อีกครั้งหรือ

เสียงร้องไห้ดังกระทบโสตประสาทของจ้าวเจียอิง นางลืมตาตื่นขึ้นเพราะอยากรู้ที่มา ฉับพลันนางก็ปวดศีรษะอย่างรุนแรง เรื่องราวมากมายถาโถมเข้ามาในสมองครู่หนึ่งพอทุกอย่างปกตินางลืมตาขึ้นอีกครั้งพลางถอนหายใจ

"ให้ตายสิ ทะลุมิติอีกแล้ว"

บ่าวรับใช้ใกล้ตัวได้ยินเสียงพึมพำเบา ๆ จึงเงยหน้าขึ้น แต่แล้วดวงตาของนางก็เบิกโพลง

"คะ...คุณหนู ตายแล้วนี่"

เสียงนี้ทำให้คนอื่น ๆ ทั้งห้องหันมามองชะโงกหน้ามาดูพลางปาดน้ำตา

"ใครตายกัน เจ้าเหลวไหลไปเรื่อย"

นางเอ่ยปากพูดน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก ดูเหมือนจ้าวเจียอิงจะชาชินกับการทะลุมิติไปแล้วนางถึงได้แสดงสีหน้าเบื่อหน่ายออกมาเช่นนี้

"ก็เมื่อครู่ คุณหนูไม่หายใจแล้วนี่เจ้าคะ"

สาวรับใช้ยังมึนงงก็นางเป็นคนจับชีพจรเองจะบอกว่าไม่ตายได้อย่างไร

"เจ้าหลอกพวกเราให้ตกใจไม่พอยังแช่งคุณหนูอีก ข้าเกือบไปรายงานนายท่านให้เรื่องใหญ่โตแล้ว"

สหายของนางขัดขึ้นตำหนิที่อีกฝ่ายหลอกลวงผู้อื่นต่อหน้าต่อตา

"พอได้แล้ว ข้านิ่งไปไม่ได้แปลว่าตายสักหน่อย"

จ้าวเจียอิงตัดบท นางเจอเสียงร้องไห้มาสามหนแล้วเบื่อจะคิดซ้ำซากว่าเพราะเหตุใดถึงทะลุมิติมาอีก นางเลิกผ้าห่มคลุมตัวลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าหวีผมเผ้าเรียบร้อยเตรียมตัวเดินออกจากห้อง

"นั่นจะไปไหนเจ้าคะ"

จ้าวเจียอิงหันมายิ้มพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า

"ไปฟังการหารือเรื่องแต่งงาน"

ฉับพลันสาวรับใช้ก็ปรี่เข้ามาหาพยายามห้ามเอาไว้

"ไม่ได้เจ้าค่ะ เป็นเรื่องของผู้ใหญ่คุณหนูรอฟังข่าวที่เรือนก็พอแล้ว"

คนพูดดึงรั้งแขนของนางเอาไว้

"จะเป็นฝ่ายตั้งรับอย่างเดียวหรือ"

นางบิดแขนที่ถูกเหนี่ยวรั้งออกก้าวเดินจากห้องมุ่งหน้าสู่ห้องโถงหน้าจวน จากความทรงจำร่างนี้ว่าที่แม่สามีไม่พึงใจนางเช่นนั้นก็อยู่ด้วยกันยาก หวงซีหยุนไม่เคยอยู่จวนนางแต่งเข้าตระกูลหวงจะมีชีวิตอย่างไร ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเจ้าของร้างเดิมคิดสิ่งใดอยู่ถึงได้น้อยเนื้อต่ำใจได้ขนาดนั้น

นางผู้มีประสบการณ์มาแล้วสองชาติรู้ดีว่าแม่สามีร้ายกาจแค่ไหน สิ่งที่จ้าวเจียอิงพบเจอนางก็เคยเจอมาก่อน ไยต้องทำร้ายตัวเองจนชีวิตดับสูญ ชีวิตที่ได้เกิดมานั้นแสนมีค่าควรใช้ให้คุ้มค่าดีกว่ามาสังเวยให้คนที่มองไม่เห็นมันต่างหาก

จ้าวเจียอิงเดินมาถึงห้องโถงเจอผู้ใหญ่ทั้งสามคนนั่งทำหน้าเคร่งเครียดนางจึงย่อกายทำความเคารพ จ้าวถิงเห็นบุตรสาวเดินเข้ามาก็เกิดความไม่สบายใจแต่เพราะความรักลูกจึงอนุญาตให้นั่งลงข้าง ๆ ได้

ฮูหยินเคยพบหน้าจ้าวเจียอิงมาแล้วตั้งแต่เด็ก เห็นหน้าเด็กคนนี้แล้วชวนให้เหนื่อยใจ เด็กสาวในตระกูลเล็ก ๆ ที่ไม่มีความสามสารถหรือคุณสมบัติใดเหมาะสมกับบุตรชายของนาง หากแต่งเข้าตระกูลมีแต่จะทำให้อับอาย นอกจากความงดงามแล้วนางไม่มีสิ่งใดที่โดดเด่นเลย

"เจียอิง ที่ข้ากับใต้เท้ามาวันนี้ก็จะมาหารือกับพ่อของเจ้าเรื่องแต่งงาน"

ดูสิ คำเรียกขานที่เคยเรียกว่าอิงเอ๋อร์ก็หายไป คำแทนตัวว่าลุงกับป้าก็หายไปคงคิดว่าลูกชายของตัวเองได้เป็นรองแม่ทัพแล้วสิถึงได้ห่างเหินชัดเจนเช่นนี้ จ้าวเจียอิงได้แต่นึกเวทนาเจ้าของร่างเดิมที่ยังรักเขาหัวปักหัวปำ

