LOGIN“ผมไม่คิดจะมีใหม่ถ้าไม่ใช่มุก” คำตอบของชายหนุ่มสร้างรอยยิ้มพึงพอใจแก่ธานินและสุดาอยู่ไม่น้อย หล่อนรู้ดีว่ากวินท์นั้นรักไข่มุกมากแม้ในอดีตจะบิดเบี้ยวไปหน่อยก็ตาม
“พ่อกับแม่จะคอยให้กำลังใจนะ” ธานินเป็นคนเอ่ยบอก เขารู้สึกถูกใจกวินท์ตั้งแต่แรกเจอจนตอนนี้ก็ยังมีความรู้สึกแบบนั้นอยู่
“แล้ววันนี้ไม่เข้าบริษัทเหรอ?”
“วันนี้ผมลาหนึ่งวันครับ”
“หืม จะไปเที่ยวที่ไหนล่ะ”
“แถว ๆ นี้แหละครับ” แถว ๆ นี้ในความหมายของเขาคือการไปหาว่าที่อดีตภรรยาต่างหาก เขาตั้งใจลางานเพื่อไปหาเธอโดยเฉพาะ
“วันนี้จะอยู่ทานข้าวเย็นกับแม่ไหม แม่จะได้ให้คนเตรียมโต๊ะรอ”
“ไว้วันอื่นนะครับ วันนี้ผมมีนัด”
“โอเค แบบนั้นก็ได้เดี๋ยววันไหนวินท์ว่างก็มาหาแม่อีกก็ได้”
“ครับ งั้นวันนี้ผมขอตัวลาก่อนนะครับ”
“เดินทางกลับบ้านปลอดภัยนะลูก”
“ครับ” เมื่อพูดจบแล้วเขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นไว้ท่านทั้งสองคน เขาเดินขึ้นรถอย่างอารมณ์ดีเมื่อได้ไปหาอดีตภรรยาที่ทำงาน
@คาเฟ่ไข่มุก
“พี่มุกคะมีมัจฉะนมหวานน้อยกลับบ้านหนึ่งค่ะ” เสียงของน้ำฟ้าเอ่ยบอกหลังจากที่มีออเดอร์เข้ามา
“ได้ค่ะ” ไข่มุกตอบกลับพร้อมกับยิ้มหวานให้รุ่นน้องอย่างอ่อนโยน
“เดี๋ยวนี้พี่มุกชอบโปรยเสน่ห์ใส่คนอื่นเหรอคะ” ปันปันถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ เธอชอบที่ไข่มุกยิ้มแย้มสดใสเพราะเวลาเธอยิ้มทีไรโลกทั้งใบเหมือนสีชมพูไปหมด
“พี่ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”
“แค่พี่ยิ้มลูกค้าที่เป็นผู้ชายก็แทบจะวิ่งกรูเข้ามาในร้านแล้วค่ะ” เธอสังเกตเห็นไข่มุกมักโดนลูกค้าที่เป็นผู้ชายมาจีบ มาหยอกล้ออยู่บ่อยครั้ง
“มันจะขนาดนั้นเลยเหรอ” หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าไปมากับคำพูดของเด็กสาวทั้งสองในขณะที่เธอยื่นออเดอร์ให้กับไลน์แมนที่เข้ามารับออเดอร์
“จะว่าไปปันมีเรื่องจะถามพี่มุกอีกอย่างค่ะ”
“เรื่องอะไรเหรอ?”
