บทที่ 3/5 ไม่รัก แต่ไม่ยอมปล่อย

“อาพูดตรงๆ นะแทน อาไม่มีเงินจ่ายดอกให้แทนหรอก มันตั้งหลายล้าน รีสอร์ตอาไม่มีลูกค้า ร้านอาหารก็มีคนเข้ามากินแค่ช่วงเสาร์อาทิตย์ นอกนั้นก็ร้าง ผลไม้ในสวนก็ออกลูกไม่มาก มีรายได้แค่พอให้อาได้ใช้จ่าย เงินไม่กี่ล้าน เล็กน้อยมากสำหรับแทน แทนยกให้อาพร้อมกับเงินต้นไม่ได้เหรอ ยังไงพวกเราก็จะดองกันอยู่แล้ว อาขอร้องนะแทน”

“ผมไม่รับเงินสดได้ครับ ขอเปลี่ยนเป็นสวนลำไยสิบไร่ของพ่อเลี้ยงแล้วกันนะครับ แปลงที่อยู่ติดกับไร่ผม ราคาประเมินอาจจะไม่เทียบเท่าดอกเบี้ย แต่ส่วนต่างพวกนั้นผมยกให้ครับ มันเล็กน้อยมากสำหรับผม”

รอยยิ้มของแทนคุณใครเห็นก็ต้องกลัวทั้งนั้น ไม่เว้นผู้สูงวัยที่แพ้ให้คนหนุ่มอย่างศิโรราบ หัวคิ้วพ่อเลี้ยงขมวดมาชนกัน เขาเครียดจนเผลอกำมือเก็บกดอารมณ์โกรธ ไม่อยากเสียสมบัติ แต่ถ้าปฏิเสธออกไปแล้วแทนคุณโกรธถึงขั้นยกเลิกงานแต่ง เขาอาจจะชวดทั้งหนี้ยี่สิบล้าน สินสอดสิบล้าน และเงินก้อนอื่นๆ ที่จะได้รับการจุนเจือจากทางฝ่ายชาย

เสียสวนลำไยแค่สิบไร่เพื่อแลกกับผลประโยชน์อื่นอาจจะคุ้มค่า

“ตกลง แทนส่งทนายมาจัดการเอกสารได้เลย อายกให้”

“พ่อเลี้ยงคะ ที่ดินแปลงนั้น...”

ถูกเอ็ดทางสายตาให้เงียบ คุณแจ่มสงบปากสงบคำ ทั้งที่ร่างท้วมสั่นเครือด้วยความกลัวจะเสียของรักไป

“เราคนกันเอง ยกให้แทนไป แทนแต่งงานกับลูกอา ก็กลายเป็นของลูกของหลานของอาอยู่ดี อาขอบใจมากนะ ที่แทนหาทางออกไว้ให้”

“ขอบคุณมากครับที่เข้าใจ ผมหมดธุระแล้ว ขอตัวกลับนะครับ”

“ขับรถกลับบ้านดีๆ แจ่ม เธอออกไปส่งคุณแทนแทนฉันที”

ไม่ได้เต็มใจ แต่ขัดคำสั่งเจ้าของบ้านไม่ได้

หญิงวัยกลางคนยืนส่ง กระทั่งท้ายรถแทนคุณพ้นจากเขตบ้าน พาร่างท้วมกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับเข้ามาโวยวาย

“พ่อเลี้ยงจะยกสวนลำไยให้คุณแทนจริงเหรอคะ”

“ก็จริงน่ะสิ ฉันพูดออกไปแล้วจะให้ฉันกลับคำได้ยังไง”

“แต่พ่อเลี้ยงเคยสัญญาจะยกที่ดินแปลงนั้นให้ดิฉัน เพื่อตอบแทนที่ดิฉันอยู่ดูแลพ่อเลี้ยง และช่วยเลี้ยงคุณหนูลิตามายี่สิบปี”

“เธอเหลือตัวคนเดียว เอาไปแล้วจะเอาไปทำอะไร! ถ้าฉันไม่ยกสวนลำไยให้แทน ฉันจะเอาเงินจากไหนมาจ่ายดอกเบี้ยให้เขา หรือจะให้ฉันยกบ้านหลังนี้ให้แทน ทั้งเธอทั้งฉันจะได้ไม่ต้องมีที่ให้ซุกหัวนอน!”