"เจ้าค่ะ"

ขณะที่หวงฉีนิ่งเงียบมองนางด้วยสายตาหนักใจฮูหยินก็พูดขึ้นมาอีก

"ข้ากับใต้เท้าเห็นเจ้ามาตั้งแต่เด็ก เจ้าก็เหมือนเป็นน้องสาวของซีหยุนคนหนึ่ง"

อ้อ พูดได้ดีและฟังดูดีเชียวล่ะ

เช่นนั้นก็ชัดเจนแล้วว่าอะไรเป็นอะไร นางมิใช่คนเก่าแล้ว ไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษกับรองแม่ทัพคนนั้น

"เช่นนั้นหมายความว่าเมื่อข้าไม่คู่ควรกับตระกูลหวงก็ยกเลิกสัญญาหมั้นดีกว่าเจ้าค่ะ สินสอดทองหมั้นจะส่งกลับไปที่ตระกูลหวงในวันพรุ่งนี้ ข้าเข้าใจใต้เท้ากับฮูหยินและข้าก็ไม่เสียใจเจ้าค่ะ"

น้ำเสียงของนางราบเรียบและสงบนิ่ง ผู้อาวุโสทั้งสามคนต่างนิ่งงันไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น ใต้เท้าหวงมีสีหน้าวิตกอย่างเห็นได้ชัดส่วนฮูหยินดูเหมือนว่านางจะพึงพอใจมากทีเดียว

เสียงของจ้าวเจียอิงมิได้สั่นเครือแววตามั่นคงไร้ความหลุกหลิก ใบหน้างามไม่ขึ้นสีแดงเรื่อหรือแม้แต่ดวงตาของนางก็ไร้วี่แววของน้ำตาคลอเบ้านั่นแสดงว่านางทำใจมาพักหนึ่งแล้ว

จ้าวถิงรู้สึกสงสารลูกสาวคนเดียวเป็นอย่างยิ่งนางคงแบกรับความอึดอัดนี้มานานแล้วคงเป็นตั้งแต่หวงซีหยุนได้ขึ้นตำแหน่งเป็นรองแม่ทัพ แม้แต่ตัวของเขายังรู้สึกได้ว่าสหายและครอบครัวมีท่าทีเปลี่ยนไปราวกับว่าไม่อยากเกี่ยวข้องกับตระกูลจ้าวอีก

หวงฉีก็พูดน้อยลงดูห่างเหินและไม่ค่อยยิ้มแย้มยามที่พบหน้ากัน

"ถ้าเป็นความประสงค์ของเจ้าก็เอาตามนี้ ใต้เท้าจ้าวกับใต้เท้าหวงจะได้สบายใจทั้งสองฝ่าย การแต่งงานของสองตระกูลสิ้นสุดลงนับตั้งแต่วันนี้ ข้าจะได้ไปจัดการเรื่องอื่นต่อ"

หวงฉีลุกขึ้นยืนอันที่จริงเขาก็ละอายใจอยู่เหมือนกันแต่ไม่อยากทะเลาะกับฮูหยินอีกจึงตกลงตามนี้

"เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน เอาไว้พบกันที่ประชุม"

"ใต้เท้าและฮูหยินเดินทางดี ๆ ขอรับ"

ทั้งสองพ่อลูกเดินไปส่งแขกขึ้นรถม้ารอจนกระทั่งเคลื่อนออกนอกจวนจ้าวเจียอิงจึงเตรียมตัวเดินกลับห้อง

"อิงเอ๋อร์"

จ้าวถิงเป็นห่วงความรู้สึกของบุตรสาวมากเรื่องที่เกิดขึ้นเขารู้สึกผิดที่ไม่สามารถปกป้องนางได้

"เจ้าคะ"

นางหยุดลงตรงหน้าบิดาเงยหน้ามองเขาแววตาใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนมีคำถาม

"พ่อขอโทษที่พ่อ..."

จ้าวเจียอิงเอื้อมมือเรียวจับมือบิดาเอาไว้ตบลงเบา ๆ

"ลูกสบายใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อไปพักผ่อนเถิด"

นางหมายความอย่างนั้นจริง ๆ ท่าทางสงบไร้ความเสียใจหรือเสียดายทำให้จ้าวถิงทั้งโล่งใจและสงสัยในเวลาเดียวกัน ก่อนหน้านี้สองวันนางยังตื่นเต้นกับเรื่องนี้อยู่เลย เขารู้จักบุตรสาวคนเล็กดีว่านางรักและคาดหวังในตัวของหวงซีหยุนเป็นอย่างมาก นางเป็นคนจิตใจอ่อนไหวและค่อนข้างเอาแต่ใจ เหตุใดเรื่องอย่างนี้ถึงกล้าตัดสินใจเอง

"พ่อเป็นห่วงเจ้า"

ไม่ว่าอย่างไรเขาก็อดเป็นห่วงนางไม่ได้ จ้าวเจียอิงเผยรอยยิ้มสดใสออกมา รอยยิ้มของนางมักสะกดให้ผู้คนสบายใจได้อยู่เสมอ

"ลูกตัดสินใจแน่นอนแล้วไม่คิดมากอีกเจ้าค่ะ"

จ้าวเจียอิงทำความเคารพบิดาอย่างนอบน้อม ถึงนางจะกำพร้ามารดามาตั้งแต่เกิดแต่ก็ไม่เคยขาดหายเรื่องความรักครอบครัวของนางมีความรักความอบอุ่นต่อกันถือว่าเรื่องนี้เป็นอย่างเดียวที่โชคดีในชาตินี้