“ลูกค้าผู้ชายที่มาหาพี่มุกอยู่บ่อย ๆ เขาคือใครเหรอคะ”
“......” หญิงสาวที่ได้ยินแบบนั้นก็เงียบเธอไม่ได้บอกความสัมพันธ์เธอกับกวินท์ให้พนักงานในร้านฟัง
“ฟ้าก็อยากรู้เหมือนกันค่ะ”
“เขาเป็นอดีตสามีของพี่น่ะ”
“หือ พี่มุกเคยแต่งงานเหรอคะ” เด็กสาวทั้งสองใช้มือป้องปากด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“ใช่ค่ะ”
“ปันก็ว่าอยู่ทำไมเขาเอาแต่มาหาพี่มุกแถมนั่งในร้านนานกว่าคนอื่น ๆ” เธอสังเกตเก็นกวินท์มาที่นี่อยู่บ่อยครั้งแถมบางครั้งก็นั่งนานกว่าลูกค้าคนอื่น ๆ
“…..” ไข่มุกไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ส่งยิ้มให้เด็กสาวทั้งสองอย่างอ่อนโยน เธอไม่อยากพูดถึงเรื่องในอดีตเท่าไหร่นัก
“สวย ๆ แบบพี่มุกยังไงก็มีคนมาจีบค่ะ” ปันปันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทำเอาไข่มุกถึงกับหลุดยิ้มออกมาทันที
“เราก็ว่าไป”
“เขินเหรอคะทำไมหน้าแดง” เด็กสาวถามด้วยความใสซื่อเมื่อเห็นว่าใบหน้าของไข่มุกนั้นเริ่มแดงก่ำราวกับลูกตำลึง
“ไม่ต้องมาหยอกเลยไปทำงานได้แล้ว”
“เขินก็บอกตามตรงก็ได้ไม่เห็นต้องปิดบังอะไรกันเลย”
“ถ้ายังพูดไม่เลิกพี่หักเงินเดือนนะ” หญิงสาวเอ่ยขู่อย่างไม่จริงจังนัก
“ค่า หัวหน้า” เด็กสาวลากเสียงยาวเล็กน้อยก่อนจะเดินไปทำงานของตัวเองต่อ ไข่มุกได้แต่ใช้มือลูบใบหน้าตัวเองเบา ๆ อย่างเอือมระอา
บางคนอาจคิดว่าความสัมพันธ์ของเธอกับกวินท์นั้นสามารถหวนกลับมาอีกครั้งได้แต่สำหรับเธอแล้ว เธอไม่เคยคิดเลยว่ามันจะกลับมารักกันอีกครั้งเพราะเรื่องทุกอย่างมันจบลงอย่างสมบูรณ์
ไข่มุกละทิ้งสิ่งที่ตัวเองคิดก่อนจะเดินไปทำงานต่อแต่เสียงข้อความก็ดังขึ้นทำให้เธอจึงหยิบมือถือขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นแม่ของเธอเองที่ทักข้อความมาหา
สุดา : วันนี้มากินข้าวที่บ้านนะ มีแขกมาหา
ไข่มุก : ใครเหรอคะ?
สุดา : ตาวินท์น่ะ
“......” หญิงสาวที่เพ่งเห็นข้อความถัดมาจากคนเป็นแม่ เธอก็ชะงักเล็กน้อยพลางนึกสงสัยว่ากวินท์ไปหาพ่อกับแม่เธอได้อย่างไร เขาทำอะไรตามอำเภอใจตัวเองอีกแล้วสินะ
ไข่มุก : วันนี้มุกว่าจะกลับไปห้องเลยค่ะ ไม่ได้แวะไปไหน
สุดา : แต่ตาวินท์มาหานะ
ไข่มุก : ไล่เขากลับไปเลยค่ะ
สุดา : วันนี้พ่อก็อยากเจอหน้าลูกเหมือนกัน แค่เจอหน้ากันแป๊บเดียวแม่คิดว่าไม่น่าจะเป็นไรนะ
“......” หญิงสาวได้แต่ใช้มือลูบขมับตัวเองเบา ๆ อย่างเหนื่อยใจเธอรู้ว่านี่คือแผนของกวินท์เพราะเขานั้นเจ้าเล่ห์กว่าที่คิด เขามักจะทำอะไรตามใจตัวเองอยู่เสมอ
ไข่มุก : ค่ะ แบบนั้นก็ได้ค่ะถ้าเลิกงานแล้วเดี๋ยวมุกไปหานะคะ
สุดา :จ้ะ งั้นแม่ไม่กวนหนูแล้วนะ
“เฮ้อ ทำไมชอบทำอะไรตามใจตัวเองแบบนี้นะ” เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจเมื่อต้องกลับไปเผชิญหน้ากับว่าที่อดีตสามีอีกครั้งบางทีเธอก็อยากจะปฏิเสธตามตรงแต่หากไม่ใช่เพราะพ่อกับแม่ของเธอ เธอก็คงทำตามใจตัวเองไปนานแล้ว
