเสียสละเพื่อนางเหมือนที่นางทำเพื่อเขาสักคน

เฉกเช่นชาติแรกที่นางยังไม่เคยทะลุมิติ นางมีความสุขกับชีวิตโสดในครอบครัวอบอุ่นแม้ไม่เคยมีคนรักแต่ก็มีมิตรแท้ ลูกหลานรายล้อมจนสิ้นอายุขัย ชาตินี้ก็เช่นเดียวกันนางอยากมีความสุขสงบเหมือนครานั้นอีกครั้ง