จดหมายจากท่านลุง

หากจะว่าไปตระกูลจ้าวในเมืองต้าซุนก็ไม่ใช่เล็ก ๆ มีชื่อเสียงด้านการค้าขายเป็นพ่อค้าตระกูลมั่งคั่งอันดับต้น ๆ ของต้าซุนเพียงแต่จ้าวถิงสอบเป็นขุนนางและได้รับราชการในเมืองต้าเหลียนจึงมาลงหลักปักฐานที่นี่โดยที่ไม่มีผู้ใดรู้จักภูมิหลังมาก่อน แม้ว่าจะลำบากหรือต้องดิ้นรนเพียงใดเขาก็ไม่เคยกลับไปรบกวนคนในตระกูลให้บิดาและพี่น้องลำบากใจ

ในบรรดาบุตรสามคนจ้าวจื่อหานได้เลือดพ่อค้ามามากที่สุด แต่เนื่องจากต้องสร้างตัวเอาเองและต้นทุนน้อยเขาจึงทำได้เพียงทำการค้าเล็ก ๆ เท่านั้น เรื่องราวเหล่านี้บุตรทั้งสามคนรู้ดีและพี่ชายของจ้าวเจียอิงก็เคยไปที่ต้าซุนมาก่อนเมื่อครั้งมารดายังอยู่ ส่วนนางยังไม่มีโอกาสได้พบกับญาติพี่น้องเพราะตอนเป็นทารกมารดาก็เสียชีวิตแล้ว

จ้าวถิงรักภรรยามากตั้งแต่นางจากไปเขาก็ไม่ยอมแต่งอนุภรรยาคนใดเข้าบ้านจนกระทั่งบุตรทั้งสามคนเติบใหญ่ ต่อสู้กับอุปสรรคและเลี้ยงดูมาเพียงลำพังกับบ่าวรับใช้ที่คอยดูแลช่วยเท่านั้น

น่าแปลกใจที่จู่ ๆ จ้าวถิงก็ได้รับจดหมายจากเมืองต้าซุนของพี่ใหญ่คือจ้าวเหลียน

"ท่านลุงอยากพบอิงเอ๋อร์ เพราะยังไม่เคยเจอหน้า พ่อต้องหาเวลาว่างพาเจ้าทั้งสามคนไปเยี่ยมท่านลุงที่เมืองต้าซุน"

จ้าวถิงบอกกับลูกทั้งสามคน จ้าวอี้หานจึงเอ่ยขึ้น

"นั่นสิขอรับเราไม่ได้ไปที่เมืองต้าซุนนานแล้วข้าก็คิดถึงที่นั่น"

จ้าวจื่อหานพูดสมทบขึ้น

"ดีเลยท่านพ่อข้าอยากเรียนรู้เรื่องการค้าขายเพิ่มเติม"

จ้าวถิงยิ้มส่ายหน้ากับความตื่นตัวของจ้าวจื่อหานเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าเป็นการบังคับลูกชายคนรองมากไปหรือไม่ที่ให้เขาสอบเป็นขุนนาง เขาชอบการค้าขายมากกว่ามักเรียนรู้ไม่รู้จักเบื่อหน่ายต่างกับงานราชการที่ทำไปวัน ๆ พอให้ผ่านไปเท่านั้น

จ้าวถิงหันมาถามจ้าวเจียอิงถึงความสมัครใจของนางในการเตรียมตัวไปต้าซุนครั้งนี้

"อิงเอ๋อร์เล่าอยากไปหรือไม่"

เรื่องใดนางจะไม่อยากไปเล่าตระกูลของนางเป็นตระกูลมั่งคั่งที่เมืองต้าซุนคงมีเรื่องให้ทำมากมายต่างจากที่ต้าเหลียนที่นางและครอบครัวดูต่ำต้อยในสายตาผู้อื่นราวกับมิใช่ตระกูลขุนนางถึงจะอยู่ระดับหางแถวก็เถอะ