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาช่วงบ่ายของวัน“มุกดูนี่สิ” เสียงทุ้มอ่อนของกวินท์เอ่ยบอกคนรักหลังจากที่เขาเก็บหอยบนทรายโชว์ให้เธอดู หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนที่จะเอ่ยถามกลับไป“ทำไมเหรอคะ?” เธอจ้องมองคนตัวสูงอย่างต้องการคำตอบ เขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามของเธอ“สวยเหมือนมุกเลย” คำตอบของชายหนุ่มสร้างรอยยิ้มแก่หญิงสาวไม่ยาก เธอเดินเข้าไปหาพร้อมกับใช้มือบีบแก้มกลม ๆ ของเขาอย่างมันเขี้ยว“เดี๋ยวนี้พอมีโอกาสก็เอาใหญ่เลยนะคะ” ริมฝีปากบางเอ่ยพร้อมกับจ้องไปยังนัยน์ตาคู่คมของคนรัก กวินท์อมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะประสานมือเธอไว้หลวม ๆ แล้วเดินเล่นไปถามชายหาดพร้อม ๆ กันความอบอุ่นที่ทั้งสองได้รับในตอนนี้มันสร้างความสุขแก่ทั้งคู่อยู่ไม่น้อยบางคนอาจคิดว่า ทำไมเธอถึงยอมกลับไปอยู่ในจุดเดิม เธอสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่า หากเขาสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเธอได้ เธอก็พร้อมที่จะให้โอกาสนั้นกับเขาอีกครั้งไข่มุกรู้ตัวเองดีไปกว่าใคร เธอเชื่อมั่นว่ากวินท์ไม่กลับไปเป็นแบบเดิมอีกเด็ดขาด เขาให้คำมั่นสัญญากับเธอแล้ว หากมีครั้งต่อไปเขาจะไม่มีวันได้โอกาสจากเธออีกเลย“วันนี้ลมเย็นดีนะ หนาวไหม” กวินท์เอ่ยถามคนรักเสียงอ่อนในขณ
“วันนี้ถ้าอยากกินอะไรก็บอกพี่ได้นะเดี๋ยวพี่ทำให้”“มุกอยากกินข้าวต้มหมูสับ พี่วินท์ทำเป็นไหมคะ”“ไม่มีอะไรเกินความสามารถของพี่หรอก” เขาดึงมือคนตัวเล็กขึ้นมาหอมอย่างสดชื่น มืออุ่น ๆ ของเธอทำให้เขามีความสุข“โรคจิตเหรอคะ”“โรคจิตอะไรกัน แค่หอมมือเมียเอง”“นั่นแหละค่ะ”“ไม่หรอกเพราะรักถึงทำแบบนี้”ตึก ตึก ตึก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นส่ำขึ้นมา เธอรู้สึกอ่อนไหวกับคำพูดของคนรัก“ปากหวานจังเลยนะคะ”“มุกก็เคยชิมแล้วไม่ใช่เหรอ”“ถ้าอยากชิมอีกสักครั้งได้ไหมคะ”ฟึบ ชายหนุ่มดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อได้ยินคำตอบจากหญิงสาว เขามองใบหน้าเธอก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง“มุกต้องการแบบนั้นจริง ๆ เหรอ”“มุกไม่เคยพูดละ.....อื้อ” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดออกมาจบกวินท์ก็ประกบริมฝีปากบางด้วยความดูดดื่มทันที เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากบางของหญิงสาวเพื่อตักตวงความปรารถนาที่ตัวเองมีกวินท์ประคองใบหน้าของหญิงสาวไว้เบา ๆ ลิ้นของเขาารุกล้ำเข้าไปในโพรงปากบาง เขาทั้งสองแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มจนเมื่อพอใจแล้วชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกเขาสบตากับเธอดวงตาเขาเต็มไปด้วยความรักใคร่ที่ผ่านทางแววตา เขาอยากเห็นหน้าเธอในท