“แต่สวนลำไยสวนนั้น เป็นสมบัติของคุณคมสามีเก่าดิฉัน! และคุณคมก็เป็นเพื่อนสนิทของคุณ!”

“ไอ้คมมันตายไปนานแล้ว ตอนนี้สวนเป็นของฉัน ไม่ใช่ของมัน!”

“มันเป็นของพ่อเลี้ยง เพราะพ่อเลี้ยงโกงมาจากคุณคม!”

“เธอว่าฉันโกงเหรอ!”

เข้าไปกุมไหล่ภรรยาของเพื่อนเก่าที่เสียชีวิตไปแล้ว แต่เพราะสงสารที่แจ่มจันทร์ไม่มีที่ไป ซ้ำร้ายลูกชายคนเดียวยังถูกไฟคลอกตาย พ่อเลี้ยงธงไทยจึงรับมาอยู่ด้วย ให้ช่วยดูแลลลิตา บ้าน และตัวท่าน ผ่านมากว่ายี่สิบปีที่แจ่มจันทร์อยู่กับเขา แล้วจะไปอาลัยอาวรณ์ถึงไอ้คมทำไม

ป่านนี้มันไปเกิดใหม่แล้วมั้ง!

“ไอ้คมมันยืมเงินฉัน ไม่มีคืน ฉันยึดที่ดินมันก็ถูกต้องแล้ว! เธอน่ะ หุบปากเน่าๆ ของเธอไปเลยนะแจ่ม เลิกพูดถึงสวนลำไย เลิกพูดถึงผัวเก่าเธอ ถ้าเธอไม่พอใจฉัน อยากจะไปจากที่นี่ก็ไปเลย อายุปูนนี้แล้ว ถ้าฉันไม่รับเธอมาอยู่ด้วยกัน ฉันก็อยากรู้นัก ว่าคนจนตรอกไร้ญาติอย่างเธอจะไปทำมาหากิน หรือจะไปซุกหัวนอนที่ไหน อับจนแล้วยังไม่เจียม ยังมีหน้ามาทำตาขวางใส่ฉัน! ทำเกินหน้าที่บ่อยๆ เข้าเถอะ ฉันจะเฉดหัวเธอออกจากบ้าน!”

พ่อเลี้ยงธงไทยไม่ได้จิ้มนิ้วลงบนหน้าผาก แต่เอามือผลักจนเรือนร่างท้วมที่ไม่มีส่วนไหนสวยของเมียเก่าเพื่อนล้มบนพื้น เขาโกรธจนไม่อยากมองหน้า เดินกระทืบเท้ากลับเรือนกล้วยไม้

“คุณแจ่ม! เกิดอะไรขึ้น ทะเลาะกับพ่อเลี้ยงเหรอคะ”

มาลินีกับดนุเพิ่งจะกลับมาถึงบ้านในตอนนั้นพอดี เธอเข้ามาพยุงท่านขึ้นนั่งบนชุดรับแขก รับกระดาษทิชชูจากดนุมาซับคราบน้ำบนแก้มย้วยฉบับผู้หญิงมีอายุ 

“ช่างมันเถอะ ฮึก...”

คุณแจ่มตัดใจเรื่องสวนลำไย กดปลายนิ้วกรีดเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าก่อนจะมองตาเด็กสาว เห็นดื้อๆ อย่างนี้ แต่นังมาร์มันรักท่านมาก คุณแจ่มรู้ เพราะรู้ ถึงได้ไว้ใจมาลินีมากกว่าใคร

“เรื่องคุณลิตาไปถึงไหน แกกับนุตามหาตัวเธอเจอหรือเปล่า”

“ไม่เจอค่ะ เพื่อนเธอบอกว่าน่าจะไปกรุงเทพฯ เห็นลงสตอรี่ถ่ายติดปีกเครื่องบินในโคลสเฟรนด์”