"ข้าอยากไปเมืองต้าซุนเจ้าค่ะ"

จ้าวจื่อหานพูดถึงความทรงจำเมื่อวัยเด็กที่เขาเคยไปเยือนมาแล้วครั้งหนึ่ง

"เมืองต้าซุนอยู่ไกลจากต้าเหลียนมาก เราเป็นแค่เมืองในปกครองเล็ก ๆ ของต้าซุน ที่นั่นเป็นเมืองหลวง กว้างขวางเจริญรุ่งเรืองผู้คนแต่งกายดูดีมีฐานะแทบทั้งสิ้น"

"จริงหรือเจ้าคะคงมีเรื่องสนุก ๆ ให้ทำมากมาย"

นางยิ้มกว้างตื่นเต้นกับคำบอกเล่าของพี่ชาย จ้าวจื่อหานพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าเป็นความจริงแท้แน่นอน

"อีกห้าวันพ่อได้หยุดงานสองวันเช่นนั้นจะได้ลาเพิ่ม ลูกทั้งสองคนแจ้งถึงวันหยุดที่จำเป็นนี้ให้ทางเจ้ากรมทราบด้วยเราไม่เคยลางานพ่อคิดว่าน่าจะไม่ยาก"

"ขอรับ"

หวงซีหยุนเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อสะสางงาน จิตใจของเขาไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวจนแม่ทัพเฟิงสังเกตได้

"ข้าพอจะรู้ข่าวมาบ้าง ข้าเข้าใจเจ้าถึงอย่างไรก็อยากให้ตัดใจเถิด"

เขาทำได้เพียงนิ่งฟังหากนางไม่ใช่คนที่รักลึกซึ้งก็คงลืมได้ง่ายดายแต่จ้าวเจียอิงไม่เหมือนคนอื่น ความผูกพันที่เขามีต่อนางยากที่คนอื่นจะเข้าใจ

ค่ำคืนในเมืองต้าเหลียนโรงสุราบรรยากาศคึกคักเพราะวันพรุ่งนี้เป็นวันหยุด สถานเริงรมย์ของที่นี่เปิดได้ถูกต้องเหล่าบุรุษที่ชอบแสวงหาความสำราญต่างมุ่งหน้ามารวมกันที่นี่ โรงสุราอันดับหนึ่งของเมืองหลวงก็อยู่ละแวกนี้

โต๊ะด้านในสุดของโรงสุราขนาดย่อมปรากฏร่างของบุรุษผู้หนึ่งยกไหเหล้ากรอกปากไม่ยั้ง เขาดื่มมันลงไปราวกับดื่มน้ำชาก็มิปาน

"เจ้าไปเตือนนายท่านให้เพลาลงหน่อยวันนี้มีผู้ใหญ่อยู่หลายคน"

"เจ้าก็ไปบอกเองสิ หากข้าโดนกระทืบกลับมาเจ้ารับผิดชอบไหวหรือ"

ทหารสองนายยืนอารักขาอยู่ข้าง ๆ ทั้งคู่เกี่ยงกันไปมา จ้าวจื่อหานมาคุยเรื่องการค้ากับสหายเขานั่งห่างออกไปสองโต๊ะหันมองกลับมาเมื่อรู้สึกคุ้นเคย

"นั่นซีหยุนนี่ เขาไม่เคยมาที่แบบนี้ทำไมวันนี้ถึงกรอกเหล้าเป็นน้ำอย่างนั้น"

จ้าวจื่อหานกำลังจะลุกขึ้นเดินไปหาสหายของเขาแต่กลับถูกรั้งตัวเอาไว้

"อย่าไปเลย ดูรองแม่ทัพสิดื่มเหล้าไม่บันยะบันยังขนาดนั้นข้าว่าเขาคงมีเรื่องในใจหนักหนาอยู่เหมือนกัน"