เช้าวันต่อมา“วันนี้พี่วินท์ไม่ทำงานเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ากวินท์ยังคงนอนอยู่บนเตียงไม่ยอมลุกไปไหน“วันนี้พี่ไม่เข้าบริษัท”“ทำไมคะ?” ไข่มุกแสดงสีหน้าสงสัยออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบจากคนตัวสูง“มุกท้องพี่ก็ต้องหาเวลาว่างเพื่อมาดูแลมุก” เขาตอบแล้วยิ้มให้กับเธอก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินไปหาหญิงสาว “รีบออกมานะตัวเล็กป๊าอยากเห็นหน้าหนูแล้ว” เขาย่อตัวลงไปกระซิบบริเวณหน้าท้องแบนราบของเธอทำเอาไข่มุกที่เห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือมระอาอยู่ไม่น้อย“ลูกไม่ได้ยินหรอกค่ะ”“มันก็ไม่แน่”“แต่งตัวไปทำงานได้แล้วค่ะ ไม่งั้นมุกโทรบอกคุณพ่อนะคะ”“เมียใครเนี่ยน่ากลัวจัง” เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ เธอจนปลายจมูกของทั้งสองชนกัน“เลิกติดเล่นได้แล้วค่ะ ไม่งั้นมุกไม่คุยกับพี่วินท์แล้วนะคะ”“ครับคุณเมีย” กวินท์หอมเข้าที่แก้มนุ่มของคนรักฟอดใหญ่แล้วเดินเข้าห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าไปมาแต่เธอก็รู้สึกดีอยู่ไม่น้อยที่เขาเป็นแบบนี้ ดูเหมือนว่าการเริ่มต้นใหม่ครั้งนี้มันค่อนข้างไปได้สวยเป็นอย่างมากเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ“มุกมาผูกเนคไทให้พี่หน่อย” เสียงของชายหนุ่มเอ่ยเรียกคนรักทำให
“ทั้งหมด140บาทค่ะ ลูกค้าสะดวกจ่ายทางไหนดีคะ” ไข่มุกเอ่ยถามลูกค้าพร้อมกับยิ้มหวานให้ หลังจากที่เธอได้สรุปยอดให้ลูกค้าเสร็จแล้ว“สแกนจ่ายค่ะ”“สแกนตรงนี้ได้เลยนะคะ” เธอชี้คิวอาร์โค้ดตรงหน้าก่อนที่ลูกค้าจะสแกนจ่ายค่าอาหารแล้วเดินออกไปจากคาเฟ่“เหนื่อยไหมคะพี่มุก” ปันปันเอ่ยถามพร้อมกับยิ้วหวานให้“นิดหน่อยค่ะ”“แล้ววันนี้ว่าที่สามีของพี่มุกไม่มาเหรอคะ” เด็กสาวเอ่ยถามพลางทำสีหน้าสงสัยอยู่ไม่น้อย เธอชะเง้อเพื่อมองหาใครบางคน“ช่วงนี้เขางานยุ่งน่ะ”“แต่เขาก็ดูรักพี่มุกมากเลยนะคะ ปันเห็นมาหาแทบทุกวันเลย”ไข่มุกรู้ดีว่ากวินท์นั้นให้ความสำคัญกับเธอมากแค่ไหน เขาจะมาหาเธอทุกครั้งเมื่อมีโอกาสต่อให้ไม่มีกวินท์ก็จะพยายามหาเวลาว่างมาหาเธอให้ได้ เธอรู้ดีว่าเขาเป็นคนยังไง“ยังไงปันก็ขอแสดงความยินดีกับรักครั้งใหม่ด้วยนะคะ”“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวพูดจบแล้วก็ยิ้นหวานให้กับเด็กสาวตรงหน้า การที่เธอยอมให้โอกาสกวินท์อีกครั้งเป็นเพราะเขานั้นทำให้เธอเห็นว่าเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมแค่ไหนเธอเห็นทุกการกระทำของเขาทุกอย่างและอีกส่วนหนึ่งคือมาจากใจเธอที่ยังมีความรู้สึกดี ๆ ต่อเขาอยู่ เธอยังรักและยังหวงเขาเหมือนแต่ก่อนที่บอกว