“ลองไปแล้วไม่กลับมาเลยสิ จะได้รู้ ว่าใครจะเดือดร้อนถ้าไม่ใช่พ่อของตัวเอง เพราะแค่แทนมาที่บ้านแล้วไม่เจอว่าที่เจ้าสาว เขาก็โกรธถึงขั้นยึดสวนลำไยของพวกเรา ถ้าสมมุติว่างานแต่งถูกยกเลิก แกคิดดูสิมาร์ ว่าพวกเราจะเหลืออะไร”

ความเลือดเย็นของแทนคุณเรียกเลือดฝาดไหลเวียนขึ้นมาบนแก้มใส มาลินีผินใบหน้าไปทางผู้จัดการหนุ่ม ไม่ต่างกันเลย ดนุเองก็เครียดเหมือนเธอ

“ขากลับจากในเมือง พี่น่าจะพามาร์แวะไปซื้อชุดเครื่องนอนใหม่ ขอโทษนะ พี่ลืม มาร์ก็เลยต้องใช้หมอนเก่าผ้าห่มเก่าของพี่”

“ได้แค่นี้ก็ดีมากแล้วค่ะ นอนแค่คืนเดียว พรุ่งนี้มาร์ก็กลับหอแล้ว”

ทั้งสองเดินด้วยกันในความมืด มาลินีอุ้มหมอนกับผ้าห่ม ดนุหิ้วพัดลมหน้าสิบหกนิ้ว เขาทักท้วงว่าในห้องนอนของเธอไม่เหลืออะไรเลย ระหว่างทางเดินกลับจากบ้านใหญ่ เขาจึงพาแวะไปที่บ้านพักหลังเล็กกะทัดรัด แบ่งเอาหมอน ผ้าห่ม พัดลมให้เธอใช้แก้ขัดไปก่อน

“รถของมาร์ยังซ่อมไม่เสร็จ จะกลับยังไง ให้พี่ไปส่งไหม”

“มีรถสองแถวผ่านหน้ารีสอร์ต ส่งตรงไปถึงในเมืองเลยค่ะ”

“พี่ไปส่งจะสบายกว่า มาร์ยังเจ็บ ไม่ต้องลำบากต่อรถเข้ามหา’ลัย”

“มาร์ไม่เจ็บแล้ว มาร์ไปเองดีกว่าค่ะ ฟังจากที่แม่เลี้ยงเล่า มาร์ว่าพี่นุจะต้องยุ่งกับงานในรีสอร์ตแน่เลยค่ะ ต้องช่วยพ่อเลี้ยงจัดการหลายๆ อย่าง ก่อนจะต้องโอนที่ดินให้คนบ้านนั้น ขามาร์ไม่เจ็บแล้ว แขนก็ไม่เจ็บ มาร์ช่วยเหลือตัวเองได้สบายมาก ดูสิคะ มาร์จะกางแขนให้ดู”

เธอตีปีกพับๆ ด้วยกิริยาน่ารักที่ทำให้ดนุหยุดยิ้มไม่ได้

“ฮ่า ฮ่า! อย่างกับคนละคนกับเด็กขี้แยเมื่อเช้าเลยมาร์”

“คนนั้นตัวปลอมค่ะ คนนี้ต่างหากตัวจริง มาร์สตรองอยู่แล้ว”

“พี่เชื่อ มาร์ของพี่ทั้งเข้มแข็งแล้วก็เก่งที่สุด”

“ขอน้อมรับคำชมค่ะท่านพี่”

โค้งคำนับเป็นนางเอกซีรีส์จีนย้อนยุคให้ดนุขำเสียงดังกว่าเดิม

มาถึงหน้าร้านอาหารแล้วไม่ยอมแยกย้ายแต่พวกเขาเดินหายเข้าไปในร้านด้วยกัน โดยไม่รู้เลย ว่ามีหมาหวงก้างตัวหนึ่งแอบซุ่มมองผ่านความมืดไม่วางตา