จ้าวจื่อหานนั่งลงมองดูเงียบ ๆ เวลานี้เรื่องใหญ่ที่สุดของหวงซีหยุนคงไม่พ้นการถอนหมั้นเพียงแต่ไม่นึกไม่ฝันว่าเขาจะทุกข์ทนได้ขนาดนี้ เดิมทีควรเป็นน้องสาวของเขามากกว่าที่เสียใจที่สุดแต่นางกลับดูเข้มแข็งและสงบนิ่งราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

ครู่ต่อมาหวงซีหยุนเริ่มมีอาการมึนเมาจากชายหนุ่มผู้เงียบขรึมก็เริ่มส่งเสียงดัง

"นายท่านขอรับกลับจวนเถิดขอรับ"

นายทหารพยายามเกลี้ยกล่อมเพราะเขายังดื่มไม่หยุด

"ไปให้พ้น!"

เสียงของหวงซีหยุนเริ่มดังขึ้นจนรั้งไม่อยู่และร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

"ท่านรองแม่ทัพผู้องอาจเหตุใดวันนี้ถึงได้เมาเละเทะเยี่ยงนี้ ชื่อเสียงที่สั่งสมมาต้องมาเสียหายเพราะเรื่องไร้สาระท่านคิดว่าทำถูกต้องแล้วหรือ น่าขายหน้าแทนใต้เท้าหวงกับฮูหยินที่เป็นถึงเชื้อพระวงศ์จริง ๆ "

ทุกคำพูดของลู่เซียนดังก้องในโสตประสาทของของหวงซีหยุน การที่เขาเมาหัวราน้ำอยู่ในโรงสุราที่รายล้อมไปด้วยชายเจนจัดเรื่องโลกีย์ดูจะผิดธรรมชาติของคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ ถึงแม้เขากับรองแม่ทัพหวงจะไม่ค่อยถูกกันแต่การเห็นอีกคนในสถานที่อโคจรเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก

หวงซีหยุนเงยหน้าขึ้นยกเหล้ากรอกเข้าปากจนหมดแล้วทิ้งลงพื้นอย่างไม่แยแส

"เพล้ง!"

ทุกคนที่อยู่โดยรอบต่างตระหนกเกรงว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น หวงซีหยุนลุกขึ้นเดินเซเล็กน้อยเข้าหาลู่เซียนดวงตาเรียวรีคมกริบในยามนี้ดุดันน่ากลัวยิ่งกว่าตอนออกรบ

ลู่เซียนยกมือกอดอกทำหน้ายียวนมองดูสภาพของหวงซีหยุนพลางส่ายหน้าช้า ๆ เหยียดยิ้มมุมปาก

"โมโหอย่างนั้นหรือ ถ้าไม่อายผู้อื่นก็ .."

"พลั่ก!"

พูดยังไม่ทันจบหมัดแข็งแกร่งก็ประโคมเข้าที่หน้าของลู่เซียนเต็มแรง เขาไม่ทันตั้งตัวโดนต่อยจนเซไปสามก้าว เลือดสด ๆ ไหลออกทางจมูกในทันที

"ซีหยุน เจ้า..."

และก็โดนกำปั้นประเคนเข้าที่ปากอีกรอบโดยไร้เสียงของหวงซีหยุน ลู่เซียนตั้งหลักได้มุ่งตรงเข้าต่อยหวงซีหยุนคืน ทุกอย่างเริ่มวุ่นวายเมื่อบุรุษทั้งสองคนต่อสู้กันและนายทหารของทั้งสองฝ่ายเป็นผู้คอยห้ามจนในที่สุดก็ทะเลาะกันเองเกิดการตะลุมบอนขึ้น

"หนีเร็วไปแจ้งเถ้าแก่!"

จ้าวจื่อหานถูกลากออกไปข้างนอกนักเที่ยวยามราตรีวิ่งหนีตายกันชุลมุนสร้างความโกลาหลไปทั่วโรงเหล้าและสถานบันเทิงใกล้เคียง