“......” กวินท์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ยินชะงักอยู่เล็กน้อยแม้ว่าใบหน้าของเขาจะดูไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมาตอนนี้แต่ภายในใจนั้นแทบจะอยากกอดเธอจนแทบจะบ้า“มุกยอมกลับไปอยู่ด้วยกันอีกคระ......อ๊ะ !” หญิงสาวร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ กวินท์โผลเข้ามาสวมกอดเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย“พี่ขอบคุณนะ” ชายหนุ่มพูดอย่างซึ้งใจ ความพยายามของเขาไม่สูญเปล่าแล้ว เขากระชับกอดเธอให้แน่นมากขึ้นกว่าเดิมราวกับว่าไม่อยากปล่อยให้เธอหายไปจากอ้อมกอดของเขาอีกแล้ว“แต่มันก็ขึ้นอยู่กับการกระทำของพี่วินท์เหมือนกันนะคะ” ที่เธอยอมให้โอกาสเขาเพราะเธอยังรักเขาอยู่ เธอหลอกคนอื่นได้แต่เธอไม่สามารถหลอกใจตัวเองได้เธอมองเห็นความพยายามของกวินท์มาโดยตลอดเพียงแต่อยากเห็นเขาพยายามมากกว่านี้ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าไม่ใช่แค่เขาที่ขาดเธอไม่ได้ เธอก็ไม่สามารถขาดเขาได้เช่นกัน“พี่ขอบคุณมุกจริง ๆ นะ พี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้มุกเสียใจอีก”“มุกจะเชื่อคำพูดของพี่วินท์อีกครั้งนะคะ”“ขอบคุณนะ” เขาเอ่ยขอบคุณเธอด้วยความซาบซึ้งใจ“มุกให้โอกาสพี่วินท์แค่ครั้งเดียวนะคะ หากพี่วินท์ยังเป็นแบบเดิมอยู่มุกขอไม่กลับมาอีกแล้วนะคะ” เธอรู้ว่าการกลับไปอยู่ใน
เช้าวันต่อมาก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาประตูห้องดังขึ้นทำให้ไข่มุกที่กำลังยืนทำกับข้าวอยู่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตมองไปยังประตูห้องเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปเปิดประตู เธอพอจะเดาออกว่าคนที่เคาะคือใคร......“มาทำไมแต่เช้าคะ?” เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วก็เห็นกวินท์ยืนอยู่หน้าประตูห้องพร้อมกับในมือมีของมาฝากมากมาย“วันนี้พี่ไม่ได้เข้าบริษัทเลยมาหามุกแทน”“คำตอบของพี่วินท์ดูเหมือนคนไม่มีความรับผิดชอบเลยนะคะ” เขามาหาเธอโดยที่ไม่ได้ไปทำงาน มันทำให้เธอรู้สึกลำบากใจอยู่ไม่น้อย“พี่ขอเข้าไปข้างในได้ไหม”“ถ้ามุกบอกว่าไม่พี่วินท์จะยอมกลับไปไหมคะ”“มุกก็น่าจะรู้คำตอบของพี่นะ”“เฮ้อ มุกไม่อยากเถียงกับพี่แล้ว” หลังจากพูดจบแล้วหญิงสาวก็ยอมหลรกทางให้คนตังสูงเดินเข้ามาหาภายในห้องก่อนที่เธอจะปิดประตูลง“ทำอะไรกินเหรอ ทำไมหอมจัง” เขาวางสัมภาระที่ถือมาด้วยความไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินไปดูกับข้าวที่เธอทำอย่างถือวิสาสะแต่แล้วก็ทำให้เขาต้องเบือนหน้าไปทางอื่นทันที“อึก ทำไมเหม็นแบบนี้วะ” กวินท์พูดกับตัวเองเบา ๆ หลังที่ชะเง้อหน้ามองกับข้าวที่หญิงสาวทำไว้ ท่าทีของเขาทำให้ไข่มุกได้แต่ยืนมองอย่างเงียบ ๆ เธอเม้มริมฝีปาก







